Ze – aflevering 18 – Ze wil nu ook echt alles weten. Het feuilleton van Ruud Moors graaft wat dieper in de feiten dit keer. Elke zondag vind je hier een nieuwe aflevering van dit vervolgverhaal.
De reguliere reeks avonturen van Suske en Wiske blijft interessant, want volledig van deze tijd. In deel 382 gaat het vooral over de multiculturele samenleving en hoe moeilijk het is om te overleven als je een andere achtergrond hebt. Het verhaal begint met Sidonia en Suske en Wiske die naar een arme buurt verhuisd zijn nadat Sidonia haar huis niet meer kon afbetalen. Haar buurvrouw, een vluchtelinge, blijkt het financieel nog moeilijker te hebben, en haar zoon krijgt daardoor nieteens zakgeld, waardoor hij de step van Wiske heeft gepikt. Wiske beticht hem dan ook van diefstal, en dat maakt de moeder boos, die uit wraak zorgt dat Suske’s leven verwisseld wordt met zijn leeftijdsgenoot in Amoras. UIteraard komt alles, na veel ellende, uiteindelijk weer goed, met een verrassende ontknoping in zowel Amoras als hier, terwijl je een mooie spiegel voorgezet krijgt van onze multiculturele samenleving. Knap, leuk en erg goed.
Suske en Wiske 382 – Het Wonderwater.
Bij een verhaal in The New Yorker van 16 en 23 februari 2026 over hoe de eerste Teddybeer werd gemaakt staat een tekening van Joost Swarte. Swarte heeft in de loop der jaren al heel wat tekeningen en omslagen aan The New Yorker geleverd, en hij heeft ook al heel wat navolgers gekregen die in zijn stijl tekenen. Daarom is het extra plezierig om weer eens een tekening van de meester zelf in het blad te mogen aantreffen, want Swarte is toch echt onovertroffen in het subliem samenvatten en aanvullen van een verhaal.
Joost Swarte in The New Yorker van deze week
De Mississippi is de rode draad in het debuutalbum van het trio Center of the River, waarin drie fenomenale multi-instrumentalisten en liedjesschrijvers hun krachten hebben gebundeld. Het geluid van de Mississippi betekent een mix van gospel, Delta blues en de ritmes van New Orleans, met verhalen vol worsteling, ziel en vooral ook humor. Het levert een geweldig album op dat je meevoert op een muzikale trip langs de Mississippi. Meer hoeft dat soms niet te zijn.
Center of the River – Americana Art Music from the Mississippi
Land Whales is een Cubaans trio dat noiserock, postpunk, shoegaze en sludge combineert met verzadigde gitaren en experimenten. De band wordt geleid door Martín Schellekens, zanger en gitarist. Hun tweede album werd in één week opgenomen op een thuiscomputer in Havana, temidden van stroomuitval en elektriciteitsonderbrekingen en werd voltooid net een week voordat Schellekens naar Nederland emigreerde (!). Voor een groot deel is dit wat wij hier “heerlijke pokkeherrie” noemen, dat wil zeggen dat sommige luisteraars er gillend bij weg zullen lopen terwijl ik zelf er met veel plezier in duik en zo de subtiliteiten van de muziek ontdek. Want die zijn er wel degelijk, ook omdat alles onvoorspelbaar is en ook de ritmes alle kanten op lijken te gaan, terwijl alles wel erg goed in elkaar zit. Muziek om de tijd voor te nemen dus. Laat je vooral verrassen door dit album dat je vanuit Cuba niet meteen zou verwachten.
