Stripmaker Fabrice Lebeault heeft een stad gecreëerd, Horologiom, die door de wetten van de mechanica wordt bestuurd, en waar elke inwoner een sleutel in zijn hoofd heeft waardoor de robots van de machthebbers ze regelmatig kunnen opwinden. Het effect daarvan is dat emoties en zogenaamd “primitief gedrag” onderdrukt worden. De stad is zo verzekerd dat er niets kan gebeuren dat onverwacht zou kunnen zijn. Maar dan valt Mariulo onverwacht de stad binnen, de man zonder sleutel, en die lijkt wel een zandkorreltje dat in de tandwielen van Horologiom terecht is gekomen en daar chaos veroorzaakt. Maar het lijkt ook alsof verschillende partijen, die de huidige gang van zaken graag anders zouden zien, op hem gewacht hebben. Een geweldig, fascinerend verhaal ontvouwt zich over twee delen, met werkelijk fabelachtig mooie, verrassende tekeningen. Een fantasytopper in alle opzichten.
Horologiom – boek 1 en 2
Magda Novels is het alter ego van de Zweedse Magda Andersson, die met haar album vooral ingaat op de schaduwkanten van ons leven. Schiiterende arrangementen, mooie liedjes, maar bij mij blijft een wat dubbel gevoel als na het eerste nummer, dat ze met een mooie, doorleefde stem zingt, het tweede en derde nummer ineens een kindvrouwtje laten horen. Dan knap ik volledig af. De cd is geweldig qua liedjes en arrangementen, maar de stem die de ene keer volwassen klinkt en even later als een aanstellerig meisje, daar moet je tegen kunnen.
Magda Novels – Vol 1 Shadow Work
Holly’s stempelgrafiek nummer 6870 is een spel van suggestie en bedrog, waarbij optische illusies je ook nog eens op het verkeerde been dreigen te zetten. Maar je kunt er ook gewoon duinen op een herfstige dag in zien.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6871 is een spel van licht en schaduw en van optische illusies. Je kunt het beste een beetje afstand nemen en dan even wat langer blijven kijken dan je voor een scherm gewend bent.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6872 is de weerbarstigste van de drie van vandaag. Net zo intrigerend als de andere twee, maar deze heeft net even wat meer tijd en aandacht nodig, vrees ik.
Dat komt mooi uit, aflevering 24 gaat over het vinden van de ware liefde en hoe dat kan gaan ten koste van vriendschappen. De vierentwintigste aflevering in deze reeks filosofische en autobiografische essays van Ruud Moors, waarvan we er hier elke zondag een publiceren.
Stripuitgeverij Menlu geeft steeds meer prentenboeken uit, die je meestal kunt zien als elementaire strips voor heel kleine kinderen, en dat geldt ook voor het debuut van Wouter Goudswaard. Het verhaal is simpel maar heerlijk hilarisch – twee konijnen vinden twee trommelstokjes in het bos die ze gaan uitproberen op alles wat ze tegenkomen, waardoor ze de halve bosbevolking tegen zich in het harnas jagen, want iedereen roept: “Dit is geen trommel” Voor kleine kinderen een heerlijk boekje, om voor te lezen al net zo leuk.
Dit is geen trommel!
Holly’s stempelgrafiek nummer 6867 heb ik gemaakt met stempels die ik gesneden heb uit de grootste rubberen gummen van het Tsjechische merk Koh-i-noor Hardtmuth, die ik handmatig stempel met behulp van een ruime verzameling zwarte stempelkussens. Elk grafiek bestaat dus in een unieke oplage van één enkel exemplaar.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6868 is ook weer gemaakt met stempels, al zou je dat misschien niet zeggen. De opmerkelijke kleuren komen uit de verschillende zwarte stempelkussens die ik in de loop der tijd verzameld heb.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6869 is de weerbarstigste van vandaag, en deze kun je het beste van een afstandje bekijken, al moet je hem dan wel even de kans geven tot rust te komen. Even wat langer kijken en alles valt vanzelf op zijn plek.
Gunfight in Leopoldveen is het derde, afsluitende deel van een stripreeks over Dutch, een cowboy van Nederlandse afkomst die Amerika ontvluchtte om weg te zijn van het geweld, maar ook hier liep hij tegen onrecht en racisme aan, en dat mondt in dit laatste deel zelfs uit in een buitengewoon gewelddadige afrekening. Dutch doet zijn best om alles goed te doen en zaken recht te zetten, maar ondanks alles wordt het één grote puinhoop. Een goed, gelaagd verhaal, goed getekend, en met een verrassende insteek die overtuigend wordt uitgewerkt – een cowboy in de Peel, je verzint het niet, maar het werkt wel.
