De Algerijnse mandolaspeler en componist Anouar Kaddour Cherif woont in ballingschap in Zwitserland, waar hij met een internationaal kwartet een magnifiek album opnam waarin hij zijn Algerijnse wortels weet te verknopen met hedendaagse jazz. Denk daarbij ballingschapsverhalen, melancholie en een sublieme band en je weet dat je naar bijzondere muziek gaat luisteren.
Anouar Kaddour Cherif – Djawla.
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 24 heb ik gemaakt op een plaat masoniet die ik met een scherp mesje heb voorbewerkt en waarbij ik het schilderij vervolgens met zwarte, witte en blauwgrijze acrylverf op een ritmische, bijna jazzy manier heb opgebouwd. Neem er even rustig de tijd voor, want als meditatiekunst werkt deze ook voortreffelijk.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 205 ziet er bedrieglijk simpel uit, maar het blijft verrassend hoe totaal anders hij wordt als hij staand bekeken wordt of liggend. Inzoomen is dan ook wel even aardig, dan zie je dat hij inderdaad niet heel erg ingewikkeld in elkaar zit, maar toch net een tikkeltje geraffineerder dan je op het eerste oog zou zeggen.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 206 ziet er dan juist weer helemaal niet simpel uit, terwijl ook deze heel gestructureerd en logisch in elkaar zit, maar wel zo dat er verschillende optische illusies samen werken, zodat je maar met je ogen hoeft te knipperen of je kijkt al op een andere manier het perspectief in. Inzoomen helpt waarschijnlijk wel een beetje als je er wat sneller greep op wil krijgen, al is het ook de moeite waard om rustig even van een afstandje te blijven kijken.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 207 is ook weer ritmisch opgebouwd, maar ziet er toch weer totaal anders uit dan de andere twee. Ik blijf het fascinerend vinden dat ik, steeds weer variërend op dezelfde thema’s, toch met steeds andere resultaten blijf komen. Het geeft me zelf nog steeds een kick, elke keer weer, dus voorlopig ga ik nog wel even door.
Old Salt is een Americanaband die vanuit Gent opereert, maar die een internationale bezetting heeft. Ze combineren jazz met bluegrass en Keltische muziek met Vlaamse folk, en doen dat energiek en vanzelfsprekend, waardoor ook oude, doodgespeelde liedjes weer fris gaan klinken. Ze namen met de pandemie nog in het achterhoofd een aantal tijdloze liedjes live op en dat levert een kort maar prachtig album op.
Old Salt Live in Room 13
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 23 is er een waar je echt even wat langer naar moet kijken, want deze zit behoorlijk compact in elkaar, en het blauw en het grijs werken op een bijzondere manier samen, waardoor de dieptewerking op zijn zachtst gezegd ongewoon is geworden. Hij heeft dus iets meer tijd en aandacht nodig.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 202 is een combinatie van optische illusies en een vreemd zoekplaatje, waar je uiteindelijk een robuust mannenhoofd in zou kunnen ontdekken.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 203 lijkt wel een verzameling afgesleten stenen, die overigens van karakter lijken te veranderen als je de grafiek gaat kantelen. Inzoomen maakt deze zeker niet minder intrigerend.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 204 zit nog net weer even wat geraffineerder in elkaar, doordat de verschillende vakjes op een subtiele manier met elkaar communiceren. Die interactie valt weg als je helemaal gaat inzoomen, maar dan blijft toch nog een fascinerend basisplaatje over, vind ik. Maar het totaalplaatje wat langer bekijken levert net even wat meer op aan kijk-kicks.
Mario Boon maakte een stripverhaal naar aanleiding van een razzia die in zijn geboorteplaats Sint-Truiden plaatsvond in 1943. De meer dan zestig verzetsmensen die toen werden opgepakt gingen meteen door naar het beruchte kamp Breendonk, waar ene Karel Verstoffelt een van de wreedste bewakers was. Verzetsman Piet Swijsen en Verstoffelt kenden elkaar van vroeger, en de strip draait om hun verhalen, die elkaar steeds raken. Op waarheid gebaseerd, indrukwekkend oorlogsboek.
Mario Boon- Onze Oorlog.