Land Whales – How to make a breakfast
Jones is een opmerkelijke zijsprong in het universum van XIII, de stripreeks rond een man die zijn geheugen kwijt is en daardoor allerlei merkwaardige en levensgevaarlijke avonturen beleeft. Jones moet hem daarbij regelmatig bewaken en redden uit penibele siruaries. Maar in deze spin-offtrilogie zien we haar als ze nog in opleiding is als piloot, nog ver voordat XIII in beeld komt. Een kleine waarschuwing: het is goed om de eerste twee delen te hebben gelezen voor je aan dit derde afsluitende deel begint. Een verhaal over trouw, liefde, verraad, doorzettingsvermogen, over racisme ook, en over Native Americans en hun strijd. Allemaal gegoten in een gelaagd maar bloedstollend, spannend verhaal over een buitengewoon dappere en doortastende jonge vrouw. Een geweldige trilogie, die ook door iedereen die XIII helemaal niet kent gewaardeerd zal worden.
XIII-Trilogy – Jones – 3. De Zonnedans
Corto Maltese is een legendarische stripheld, bedacht door de Italiaanse stripmaker Hugo Pratt. De strip was onmiddellijk herkenbaar door de penseeltekeningen van Pratt. Corto Maltese was een onverstoorbare zeeman die zich door alle mogelijke situaties heen wist te manoeuvreren. Scenarist Martin Quenehem en tekenaar Bastien Vivés deden een dappere poging Corto van het begin van de vorige eeuw naar onze tijd te halen, waar hij met de mooie Semira en haar bende Servische piraten op pad gaat, om meteen op verschillende manieren in de problemen te komen. Tekenaar Bastien Vivès weet de sfeer van Pratt aardig te benaderen met zijn tekeningen in verschillende zwart- en grijstinten, en Quenehem slaagt er ook in om de mystiek een ruimbemeten plek te geven, maar de geniale penseelstreken van Pratt, die kon alleen Hugo Pratt trekken, vrees ik.
Corto Maltese – De Koningin van Babylon
Charmian Devi is een Canadese singer/songwriter die eerst de leadzangeres was van een Canadese punkband. Toen haar band stopte viel dat samen met de tragische dood van haar echtgenoot, waarop ze naar Engeland verhuisde om daar in twee jaar haar leven weer op te bouwen. Toen ze weer in Canada was bleek ze er als songwriter en musicus sterker uitgekomen te zijn. Met een aantal topmusici nam ze een solo-debuutalbum op dat opvalt door de rauwe en pure energie die er van afspat. Diamond Hour is een geweldig album, met sublieme arrangementen, rauw aan de randjes, met melodieën die blijven haken en liedjes die je steeds vaker wilt horen. Een verbluffend goed debuut.
Charmian Devi – Diamond Hour
Parisa Karimi Molan komt uit Iran. Zingen was er verboden, dus dat deed ze in kelders met de ramen dicht. De muziek, de liedjes reizen van mond tot mond, zelfs als ze verboden worden. Jarenlang heeft ze zo alleen in het geheim gezongen, tot ze in 2017 naar Montreal verhuisde, waar ze eindelijk haar droom kon vervullen. Daar begon ze muziek te maken die geworteld is in de Perzische, Azerbeidzjaanse en Roma-tradities, waarmee ze een droom werkelijkheid maakte. Unveiled is dan ook niet zomaar een album. Luister en val stil.
Tehrani Drom & Parisa Karimi Molan – Unveiled
Alles wat stripmaker Régis Loisel aanraakt verandert in goud, lijkt het wel. Hij heeft al een behoorlijk aantal bijzonder indrukwekkende lange reeksen strips gemaakt die wat mij betreft in de eregalerij van Beste Strips Aller Tijden prijken. Samen met Jean-Blaise Djian maakte hij nu een krankzinnig lang verhaal over een volstrekt gestoorde familie die in een landhuis aan de rand van een bos woont. De zoon woont in de stad en komt elk weekend naar het ouderlijk huis. Die zoon is extreem lelijk, maar als hij in de spiegel kijkt ziet hij een knappe kerel, wat te wijten is aan zijn moeder, die zich op voodoo gestort heeft en op die manier een aantal stevige vervloekingen heeft uitgevoerd. Haar echtgenoot de kolonel heeft ze uit jaloezie omgetoverd in een pratende stenen buste. Loisel heeft al heel wat opmerkelijke strips gemaakt, maar voor de liefhebber van absurdistische humor, gecombineerd met hilarische horror is dit een absolute must. Een heerlijk boek!