Dutch 3 Gunfight in Leopoldveen
De kathedraal van Trondheim, Nidarosdomen, is de grootste kathedraal van Scandinavië, een Gothisch monument uit de Middeleeuwen, met een enorm Steinmeyer orgel dat volledig gebruik maakt van de gigantische klankkast die deze kathedraal is. Toen het trio YODOK III werd uitgenodigd om er op te treden nodigden ze meteen ook organiste Petra Bjørkhaug uit om op dat magische Steinmeyer orgel te spelen. Samen brachten ze een geïmproviseerde compositie van bijna een uur, een muzikaal gesprek tussen trio, orgel en kathedraal, muziek waar jazz, avantgarde, klassiek allemaal in zit, maar de vier musici creëerden daar hun geheel eigen muziek, die nergens mee te vergelijken is. Machtig mooi.
Yodok III – Nidarosdomen
Holly’s stempelgrafiek nummer 6865 is een tamelijk subtiel spel van licht en schaduw, dat bij elke kanteling opnieuw voor verrassingen zorgt. Neem er even rustig de tijd voor en loop op je gemak de hele galerie eens door.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6866 ziet er bedriglijk eenvoudig uit, maar ook bij deze is het de moeite waard er wat langer bij stil te staan en wat beter te kijken.
In 1976 zat David Bowie op het absolute dieptepunt van zijn drugsverslaving – te veel cocaïne had hem volledig paranoïde gemaakt. Vanuit Los Angeles vlucht hij naar Berlijn. In die stad, met muren aan alle kanten, voelde hij zich eindelijk vrij. Iggy Pop ging met hem mee, en hij ging opnames maken in de Hansa Studio aan de voet van de Berlijnse Muur. Reinhard Kleist maakte een geweldige strip over deze periode uit het leven van Bowie, waarbij hij niet terugdeinst voor de minder aangename kanten van de man, want laten we eerlijk zijn, Bowie was een arrogante, egocentrische etterbak die op iedereen neerkeek en anderen als stront behandelde. Voor zijn vrouw en zijn zoon had hij totaal geen aandacht, Iggy Pop kreeg een tientje zakgeld per week, en dan hebben we het nieteens over de musici en producers die niet de erkenning kregen die ze verdiend hadden. Desalniettemin, en misschien juist wel daarom, is dit een fascinerend en intrigerend boek geworden.
Low – David Bowie’s Berlijn jaren
De Duitse saxofonist Stefan Keune, de Britse violist Benedict Taylor en de Belgische gitarist Dirk Serries voeren een buitengewoon geanimeerd muzikaal gesprek tussen musici die elkaar uitdagen, aanvullen en opjagen. De muziek is daardoor constant spannend, maar ook bijzonder vrolijk, grappig en verrassend. De drie maken een muzikale ontdekkingsreis die je als luisteraar verbluft mee mag maken, en wat mij betreft is dat een bijzonder groot genoegen.
Keune Serries Taylor – Closer and Beyond
Holly’s stempelgrafiek nummer 6863 is een variatie op een thema, dus wat je ziet is herhaling, optische illusies en een manier om jou als kijker weer op scherp te krijgen. Maar dan moet je er wel even een paar minuten voor uit willen trekken natuurlijk.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6864 lijkt misschien wat weerbarsitg, maar als je even de moeite neemt om in de galerie in te zoomen zul je zien dat dat erg mee valt.
Na hun bewerkingen van de Dante’s Hel en Don Quichot van la Mancha hebben Paul en Gaëtan Brizzi nu een Franse klassieker onder handen genomen, al moet je dat “klassieker” in dit geval met een korreltje zout nemen, want het verhaal van het spook van de opera is eerder pulp dan grote literatuur, maar de gebroeders Brizzi maakten er opnieuw een geweldige graphic novel van, die, ondanks dat schrijver Gaston Leroux bezweert dat het verhaal aan de werkelijkheid ontleend is, niet echt geloofwaardig overkomt, maar dat is wel vaker zo met fantasy en horror, en daar komt deze geschiedenis wel erg dicht bij in de buurt. Want het spook van de opera deinst niet terug voor moord en doodslag om zijn doel te bereiken. Deze graphic novel is de beste versie van Het Spook van de Opera die ik ken – de broers vertellen het verhaal op een geweldige manier en hun magnifieke potloodtekeningen maken het volledig af. Geweldig! Oh, en wat het extra leuk maakt is dat de operazangeres Ah, je ris zingt, oftewel Ha ik lach, de aria die Bianca Castafiore altijd weer zingt in de boeken van Kuifje – dat zijn toch leuke knipogen van de ene stripmaker naar de andere, of niet?
