Scott Mickelson is een singer/songwriter uit San Francisco die al vanaf de jaren zeventig liedjes opneemt, maar nooit echt bekend is geworden, vandaar de titel van zijn nieuwe album dat een paar echte pareltjes bevat. Kritische, felle liedjes over alles wat er mis is in de Verenigde Staten, met twee versies van het fraaie UNarmed American. Luisteren!
Mickelson – Known to be unknown.
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 14 is echt een kantelschilderij, dat bij elke kanteling iets van karakter verandert. Het loont de moeite er dan ook telkens even wat langer naar te blijven kijken, want het duurt soms even voor alles op zijn plek valt.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 175 is een spel van optische illusies en een zoekplaatje, en als je gaat inzoomen zie je steeds meer, dus zoom in dit geval rustig even helemaal in, want daar wordt deze alleen maar intrigerender van.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 176 is een verzameling kleine vogeltjes, maar als je de grafiek omdraait zie je slapende katten, haha.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 177 is een kwestie van focussen – of je ziet een steen of je kijkt door een soort landschap heen. Dat maakt nogal verschil. Wisselen lukt niet altijd gemakkelijk, als je het een ziet krijg je het ander vaak nauwelijks voor je netvlies, maar het is het proberen waard. Het is een kwestie van het witte deel als voorgrond of als achtergrond te zien.
Vrijheid aflevering 18 – het achttiende in de reeks filosofische en autobiografische essays van Ruud Moors, die we hier elke zondag publiceren. Dit keer gaat het over hoe individu en ideologie vaak botsen, en hoe groepsdwang een juiste basishouding soms bemoeilijkt.
Gisteren had ik het hier over de strip die gemaakt was naar aanleiding van de voor ons Nederlanders onbekende Vlaamse televisieserie De Buurtpolitie, maar er blijken veel meer tv-programma’s te worden verstript in Vlaanderen. Vaak met verrassend leuk resultaat, zoals bij F.C. De Kampioenen, een tamelijk vreselijke cliché-soap, waar een leuke stripserie van gemaakt is, met bovendien een spin-off die ook erg grappig is en waarvan nu al het zesendertigste deel is verschenen. Dus mocht je de smaak te pakken krijgen van deze licht-absurdistische Vlaamse humorstrip, dan ben je voorlopig zoet.
FC De Kampioenen presenteert: Vertongen & Co 36 Speurneus Mark.
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 13 is een bedrieglijk simpel ogend klein schilderijtje waar je toch even wat langer naar moet kijken, want dan blijkt hij toch op een vreemde manier alle kanten op te kunnen draaien.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 172 is onbewust een merkwaardig zoekplaatje geworden, waar iemand meteen een verzameling horrorhoofden in zag, maar ik zweer je dat ik die er niet bewust heb ingestopt. Ik dacht dat ik gewoon een abstract spel van optische illusies had gemaakt, maar je blijkt er toch ook weer van alles in te kunnen ontdekken.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 173 ziet er veel minder luguber uit, meer als een grove stenen rotswand. Tot je wat beter gaat kijken natuurlijk. Bij deze is het zeker de moeite waard om even in te zoomen, want daar wordt hij alleen maar fascinerender van, en bovendien kijk je dan ook weer net even anders tegen het totaalbeeld aan.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 174 is de weerbarstigste van de drie van vandaag, maar als je even de moeite neemt om wat langer te kijken zul je zien dat dit juist een mooi meditatief grafiekje is waarin je zelfs gesloten ogen kunt zien die een bepaalde rust uitstralen. Neem de tijd.
De muzikale Rough Guides zijn altijd de moeite waard, omdat niet alleen de bekende namen aan bod komen maar ook de obscure pareltjes en ongekende talenten. De blues werd weliswaar uitgevonden in de Mississippi delta, maar in Texas werd het door een groot aantal bluespioniers verder uitgebouwd en verfijnd. Blind Lemon Jefferson beïnvloedde dan weer Leadbelly en anderen, en op deze compilatie van vijf kwartier kun je horen hoe breed de blues zich ontwikkelde tussen 1926 en 1937. Een aanrader.