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 22 is meteen ook nummer 93 in de reeks Contemporary sunsets, de serie zwart-witte horizonschilderijen die ik maak, geïnspireerd door de zee en het platte Groninger landschap, waarbij ik bovendien de sfeer van de schemering probeer vast te leggen. Dit keer is het een landschap geworden, hoewel iemand anders er meteen de zee in zag, met woeste golven en al.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 199 kun je het beste van een afstandje bekijken, dan werken de subtiele schaduwpartijen nog het beste. Als je dichterbij komt neemt de kracht van suggestie toch een beetje af, vrees ik.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 200 werkt vreemd genoeg juist omgekeerd – deze is van een afstandje minder intrigerend, maar als je gaat inzoomen wordt hij met elke stap fascinerender. Neem er even de tijd voor, en sta bij het kantelen ook elke keer even stil om even wat langer te kijken. Het is de moeite waard.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 201 is weer van een geheel andere orde, en ook bij deze is het wel slim om even in te zoomen, al is het maar omdat je dan wat gemakkelijke greep krijgt op het totaalbeeld, dat er op het eerste gezicht wat chaotisch uit zou kunnen zien.
Erik Harteveld is een veelzijdig man, hij is dichter, acteur, bluesmuzikant, maakte meer dan duizend sketches voor RTV Drenthe en is vooral ook schrijver. Hij schreef al eens een geniale roman in brieven samen met A.L. Snijders, en nu ligt er een meesterlijke novelle in brieven over de kracht en de troostende werking van muziek en een bijzonder trauma. Een absolute aanrader.
Erik Harteveld – Het verloren kind – Novelle in brieven.
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 21 heb ik gemaakt op een met scherpe mesjes geprepareerd stuk masoniet van 40 x 60 centimeter, met sterk verdunde zwarte en witte acrylverf en wat blauwgrijze accenten die voor het bijzondere licht zorgen. Een beetje afstand nemen en wat langer kijken en je ziet in de details wat verrassingen die je nog beter ziet als je gaat inzoomen. Dan zie je ook waarom ik de plaat geperst hout heb geprepareerd door er eerst in te snijden.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 196 heb ik gemaakt met plastic gummen en met verschillende zwarte stempelkussens, met een verrassend warm resultaat wat kleur betreft. Het is er weer een die echt een beroep op je doet als kijker, want er gebeurt van alles dat je niet helemaal in de hand hebt, en als je helemaal gaat inzoomen kun je zomaar ineens tot je verrassing een beer tegenkomen die zich goed verstopt heeft.
.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 197 is er een die je beslist van een ruime afstand moet bekijken, want als je te dichtbij komt vervliegt de magie onmiddellijk en blijft er niet zo heel veel te genieten over, vrees ik. Ze zijn niet altijd tot op detailniveau interessant, en dat vind ik zelf nou juist wel fascinerend, moet ik bekennen.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 198 is er dan juist wel weer een die je tot op de millimeter kunt bekijken zonder dat hij minder interessant wordt, hier kun je dus rustig inzoomen. Er zitten een paar mooie karakterkoppen in verwerkt, die niet zo heel moeilijk te vinden zijn, en verder is het vooral een spel van optische illusies.
Vrijheid aflevering 19 – een nieuw essay van Ruud Moors, dit keer over het fenomeen lijden – kunstenaars moeten lijden, maar sporters ook, anders waarderen we ze nauwelijks. Hoe zit dat? Nummer negentien in deze reeks prikkelende filosofische essays, waarvan we hier elke week een aflevering publiceren.
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 20 zit vrij complex in elkaar, en dat betekent in de praktijk dat je er even wat langer naar moet kijken om er greep op te krijgen en de merkwaardige diepte-effecten goed te zien. Dan zul je zien dat het allemaal net even vreemder in elkaar steekt dan je in eerste instantie dacht.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 193 heb ik met verschillende zwarte stempelkussens gemaakt, en dat verklaart dan ook de subtiele kleurverschillen en de verschillende tinten grijs, want ik gebruik mijn ruime verzameling zwarte stempelkussens zo’n beetje als mijn stempelpalet. Het levert ook mooi licht en mooie schaduwen op, vind ik zelf.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 194 is vooral een subtiel spel van optische illusies, ook weer gemaakt met verschillende zwarte stempelkussens, en ook hier zijn het de schaduwen en de lichtval die je subtiel op het verkeerde been dreigen te zetten.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 195 lijkt van een afstandje op een serie roofvogels met een enorme snavel, van dichtbij gezien, maar als je gaat kantelen wordt het toch weer een abstracte compositie waarin de optische illusie de hoofdrol opeist. Neem er even de tijd voor, want er valt in deze grafiek nog wel meer te ontdekken.