Het Spook van de Opera
Jorge Espinal is een gitarist uit Peru die een solo-album opnam waarbij hij een geprepareerde elektrische gitaar, pedalen, basdrum en koeienbel samen met een laptop tegelijkertijd inzette, waarbij hij samples triggerde, loops creëerde en geluiden bevroor. Ik heb zo gauw geen benaming paraat voor deze heerlijk anarchistische muziek. Idiote ritmes, vreemde combinaties, rare wendingen. Kortom, avontuurlijke muziek in optima forma voor de luisteraar die bereid is zijn oren open te zetten. Ik word er in ieder geval buitengewoon vrolijk van, dus als je even een lekkere oppepper nodig hebt is dit misschien ook wel wat voor jou.
Jorge Espinal – Bombos y Cencerros
Holly’s stempelgrafiek nummer 6861 is een mooi voorbeeld van “op-art met een rafelrandje” – optische illusies hebben de overhand hier, dus je wordt als kijker subtiel op het verkeerde been gezet. Neem dus even de tijd en kijk wat langer dan je voor een scherm gewend bent.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6862 is een spel van licht en schaduw, waarbij optische illusies uiteraard ook weer een rol spelen. Neem ook hier weer even rustig de tijd, want ook deze levert dan onverwacht meer op dan je zou verwachten.
Folchard de Drenkeling zou een stripverhaal in drie delen worden, maar zojuist verscheen ineens het afsluitende tweede deel. Maar het rondt het verhaal van Folchard, dat in de negende eeuw speelt en op historische gebeurtenissen gebaseerd is, wel heel mooi af. De Vikingen dringen Nederland en België binnen, en Folchard, die deze barbaren wil stoppen, gaat in dit tweede deel een confrontatie aan met de twee broers die de horde leiden. Die twee deinzen nergens voor terug, dus die confrontatie wordt hevig. Een goed verhaal, dat een volstrekt vergeten en onbekend stuk van onze geschiedenis overtuigend vertelt, met schitterende tekeningen van de onvolprezen Johan Neefjes.
Folchard de drenkeling deel 2
Tania Saleh is een Libanese singer/songwriter en kunstenares die haar land is ontvlucht en die een toevluchtsoord vond in de kwetsbaarheid van haar koffer. Vandaar de titel van haar album Fragile. Muziek en teksten zijn van Saleh, de productie deed ze samen met de Noorse componist, arrangeur en pianist Øyvind Kristiansen, de arrangementen doen soms bijna aan Bollywood denken, dat wil zeggen dat de invloeden overal vandaan lijken te komen. De muziek klinkt overigens allesbehalve fragiel – dit album staat als een huis – Indrukwekkend, melancholiek, subtiel, en vooral mooi, mooi, mooi.
Tania Saleh – Fragile
Holly’s stempelgrafiek nummer 6859 kun je het beste van een afstandje bekijken, en dan moet je vooral even wat langer stil blijven staan bij het eerste plaatje dat opent als je de galerie binnenstapt.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6860 heeft echt wat meer tijd en aandacht nodig, want het duurt bij deze echt wat langer voordat alles op zijn plek valt. Langer kijken helpt daar zeker bij, inzoomen ook.
Nadat ze met veel succes van Dante’s Hel een stripbewerking hadden gemaakt hebben Paul en Gaël Brizzizich zich nu ook gewaagd aan een ander klassiek meesterwerk, Cervantes’ Don Quichot van La Mancha. Dat vergde een geheel andere aanpak, want waar Dante zwaar en serieus was, is Cervantes licht en humoristisch, en dat zie je in de tekeningen meteen terug. Het verhaal van de beroooide edelman die zich geroepen voelt om de wereld in te trekken om onrecht te bestrijden wordt op een ronduit schitterende manier verteld, met prachtige potloodtekeningen. De gebroeders Brizzi weten het meesterwerk van Cervantes op een geniale manier in deze graphic novel te vangen. Een subliem meesterwerk.
Don Quichot van La Mancha
Ed Dupas is een Amerikaanse singer/songwriter die persoonlijke liedjes schrijft die niet gemaakt zijn om hts te worden maar om over te komen. Als je van liedjes met zeggingskracht houdt zit je hier dus goed – Dupas brengt ze overtuigend, met spaarzame maar effectieve arrangementen. Prima album.