The Rough Guide to Texas Blues.
De Buurtpolitie was een Vlaamse televisiereeks die op een commerciële zender werd uitgezonden, en dus voor Nederlanders ontoegankelijk was, waardoor we ook de strip die naar aanleiding van de tv-reeks werd gemaakt over het hoofd dreigen te zien. Dat is jammer, want het gaat om een heerlijk ongecompliceerde humorstrip met goede, spannende verhalen, goed getekend, met een groot aantal geweldige hoofdpersonen. Ik viel er pas in bij deel 15, en heb heerlijk zitten lachen bij deel 16, dus die steek ik nu als aanrader in de lucht.
De Buurtpolitie 16 De Comeback.
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 12 moet je echt van een afstandje bekijken, en vervolgens moet je er beslist ook even wat langer naar kijken, want hij zit vreemder in elkaar dan je op het eerste gezicht zou denken. Als je gaat inzoomen blijft er weinig van de magie over, want dan lijkt hij wel erg slordig geschilderd, daarom is de afstand in dit geval essentieel.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 169 moet het hebben van structuren en schaduwen, die dankzij de verschillende zwarte stempelkussens die ik gebruik voldoende nuance in kleur en grijzen bevatten om het fascinerend genoeg te maken.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 170 is een spel van optische illusies die toch wat geraffineerder en ingewikkelder in elkaar zit dan je op het eerste gezicht wellicht zou denken. Wat langer kijken is hier dan ook zeker geen overbodige luxe, vrees ik.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 171 lijkt van een afstandje wel een verzameling harige kleine beesten. Maar je kunt er ook van allerlei andere zaken in zien, of gewoon een abstract spel met optische illusies. Neem er in ieder geval even rustig de tijd voor,
De Laatste Mens is het geschilderde stripdebuut van Merel Moonen, dat in oktober vorig jaar al uitkwam, maar dat nu opnieuw wordt uitgebracht in een magnifieke hardcover, met een aantal extra bladzijden en het verhaal Vormen, plus een prachtige genummerde en gesigneerde ex-libris. Het verhaal blijkt op dit moment nog actueler dan het toen al was, want het meisje dat in een barre slagveldwoestijn een robot tegenkomt die geprogrammeerd is om mensen te helpen moet dankzij die ontmoeting haar ideeën stevig bijstellen.
De Laatste Mens.
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 11 heb ik in zwart-wit gemaakt, met een accent in blauwgrijs, wat een bijzondere lichtval oplevert. Dat zie je goed als je gaat inzoomen. Wat hier ook opmerkelijk is, is dat bij het kantelen de kleuren lijken te veranderen, en bepaalde gedeelten lichter of donkerder lijken te worden.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 166 is vooral een spel van optische illusies, waarbij hol bol wordt als je gaat kantelen, maar waarin ook het een en ander te ontdekken valt – kniegewrichten, of een achterhoofd, iedereen blijkt er weer wat anders in te zien.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 167 is er een die je het beste van een afstandje kunt bekijken, want als je er met je neus bovenop gaat staan verdwijnt de magie volledig. Toch laat ik altijd alles tot in detail zien, omdat ik vind dat je altijd met opgestroopte mouwen moet werken.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 168. Voor deze heb ik de basisstempel van nummer 167 nog iets meer bewerkt, zodat hij ook interessant blijft als je gaat inzoomen. Deze grafiek verandert helemaal sterk van hol naar bol als je gaat kantelen, als je tenminste een beetje afstand houdt bij het kijken. En doordat hij op getint papier is gedrukt heeft hij ook een iets warmere uitstraling, vind ik.
Mette Kathrine is een Deense accordeoniste die in diverse Deense bands traditionele folk speelde, maar die voor haar solo-album nu ook zelf is gaan componeren, en dat leverde een heerlijk feel-good album op met muziek die met beide voeten in de Deense folktraditie staat maar waar een frisse wind doorheen waait.