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 19 ziet er bedrieglijk eenvoudig uit, maar zit toch behoorlijk geraffineerd in elkaar, met name door de voorbewerking met een scherp mesje, waardoor de verdunde verf zich goed door mij liet sturen, om het zo maar te zeggen. Een systematische aanpak en toeval gaan hier hand in hand. Een beetje afstand nemen en even wat langer kijken, en vooral ook even kantelen.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 190 is een combinatie van zoekplaatje en optische illusie, waarbij het zoekplaatje multi-interpretabel blijkt – de een ziet er meteen gezichten in, de ander kleine figuren die in een onbestemde omgeving staan. Kijk zelf maar eens wat jij kunt ontdekken.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 191 is vooral een spel van optische illusies, waarbij je als kijker even op scherp wordt gezet, want als je even met je ogen knippert kan het perspectief al veranderd zijn en zit je op een andere manier die diepte in te kijken.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 192 lijkt alleen een spel van optische illusies te zijn, maar ik wil je toch uitdagen om het subtiele hoofd te vinden dat er wel degelijk bewust in verstopt zit. Altijd leuk om kijkers aan het werk te zetten. Luie kijkers zijner al meer dan genoeg.
Ik heb een zwak voor absurdistische humoristische strips voor kinderen van alle leeftijden. Migali is zo’n strip, die gaat over een spinnenprinses die wordt aangenomen op de Koninklijke Academie waar een bont gezelschap aan buitenissige prinsen en prinsessen wordt klaargestoomd voor het koningschap. Migali heeft vooral een groot talent voor het veroorzaken van grote en kleine rampen, en dat levert een bij vlagen zelfs hilarische strip op.
Migali – Welkom op de Koninklijke Academie!
Schatjes is dan weer een strip die je beter niet kunt laten slingeren als je kinderen onder de achttien in huis hebt, want deze strip over single dertigers gaat vrij expliciet over de avonturen die een vriendenclub op seksgebied zoal beleeft. De tekeningen zijn dan wel weer zo schattig dat je bijna niet door hebt hoe ver de tekenaar gaat, zodat je onwillekeurig zit te lachen bij complete nachtmerries na een vrijgezellenfeest. Leuk voor volwassenen die wel wat kunnen hebben.
Schatjes 4.
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 18 is weer een tamelijk kleurrijke. Iemand verbaasde zich over de verschillende schilderijen die ik hier steeds laat zien, maar dat heeft te maken met het feit dat ik tegenwoordig weer op stoom ben en dus met tien schilderijen tegelijk bezig ben, waar ik elke dag een laag aan toevoeg, soms een hele laag, soms wat details, maar steeds iets. En ik vind het plezierig om met heel verschillende schilderijen tegelijk bezig te zijn. Ik lees ook altijd drie boeken tegelijkertijd. En ja, mijn dagen zijn altijd te kort.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 187 is een combinatie van subtiele optische illusies en een vreemd zoekplaatje waar iemand meteen een bulldog in zag waardoor ik de rest van de dag “Baby bulldog barks tonight” van Kim Fowley liep te zingen. Zo gaat dat dus. Als je dat nog niet kent: zoek naar The Great Telephone Robbery van Kim Fowley en luister het hele krankzinnige stuk uit.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 188 is een iets weerbarstiger spel met optische illusies, en een zoekplaatje waar je wat meer moeite moet doen om de mensen te vinden die er in verstopt zitten. Als je inzoomt naar de laatste plaatjes krijg je overigens wat sneller greep op deze grafiek, en dan kijk je meteen ook wat frisser tegen het totaalplaatje aan.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 189 ziet er bedrieglijk simpel uit, maar op een vreemde manier klopt er iets niet. Neem afstand en blijf even wat langer kijken, en ga dan vooral ook even kantelen, want dan lijkt het wel of je naar een ander plaatje zit te kijken. Kortom, je wordt hier als kijker weer eens echt op scherp gezet.
Na haar fenomenaal mooie dubbel-album The Hammer and the Heart hadden we een tijd niets van singer/songwriter Susan Cattaneo uit Boston gehoord. De pandemie was voor haar ook nogal een spelbederver geweest, om het maar eens eufemistisch te zeggen, maar nu ligt er een pracht van een nieuw album met negen ijzersterke liedjes, als altijd weer magnifiek gearrangeerd, dus een feest om naar te luisteren.
Susan Cattaneo – All is Quiet.
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 17 heb ik geschilderd op een plaat masonyt, waarvan ik de witte grondverf eerst met een scherp mesje bewerkt heb voordat ik met sterk verdunde zwarte en witte acrylverf aan de slag ging, in verschillende lagen. Je krijgt nu het effect van regen of natte sneeuw, terwijl ik vooral bezig was het toeval naar mijn hand te zetten, wat een bijzonder spannend proces is. Van een afstandje bekijken is een goed idee.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 184 verandert van bol naar hol als je hem gaat kantelen (net als het schilderij hierboven overigens), en er zitten nog meer verrassende aspecten aan. Even wat langer kijken en je ziet wat ik daarmee bedoel.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 185 lijkt op het eerste gezicht misschien wat aan de lompe kant, maar als je wat beter kijkt zie je dat hij toch wat subtieler en geraffineerder in elkaar zit dan je eerst geneigd was te denken. Optische illusies en de suggestie van oude vergeelde foto’s gaan hier hand in hand.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 186 ziet er na elke kanteling weer totaal anders uit, en eigenlijk moet je elke keer weer even uitgebreid de tijd nemen om te kijken hoe je opnieuw op scherp wordt gezet en hoe alles hier met alles samenhangt. Ik weet het, je zit voor een beeldscherm, en je klikt lekker snel door, maar toch… neem er eens en keer rustig de tijd voor.