Ed Dupas – Codename California
Holly’s stempelgrafiek nummer 6857 is opnieuw een subtiel spel van optische illusies, waarbij het enige tijd kan duren voordat je er echt greep op hebt als kijker. Neem dus rustig de tijd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6858 is misschien nog iets weerbarstiger, dat wil zeggen dat het nog iets moeilijker kan zijn om er echt goed greep op te krijgen, maar een beetje geduld en aandacht doen wonderen.
Echo is een beeldverhaal in de letterlijke zin des woords – er wordt geen woord in gesproken, het beeld vertelt het verhaal, Remco Schoppert weet op een bijzonder knappe manier met tekeningen waarin ook maar weinig kleur opduikt een buitengewoon gelaagd en dramatisch verhaal te vertellen. Een aangrijpend verhaal, waarin vader en zoon centraal staan, en dat ondanks het ontbreken van tekst een enorme zeggingskracht heeft. Een klein visueel meesterwerkje.
Woodlands is een opmerkelijk Zweeds duo, dat aangevuld met het duo Bäckafall een kwartet vormt dat Schotse en Ierse muziek met een scheutje Scandinavië mengt tot een herkenbare, weldadige folkmix, traditioneel, maar vooral ook aanstekelijk, warm en aangenaam.
Woodlands Bäckafall – Traditional Colours
Holly’s stempelgrafiek nummer 6855 ziet er van een afstandje uit als een spel van optische illusies, als op-art met een rafelrandje dus, maar als je dichterbij komt zie je allemaal pilotenhoofden met een pilotenbril op de kop. Als kijker dubbele pret dus.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6856 zet je bij elke kanteling weer opnieuw op het verkeerde been, dus je kunt de galerie maar het beste kalm en met geduld doorbladeren en de optische illusies de tijd gunnen.
Dat komt mooi uit – aflevering 23, waarin Ruud Moors in zijn reeks autobiografische en filosofische essays steeds dichter bij het heden komt.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6853 kun je het beste van een afstandje bekijken, dan werkt dit spel van optische illusies het beste. Als je dichterbij komt of in gaat zoomen verdwijnt wat van de magie.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6854 ziet er bedrieglijk simpel uit, maar ik zou je toch adviseren er wat langer naar te kijken, want dan zou je toch nog wel verrast kunnen worden.
Een titel als Oslo en een bandnaam als Modern Vikings zou je op het verkeerde been kunnen zetten, want het gaat hier niet om een Skandinavische band, maar om een vijfkoppige jazzband uit Glasgow, Schotland. Drummer en bandleider Stephen Henderson schreef alle composities, en de hele jazztraditie komt hier langs, want Henderson blijkt een brede belangstelling te hebben, maar doordat de band zo fenomenaal goed is weten ze er toch een subtiele eigen draai aan te geven. Je zou het bijna klassieke jazz noemen, maar daarvoor worden er toch net te veel verfijnde uitstapjes gedaan die deze muziek toch weer helemaal van deze tijd maken. Geweldig debuut!
Modern Vikings – Tales of the Skald
“Morgen” is de titel van een science fictionstripreeks die zich in twee werelden en in verschillende tijden afspeelt – de ene in de jaren zestig, waarin Jo de Amerikaanse droom van een student leeft onder een eeuwig strakke blauwe hemel, de andere is een wereld in de toekomst die verwoest is door oorlog en epidemieën, en daarin zijn Fleur en haar vader op zoek naar een veilige plek. In hun dromen hebben Fleur en Jo contact met elkaar, en Jo en zijn vriend Ted ontdekken dat hun ideale wereld niet bepaald is wat hij lijkt. We volgen in de derde en vierde akte van deze opmerkelijke saga verschillende hoofdpersonen in hun pittige ontdekkingsreizen, en zien hoe die levens elkaar soms even raken. Fleur en haar vader raken steeds geharder door het zware leven waarin ze zijn beland, terwijl Jo vooral van de ene verbazing in de andere valt. Een geweldige, fascinerende strip.
Morgen – akte 3 en 4
Holly’s stempelgrafiek nummer 6851 kun je het beste van een afstandje bekijken, en blijf vooral even hangen bij het eerste plaatje dat verschijnt als je de galerie opent, daar werkt het perspectief het mooiste.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6852 heeft wat extra tijd en aandacht nodig, want hier gebeurt wel erg veel in de schaduwen, dus het kan even wat langer duren voor je hier greep op krijgt.