Mette Kathrine – Familiealbum.
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 10 is er een die op een wel heel merkwaardige manier golft. Kijk er wat langer naar en het wordt alleen maar vreemder. Afstand nemen is hier een absolute aanrader. Momenteel ben ik gemiddeld met tien schilderijen tegelijk bezig, waar ik telkens een nieuw laagje op aanbreng dat dan weer een dag moet drogen. Maar dat verklaart de golf aan nieuwe schilderijen misschien een beetje.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 163 is er ook een waar je het beste wat afstand van kunt nemen, dan werkt de diepte het beste. Hij lijkt op het eerste gezicht ook wat op een zoekplaatje, maar het zal je in dit geval moeite kosten er ook werkelijk wat herkenbaars in terug te vinden, vrees ik.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 164 is een tikkeltje weerbarstiger – deze heeft iets meer tijd en aandacht nodig om er echt greep op te krijgen, en dat komt ook doordat alles meteen verandert als je je focus even verlegt. Inzoomen is bij deze overigens ook een goed idee, want dan kijk je er heel anders tegenaan.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 165 lijkt wel iets plantaardigs, en ook bij deze is het de moeite waard om even in te zoomen, dan kijk je daarna toch net even anders naar het totaalbeeld.
Nathan Else en de Dood is het zevende en laatste deel in de stripreeks Detectives, gebaseerd op het verhaal Zeven Detectives – in elk afgerond verhaal staat één van die zeven beroemde detectives centraal, en in het laatste, afsluitende deel is dat Nathan Else, die met zijn trouwe assistent Dokter Eaton wel erg veel weg heeft van Sherlock Holmes. In dit deel wordt de hele reeks afgerond, wat in de praktijk betekent dat het handig is als je de andere delen ook gelezen hebt. Zo niet, dan garandeer ik je dat je ze wil gaan lezen zodra je dit deel uit hebt, want ook dit is, net als de andere delen in de reeks, weer een sublieme topper – een ingenieus, goed verhaal en fantastisch getekend. Een absolute aanrader.
Detectives – Nathan Else en de Dood.
Voor een nieuw album van de Vlaamse gitarist Dirk Serries ga ik altijd extra alert zitten, want hij zet de luisteraar altijd op scherp met zijn avontuurlijke improvisaties. Het nieuwe album, dat hij opnam met altsaxofonist Trösta is echter van een geheel andere orde – hier kun je het beste bij gaan liggen en op je gemak gaan genieten. Ambient gitaar en altsax smelten op een unieke manier samen en je kunt je alleen maar overgeven als luisteraar, en onderweg ontdek je de ene subtiele verrassing na de andere.
Dirk Serries & Trösta – Island on the Moon.
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 9 heb ik gemaakt met zwarte en witte acrylverf, en op het eerste gezicht krijg je bijna de indruk dat je naar een reeks zwart-wit foto’s zit te kijken. Wat langer kijken loont hier zeker de moeite, want dan ontdek je de verschillende richtlijnen die er door het schilderij heen lopen.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 nummer 160 verandert bij het kantelen van hol naar bol en omgekeerd, en dat is maar één van de optische illusies van deze grafiek. Neem er even de tijd voor en je zult meermaals verbaasd komen te staan.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 161 zit net even wat gecompliceerder in elkaar doordat ik er wat meer verschillende stempels voor heb gebruikt, maar ook hier geldt dat als je de moeite neemt wat langer en aandachtiger te kijken alles vanzelf op zijn plaats valt. Inzoomen is bij deze ook echt een goed idee.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 162 is een spel van optische illusies en een schelp, of toch niet? iemand anders zag er een broek met bovenbenen in, dus dit blijkt een multi-interpretabel plaatje te zijn, vrees ik. Kijk zelf maar eens wat jij ziet, en als je er gewoon een abstract spel in ziet klopt dat ook helemaal.
