De Spectaculairen voelen nattigheid is het derde avontuur van de Spectaculairen, een groep bestaande uit een krachtpatser, een menselijke kanonskogel, een messenwerper en een weerwolf. Samen met de buitennissige Professor Pipolet lossen ze in het Parijs van 1910 op een ongewone manier misdrijven op. De uitvindingen van Pipolet, die altijd nog wel even bijgesteld moeten worden, leveren de meeste slapstick op, en het roekeloze gedrag van de Spectaculairen doet de rest. Het is alleen maar te danken aan Pepita, de jonge vrouw die zich spectaculair kan vermommen, en die de onbetwiste leider van de groep is omdat ze slim en onverschrokken is, dat alles weer goed komt. Dit keer loopt Parijs onder water en is er een schurk die daar op een zeer geraffineerde en brutale manier misbruik van maakt. Hij blijkt al snel gezocht te moeten worden in de kringen van miskende uitvinders. En dat betekent dat we naast de krankzinnige uitvindingen van Pipolet getrakteerd worden op nog een hele reeks idiote uitvindingen. Detective ontmoet slapstick, dat betekent voor mij hardop lachen, in deze tijd bijna een medicinale aanrader, zou ik zeggen.
Een elektrische gitaar, pedalen en effecten, meer heeft de Belgische componist Dirk Serries niet nodig voor zijn opmerkelijke ambient drones. Voor sommigen zal er in deze muziek wellicht te weinig gebeuren, maar daar ligt voor mij nu juist de aantrekkingskracht – ik kan me aan deze muziek volledig overgeven en me op de golven laten meedeinen. “Meer moet dat niet zijn”, zoals een van de Belgische topkoks regelmatig zegt.
Dirk Serries – Infinite and unbound
Vandaag aandacht voor een wat oudere strip, een samenwerkingsverband van stripmaker Paco Eoca en de Spaanse rockmusicus José Manuel Casañ die met zijn band Seguridad Social wereldberoemd is in Spanje, en die dat over de hele wereld zou moeten zijn als je naar zijn muziek luistert die bij dit boek hoort. Gesprekken over strips, muziek, de muziekbusiness en de uitgeverswereld en hoe de twee creatief blijven, van hun werk leven en toch niet opgeslokt worden door de industrie. En dan krijg je tussendoor ook nog een stuk muziekgeschiedenis gecombineerd met een stuk stripgeschiedenis. Een klassieker van een strip. Absolute top.
Paco Roca / Segudidad Social – Het Kruispunt
Yörüklük is de titel van het solo-album van zangeres Elena Hristova, die al zo’n twintig jaar albums maakte met haar band Baklava waarmee ze steeds aandacht vroeg voor de Yoru, een van de laatste overgebleven nomadische volkeren die in Turkije leven en daar nog vrij rond mogen trekken. Het album laat haar krachtige stem horen in een enorm energieke mix van oriëntaalse klanken en hedendaagse psychedelica, waarmee ze haar Yoru-erfgoed op een werkelijk unieke, opwindende manier de eenentwintigste eeuw binnen weet te loodsen. Een geweldig album!
Elena Baklava – Yörüklük
Een meisje gooit een muntje in de hoed van een contrabassist op een plein, de cellist begint te spelen en dan komt er binnen een paar minuten een compleet orkest met koor bij, en dat levert een indrukwekkend en aangrijpend buitenluchtconcert op, een van de mooiste flashmobs ooit.
Verder heb ik lekker de hele dag oude plaatjes gedraaid, en dan vooral van stringbands als de Red Clay Ramblers en andere favorieten die ik al weer veel te lang niet meer gehoord had. Kortom:
De beste stringbands
Ze – aflevering 12 – het twaalfde hoofdstuk in de roman in afleveringen van Ruud Moors die we hier als feuilleton elke zondag publiceren. “Ze” denkt terug aan essentiële discussies in haar jeugd.
Umru (onrust) is een album met voornamelijk Jiddische klaagliederen, gezongen en gedeeltelijk geschreven door Daniel Kahn. Hij vormt met saxofonist Christian Dawid en violist Jake Shulman-Ment een indrukwekkend trio. Nieuwe Jiddische liedjes die laten horen dat ook Joden nadrukkelijk een kritisch geluid kunnen laten horen. Een bijzonder album.
Daniel Kahn met Jake Shulman-Ment & Christian Dawid – Umru / Unrest
in het New Global Ensemble vind je musici uit de Verenigde Staten, Duitsland, Ghana, Mexico en Ierland die samen improviseren op eigen composities. Ritmes dragen het geheel, maar verder is het tamelijk ongrijpbare muziek, waar ik geen label op durf te plakken. De band legt vaak een basis die ergens in de wereldmuziek te plaatsen is, en daar gaan saxofonist Boone en violist Poetsch dan op een onnavolgbare manier mee aan de haal. Jazz, new age, het doet er aan denken, maar het is vooral een gezamenlijke ontdekkingsreis op onbekend muzikaal terrein. Een album om vaker te beluisteren, want het geeft zijn geheimen niet in één keer prijs.
New Global Ensemble – Dream Walking
Het was een tijd geleden dat we zoveel sneeuw in de tuin hadden – om precies te zijn was dat in december 2009, en toen was alles al net zo ontregeld als nu. Niet te vergelijken met februari vorig jaar.
De Syrisch-Belgische oud-speler Elias Bachoura laat met zijn solo-album het verhaal horen van iemand die zijn muzikale erfenis uit Damascus heeft meegenomen naar Brussel. De Oosterse kleuren van de Syrische maqâms worden door Bachoura in zijn eigen hedendaagse composities opgenomen, en je kunt zijn levensreis, met het onvrijwillige vertrek uit Syrië, alles wat hij achterliet, het opbouwen van een nieuw leven, ontmoetingen, en zijn artistieke ontwikkeling goed volgen. Een indrukwekkend en prachtig album, fascinerend van de eerste tot de laatste noot.