Willem Ritstier is een van de veelzijdigste stripmakers van Nederland, maar een kinderboek had hij nog nooit gemaakt. Maar nu is daar een prentenboek over Elly de olifant die haar moeder kwijtraakt omdat ze achter een vlinder aan holt. Een verhaaltje dat simpel lijkt, maar waar een paar erg leuke extraatjes in verborgen zitten, met een vogeltje en een muis. De tekeningen van Ritstier maken het dan nog eens helemaal af, zodat we hier van een subliem, perfect knusboekje mogen spreken. Een absolute aanrader.
Elly de Olifant – Mamma! Waar ben je?
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 16 ziet er bedrieglijk eenvoudig uit, maar hij zit toch een beetje vreemder in elkaar dan je op het eerste gezicht zou denken. De staande, eerste versie bevalt me zelf het beste, maar iemand anders viel voor een van de gekantelde situaties, dus je moet zelf maar even kijken wat jj vindt. Afstand nemen en de tijd nemen, dat is alles.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 181 is een golvend voorbeeld van een bijzonder spel met optische illusies en tegelijk een merkwaardig zoekplaatje waar iedereen weer eens wat anders in blijkt te kunnen zien, van een vogeltje op een tak tot huizen in de sneeuw tot… kijk zelf maar eens.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 182 ziet er bedrieglijk eenvoudig uit, totdat je de moeite neemt even wat beter te kijken, want dan zit hij toch wel een beetje erg vreemd in elkaar. Inzoomen is bij deze ook interessant, want dan blijken de schaduwen erg fraai en subtiel te worden.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 183 is een variatie op eenzelfde thema, maar deze bewijst dat je met deze manier van werken, een soort van jazzy aanpak, toch totaal verschillende resultaten kunt bereiken. Ook deze heeft iets meer tijd en aandacht nodig, maar als je even rustig van een afstandje kijkt valt alles vrij snel op zijn plek.
Zelf hou ik erg van ruwe randjes, maar de Oostenrijkse schilder Manfred Makra maakt juist hele strakke schilderijen, waarin licht, ruimte en suggestie een grote rol spelen, maar die door het magnifieke kleurgebruik en de subtiele lijnen van een zen-achtige, meditatieve schoonheid zijn.
Manfred Makra – Modena Park
De Istanbul Blues Kumpanyasi werd in 1993 opgericht als wisselend collectief, en alle belangrijke Turkse bluesartiesten hebben wel in de band gespeeld. In 1997 traden ze tijdens het Pilsen Blues Festival op, en die opnames zijn nu uitgebracht, wat je als luisteraar een geweldige adrenalinekick kan opleveren, want hier wordt fel en rauw de blues gespeeld, met vleugjes gospel en jazz. Fantastisch.
Istanbul Blues Kumpanyasi – Live at Efes Pilsen Blues Festival 1997
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 15 ziet er ietwat slordig en tegelijk bedrieglijk simpel uit, maar als je gaat inzoomen zie je de details pas goed, en daar wordt hij toch interessanter van, vind ik zelf. Zoom dus vooral even in bij deze, en kijk dan even goed, voordat je weer uitzoomt. Dan kijk je anders tegen het totaalbeeld aan, vermoed ik zo.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 178 is vooral een subtiel spel van optische illusies, zo subtiel dat je echt even wat meer tijd en aandacht nodig hebt om deze helemaal te doorgronden. Meditatiekunst noemde iemand dit al, kunst waar je zonder na te denken een tijd lang naar kunt kijken, waarna je vanzelf van alles kunt zien gebeuren en veranderen. Heel fascinerend.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 179 kun je het beste van een afstand bekijken, dan zie je een verzameling bijzondere knikkers of manen, net waar je voorkeur naar uitgaat. Als je gaat inzoomen zie je hoe de kracht van suggestie werkt, en ook dat is altijd interessant.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 180 is de meest weerbarstige van de drie, al valt dat reuze mee als je hem van een afstandje bekijkt.. Ook bij deze geldt overigens dat je er even de tijd voor moet nemen, want dan zie je echt meer..