The Henrys is een band uit Toronto die naar eigen zeggen “uneasy music” maakt en elke keer als er weer een nieuw album verschijnt ga ik er handenwrijvend voor zitten want bandleider Don Rooke heeft nog nooit minder dan een meesterwerk afgeleverd, en dat is nu ook weer zo, hoewel hij het vanwege de pandemie dicht bij huis en klein heeft gehouden – hij nam zelf de zang voor zijn rekening, speelde alle gitaren en orgel en meer, en verder was er alleen een drummer, een bassist en een tweede-stemzangeres bij. En toch is het weer adembenemend mooi wat deze man met zijn Henrys voor elkaar krijgt. Een absolute aanrader.
The Henrys – Shrug.
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 8 kun je het beste van een afstandje bekijken, want als je er met je neus bovenop gaat staan zie je pas goed hoe zogenaamd slordig hij geschilderd is. Dat is uiteraard met opzet gedaan, want ik hou niet van gladde, gelikte schilderijen. Een ruw randje hoort er bij.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 157 is één groot subtiel spel van optische illusies waar je wel even zoet mee kunt zijn als je echt alles wil doorgronden, want als je een tijdje blijft kijken word je verschillende keren op een ander been gezet, om het zo maar te zeggen – als je maar heel even je focus verschuift veranderen perspectief en dieptebeleving ook meteen.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 158 kun je het beste van een afstandje bekijken, en je moet hem beslist ook even uitgebreid kantelen, want dat levert verrassend andere perspectieven op.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 159 is een combinatie van optische illusies en een merkwaardig zoekplaatje, waarin de een een aap ziet, en de ander vleermuizen of vreemde vogels. Aan jou als kijker om te bepalen wat het wordt.
DLU is een band van vijf jonge Schotse honden die een schitterend Keltisch debuutalbum maakten waarin ze de Keltische en Schotse tradities combineren met pop, rock, klassiek, funk en Balkan. Energiek, aanstekelijk, en lekker fel. Een juweel van een debuut.
DLU – Moch
Jan-Willem Spakman maakt, naast dierenstrips voor Quest Junior, nog meer dierenstrips, maar dan voor een volwassener publiek, met volstrekt politiek-incorrectere humor, maar met net zoveel wetenswaardigheden, maar dan over de onaangenaamste dieren die er zijn, vandaar de stompzinnige titel van het boek.
Kutbeesten – de verzamelde werken – deel 2.
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 7 lijkt wel een verzameling mierzoete taartpuntjes, maar zoom bij dit schilderij maar eens even in dan zie je dat het mij toch vooral om het schilderen ging, waarbij ik alle regels aan mijn laars heb gelapt juist om bepaalde effecten te bereiken. Klassieke schilders zitten nu te gruwelen, ik weet het, maar daar trek ik me niet veel van aan – ik ga toch mijn eigen weg, vrees ik.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 154 is er een die niet alleen verandert als je gaat kantelen, maar die ook verandert als je je focus verlegt, want dan kan het donkere deel zomaar ineens een berglandschap worden. Je kunt er ook naar kijken als een abstracte compositie waarin wat subtiele optische illusies zitten verwerkt, maar hoe dan ook, het wordt je als kijker niet gemakkelijk gemaakt.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 155 is ietwat weerbarstig, dus deze vraagt ook wat extra tijd en aandacht van jou als kijker, maar als je bereid bent die te geven valt er heel wat te ontdekken, want bij elke kantelbeurt zitten er andere zaken in verstopt, van grote hoofden tot knielende figuren en nog veel meer. Geduldig en rustig blijven kijken dus.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 156 lijkt wel uit een aantal vreemde spierbundels te bestaan. Die komen nog het beste tot hun recht als je even gaat inzoomen. Dat is ook de beste manier om snel greep te krijgen op het totaalbeeld overigens.
Vrijheid aflevering 17 is het zeventiende essay in de reeks prikkelende filosofische en autobiografische stukken van Ruud Moors die we hier elke week publiceren. Ook deze blijkt weer behoorlijk actueel te zijn.