Het laatste huis net voor het bos
Het verbijsterende aan De Totale Kriek is, dat het met zijn 488 pagina’s bij lange na niet compleet is. Je kunt het gerust “een rijk en royaal overzicht van het strip- en illustratiewerk van Erik Kriek” noemen, zoals de uitgever doet, en het blijft een heerlijk en verbazingwekkend boek waarbij je van de ene verbazing in de andere valt, maar totaal is dit overzicht zeker niet. Ik ga hier niet opsommen wat je allemaal wel in dit geweldige boekwerk vindt, maar alles is in ieder geval getekend in die onmiddellijk herkenbare stijl van Erik Kriek, met stevige lijnen, een ogeëvenaard gebruik van licht en schaduw en vaak minimale inzet van kleur met een maximaal effect. Een totaal feest van een boek.
Erik Kriek – De Totale Kriek – Het beste van 35 jaar grafiek, tekeningen, illustraties en strips.
Ze – aflevering 17 – in deze aflevering van Ruud Moors’ roman schrijft Ze een brief aan haar overleden vader. Elke week vind je hier een nieuw hoofdstuk in dit lopende feuilleton.
Mademoiselle J is een onvervaard journaliste, en via haar krijgen we allerlei vergeten of onbekendee oorlogssituaties te zien. De strip begon als een spin-off van Robbedoes, maar met Juliette leveren stripmakers Verron en Sente indrukwekkende anti-oorlogsstrips af. Deel 4 speelt zich af in 1955, en Juliette probeert er weeskinderen in te redden van een vreselijke toekomst in het Vietnamese leger. Dat haar doodgewaande moeder ook bij de opvang van die kinderen betrokken blijkt te zijn is feitelijk bijzaak.
Mademoiselle J – deel 4 – 1955 Mama klinkt zo mooi
Sinds ik de laatste versie van Adobe Photoshop heb (en ja, ik betaal er gewoon keurig voor!), heb ik ruzie met dat programma, want ik kan mijn oude, vertrouwde penseel niet meer terugvinden of maken, wat ik ook probeer. Uren ben ik al bezig geweest, maar het lukt me niet, en ik word er alleen maar bozer van. Dus nu heb ik een tekenfilmpje gemaakt met een stompzinnig bot elektronisch potlood waar ik absoluut niet tevreden over ben, maar goed, de eerste stap op weg naar de oude tekenfilmpjes? Wie weet.
Een tekenfilmpje
Lucien is een merkwaardige, ongrijpbare strip die elementen van oude mythologieverhalen combineert met filosofische overpeinzingen over dood, rouw, verdriet en noodlot, alles aan de hand van een tragische hoofdfiguur, Lucien, die in het begin van het van het verhaal uit zijn doodskist komt met een kistje dat duidelijk van essentieel belang voor hem is. In dat kistje zitten drie dobbelstenen waar alleen doodskoppen op staan. De pretenties van de maker van de strip zijn misschien iets te ambitieus, en wellicht heeft ze wat al te veel verschillende zaken in haar verhaal bij elkaar willen brengen, toch is het een fascinerende strip.
Voor het eerst in lange tijd werd ik weer eens geveld door een hevige migraine, waarschijnlijk doordat we door een stevig lagedrukgebied werden overvallen. Kan ik mooi een van mijn oudere minitekenfilmpjes tevoorschijn halen. Die kan ik tegenwoordig niet meer maken, omdat ik, sinds ik een nieuwe versie van Adobe Photoshop heb, mijn oude vertrouwde penseel niet meer kan vinden, hoe ik ook zoek.
En op verzoek vandaag, omdat het weer eens vrijdag de dertiende is, mijn lijstje van de dertien bekendste vormen van bijgeloof.met de verklaringen erbij-
Bijgeloof – een lijstje van dertien