Elias Bachoura – Biharayto
Een fan van striptekenaar Barbara Stok zei over haar nieuwe boek dat hij het “helemaal niks” vond. Dat verbaasde me nogal, want ik vind het zelf juist bijzonder geslaagd, maar hij had duidelijk gerekend op een strip waarin filosofie weliswaar aan bod zou komen, maar dan in stripvorm. Een kleine waarschuwing vooraf dus: dit is een boek over de filosofie van Socrates met veel tekst. Dat kan een pure stripliefhebber misschien afschrikken, maar als je ook maar een beetje geïnteresseerd bent in filosofie zijn de teksten van Stok juist heel plezierig en gemakkelijk, want ze loodsen je op een eenvoudige manier door de wereld van Socrates. En dat het boek dan ook nog eens verluchtigd is met tekeningen en korte strips, dat maakt het alleen maar leuker. Een aanrader dus voor iedereen die het leuk vindt om af en toe eens na te denken. Iedereen dus eigenlijk, dacht ik zo.
Barbara Stok – Wat is goed leven? – Socrates en het belangrijkste
Mijn atelier is nog steeds niet bereikbaar doordat de steile stalen trap, die de enige toegangsweg is, nog steeds te glad is. Geen nieuwe grafiek en geen nieuwe schilderijen dus. Ik zit uit nood wel wat te tekenen, maar dat levert nog niets op dat het tonen waard is.
Je hebt post-apocalyptische strips in alle mogelijke soorten, en meestal doen ze pogingen te onderzoeken hoe de mensheid het zal doen na de grote allesverwoestende ramp die de aarde wellicht in de toekomst zal treffen. Een strip als De Beestenburcht spreekt mij persoonlijk bijzonder aan omdat daar de geweldloze oplossing onderzocht wordt, dat geeft hoop als dat realistisch gebeurt. Onmenselijk: de essentie is wat minder optimistisch in haar toekomstbeeld, vrees ik. Nadat het Grote Alles is verslagen is de mens weer meester over zijn eigen gedachten en kan er vanaf het begin iets worden opgebouwd. Dat wil zeggen dat de verschillende volkeren samen een samenleving zullen moeten gaan vormen. Het gaat mis als een van hen voorstelt een politiekorps samen te stellen met leden uit elke stam, om de onrustige en agressieve jongeren in bedwang te houden. Daarvoor moeten dan ook geweren worden ingezet, maar als die door een groep jongeren worden gestolen breekt de hel los. De conclusie van de schrijvers van het verhaal lijkt te zijn dat zelfs als we opnieuw zouden kunnen beginnen een hamonieuze samenleving onmogelijk zal zijn. En dan haak ik af.
Onmenselijk: de essentie
Twaalf droevige liedjes en een blues vormen het album van pianist Herbert de Jonge. Het motto: “play it soft and it’s almost like praying” vind ik wel heel mooi passen bij deze ingetogen versies van soms heel bekende en zeer uiteenlopende nummers, die door de aanpak van pianist Herbert de Jonge toch een volledig uitgebalanceerd album vormen. De Jonge weet met improvisatie en subtiele details constant te boeien. Indrukwekkend in zijn eenvoud.
Herbert de Jonge – twelve sad songs and one blues
Michiel van der Meulen is met zijn Kairos Collective al heel lang gefascineerd door de modale muziek van Oost-Europa, en dat leverde al een paar bijzonder fraaie albums op met wat hij hedendaagse modale muziek noemt Voot het nieuwe album was de aarde de inspiratiebron. Muziek die voortkomt uit eeuwenoude tradities, maar de composities zijn nieuw en maken de muziek springlevend en wonderbaarlijk tijdloos. Het orkest speelt wederom fabelachtig goed, en ook dit keer werd ik weer volledig meegesleept door deze unieke uitstap naar een muzikale wereld die tegelijk vertrouwd en onbekend is.
Kairos Collective – Mulciber – hedendaagse modale muziek
Mocht je in deze zware tijden af en toe de neiging krijgen wat moedeloos te worden, kijk dan eens naar deze opname van de grijze Patti Smith, die een hele zaal vol jonge mensen tot grote hoogten weet te inspireren met haar strijdlied People have the power. En brul gerust even lekker mee!
Choir! Choir! Choir! en Patti Smith – People have the power!
De Megalodon was de grootste haai die ooit geleefd heeft, en in een imposante strip wordt het verhaal van die haai verteld door een mannetjeshaai die leider wil worden van een groep en die het daarvoor op moet nemen tegen de “veteraan”, een gevecht dat hij uiteindelijk verliest waardoor hij verstoten wordt en alleen verder moet. Het verhaal speelt zich af in de Indische Oceaan, 21 miljoen jaar geleden, en van de vele vijanden waar deze enorme haai het tegen moet opnemen is een groot deel inmiddels, net als hijzelf, uitgestorven, zoals de Livyatan, een carnivore potvis, en een reuzenkrokodil. Een geweldig verhaal, fantastisch getekend en subliem ingekleurd waardoor je volledig de diepzee wordt ingetrokken. Indrukwekkend!
Megalodon
Holly’s schilderijen 2026 nummer 3 is pure op-art met een rafelrandje. Bekijk hem van een afstandje en ga dan in de galerie de eerste vier platen bekijken, dan kantel je het schilderij vier keer en zie je wat een verschil dat maakt. Kantelkunst, noemde iemand het ooit.