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 6 heb ik gemaakt met alleen maar zwarte acrylverf, die ik sterk verdund had. Ik heb de masonytplaat waar ik op werk dit keer voorbewerkt met een afbreekmesje, waardoor het pigment van de verdunde verf enigszins gestuurd wordt, Dat klinkt misschien te technisch allemaal, maar neem er even de tijd voor en dan zie je dat de schuine lijnen van het afbreekmesje het beeld behoorlijk bepalen.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 151 is een verzameling stenen, broodjes of gesloten ogen, net wie je het vraagt. Je kunt er ook naar kijken als naar een abstract spel van subtiele optische illusies, waarbij je als kijker op scherp wordt gezet, want je weet niet goed waar je nu precies aan toe bent. Wel zo leuk, toch?
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 152 is er een die je beslist van een afstandje moet bekijken, want dan werkt hij het beste, hoewel hij ook bijzonder intrigerend is als je er met je neus bovenop gaat staan, moet ik zeggen. Blijf er ook even wat langer naar kijken, dat helpt ook als je er greep op wil krijgen.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 153 is een combinatie van optische illusies en een zoekplaatje waarin in ieder geval wat verwrongen gezichten zitten verborgen. Die zie je pas goed opduiken als je gaat inzoomen, denk ik, maar als je dat eenmaal gedaan hebt en je hebt ze één keer gezien, dan zie je ze ook in het totaalplaatje weer terug.
Ruim tien jaar na de dood van bedenker en tekenaar Jef Nys zijn de strips rond Jommeke in Vlaanderen nog steeds immens populair, en de reeks is met nieuwe scenaristen en tekenaars al aan het 308ste deel toe. Die nieuwe makers blijven mooi in de traditie van de avonturen van Jommeke, en hebben het in dit deel ook over problemen die actueel zijn, zoals pestgedrag en hoe je daarmee omgaat. Educatief en toch heel erg leuk. Een strip die wat mij betreft ook een Nederlands kinderpubliek verdient.
Jommeke – 308 – Het verpeste kamp.
En nog een klassieke jeugdstrip waarvan de bedenker al jaren dood is maar die op voortreffelijke wijze wordt voortgezet. Door de vele sublieme spin-offs zouden we bijna vergeten dat er ook nog een klassieke reeks avonturen van ze loopt, maar daar is nu juist nummer 361 verschenen, en ook hier wordt een thema van deze tijd aangesneden, namelijk natuurbehoud. We hebben het hier over de klassieke avonturen van Suske en Wiske, die nog steeds erg goed blijken te zijn. Sterk verhaal, sterke boodschap, en grappig bovendien.
Suske en Wiske – 361 – De Grot van Gregorius .
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 5 is er een die constant verandert, als je ook maar een beetje je focus verlegt. Hij lijkt wat slordig geschilderd, maar als je gaat kantelen zie je waarom dat is. Want dan verandert alles steeds tamelijk radicaal. Een beetje afstand nemen en even wat langer kijken is hier tamelijk essentieel.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 148 zou volgens een kijker die meteen enthousiast reageerde erotische tafereeltjes bevatten. “A dirty mind is a joy forever” is een befaamde Britse uitdrukking die hier zeker van toepassing is, vermoed ik zo. Kijk zelf maar eens.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 149 heb ik gemaakt in een goedkoop a4-schetsboek dat ik bij de Action heb gekocht, met houthoudend papier dat zuigt als de hel, dus hier moet ik met grof geweld te werk gaan, met een vers aangevuld stempelkussen met name, waar de inkt bij wijze van spreken over de rand klotst. Dan kan ik hem wel wat subtieler afwerken, maar de eerste opzet is lekker grof.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 150 zet je op het verkeerde been door schaduwen en lichtval, en zelfs als je wat langer kijkt is het nog moeilijk daar echt greep op te krijgen. Inzoomen helpt daarbij overigens wel een beetje.
