Lina is een Portugese zangeres en componiste die de grenzen van de fado op een subtiele manier weet op te rekken. De basis blijft gelukkig solide, melancholieke liedjes, gezongen met een prachtige, warme stem. En dan de arrangementen – vaak heel subtiel en spaarzaam, en vaak ook tamelijk ongewoon. Een absolute aanrader.
Lina – Fado Camoes
Holly’s stempelgrafiek nummer 5410 is een spel van optische illusies, maar als je een beetje fantasie hebt kun je er ook ogen in zien, schelpdieren of nog wat andere zaken. Kijk zelf maar eens.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5411 is van een afstandje vooral een spel van optische illusies, maar als je gaat inzoomen kom je onmiskenbaar uit bij een torso van een vrouw – een schaarsgeklede vrouw zonder hoofd dus.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5412 is een spel van licht en schaduw, waarbij het perspectief absoluut niet vast lijkt te liggen, zeker niet als je ook nog eens gaat kantelen. Neem er wel even rustig de tijd voor zodat alles op zijn plek kan vallen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5413 is een relatief simpel spel met optische illusies, maar ook hier zie je meer als je wat langer blijft kijken.
Giulia Millanta is een Italiaanse singer/songwriter die inmiddels al jaren in Austin, Texas woont. Only Luna Knows is haar negende solo-album, dat opnieuw gevuld is met prachtige melancholieke liedjes. Italiaans en Engels worden dit keer afgewisseld, en dat werkt wonderbaarlijk goed.
Giulia Millanta – Only Luna Knows
Soms komt er onverwacht een toevoeging binnen voor een lijstje dat we al heel lang geleden in dit magazine geplaatst hebben, zoals nu weer, een extraatje voor onze lijst Hoe zegt u? – over wonderlijke uitspraken in het Engels.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5406 is een tamelijk subtiele versie van “op-art met een rafelrandje”, waarin veel beweging wordt gesuggereerd, terwijl het tegelijkertijd een heel rustgevende grafiek is.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5407 lijkt wel met krijt getekend, maar ook deze is gemaakt met stempels die ik uit grote rubberen gummen heb gesneden, en waarbij ik verschillende zwarte stempelkussens heb gebruikt bij het handmatig stempelen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5408 is een variatie op een thema, en ook hier kun je het beste even de tijd nemen, zodat alles rustig op zijn plek valt.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5409 is opnieuw een spel van optische illusies, met veel verschillende doorkijkjes, net naargelang waar je je focus legt. Neem er dus even rustig de tijd voor, want er valt weer veel te ontdekken.
Ruud’s stokpaardjes aflevering 58 gaat over merknamen, en over hoe merkwaardig het eigenlijk is dat je je een naam kunt toe-eigenen. De achtenvijftigste aflevering in deze reeks filosofische en autobiografische essays van Ruud Moors, waar ik bij deze meteen een kleine correctie wil aanbrengen – The Byrds veranderden niet birds in byrds in navolging van de Beatles die van beetles beatles maakten – een byrd is gewoon het oud-Engelse woord voor een bard, oftewel een zingende troubadour.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5402 kun je het beste van een ruime afstand bekijken, dan duik je het mooiste de diepte in en werken de optische illusies het beste. Als je dichterbij komt kun je er op een andere manier naar gaan kijken, namelijk als een zoekplaatje voor gevorderden. De liefhebber kan er een hele tijd zoet mee zijn, vrees ik.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5403 is een redelijk subtiel spel van optische illusies dat je, al lijkt het vrij simpel, toch even wat meer tijd moet geven.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5404 is een variatie op de vorige, deels met dezelfde stempel gemaakt, maar bij deze loont het zeker ook de moeite om even in te zoomen. Kantel deze ook eens op je gemak in de galerie, dan zie je waarom iemand deze grafieken ooit kantelkunst noemde.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5405 is gemaakt om van een afstand te bekijken. Als je deze van dichtbij bekijkt verliest hij duidelijk wat van zijn magie. Dus neem afstand en neem dan ook even de tijd om alles op zijn plek te laten vallen.
We hebben er vier jaar op moeten wachten, maar er is weer een nieuw album van de Grunneger Troebadoer Jan Henk de Groot, met elf prachtliedjes in fraaie pop-arrangementen. Ook voor niet-Groningers de moeite waard om naar te luisteren.
Jan Henk de Groot – Fiene
Holly’s stempelgrafiek nummer 5398 is lekker rond geworden, maar ook hier is het weer waar dat schijn bedriegt. Kijk maar eens wat langer en zoom vooral ook even in. Rara wat zie je?
Holly’s stempelgrafiek nummer 5399 is een slag weerbarstiger, maar dat betekent in de praktijk alleen maar dat je er wat langer naar moet kijken omdat het net even wat langer duurt voor alles op zijn plek valt.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5400 is een combinatie van optische illusies en een merkwaardig zoekplaatje voor gevorderden waarin je werkelijk van alles terug kunt vinden – paarden, hoofden, van alles en nog wat. Van een afstandje werken de optische illusies het beste.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5401 is een variatie op een van mijn thema’s, en zoals meestal spelen de optische illusies weer een rol. Als je er wat sneller greep op wil krijgen kun je het beste even inzoomen en op je gemak even daar kijken. Dan valt in het totaalbeeld alles wat gemakkelijker op zijn plek.
De jonge Cheyenne Dull is de enige overlevende van een moordpartij waarbij zijn hele stam wordt vermoord. Hij wordt halfdood gevonden door een rondreizende fotograaf die hem onder zijn hoede neemt en die hem wil helpen om wraak te nemen. Wanted is een bloedstollende strip over racisme in het Wilde Westen, over schurken die nergens voor terugdeinzen en drie helden die op zoek zijn naar gerechtigheid. Want de twee worden later vergezeld door een jonge zwarte vrouw die naar dezelfde schurken op zoek is. Niet voor tere zieltjes, maar wat een geweldige strip!
Wanted – het bloedportret.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5395 is van een afstandje een spel van optische illusies dat bij kantelen steeds verandert, en als je dichterbij komt een fraai berglandschapje.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5396 is een variatie op een thema, ritmisch opgezet als een jazzcompositie, met wat subtiele optische illusies om je als kijker op scherp te zetten.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5397 is vooral een spel van licht en donker, en ook weer van subtiele optische illusies waarmee ik je als kijker op scherp probeer te zetten.
Ik ben al een paar maanden bezig om de catalogus van de Canadese Kevin Breit met terugwerkende kracht te ontdekken, maar ik moet ondertussen ook zijn huidige productie in de gaten houden, want de man brengt in een moordend tempo het ene na het andere meesterlijke album uit. Zijn nieuwe is net uit, en het is een ouderwets stevig rock-album geworden, van superieure topkwaliteit in alle opzichten.
Kevin Breit – Junior Bonaparte
Het nummer Boom Chicka Boom had Breit in 2013 ook al opgenomen met het Upper York Mandolin Orchestra, en dat geeft me de gelegenheid zijn veelzijdigheid te laten zien in de bijna slapende rubriek Twice is Nice, waarin ik twee totaal verschillende versies van hetzelfde liedje laat horen
Kevin Breit – Boom Chicka Boom – twice is nice
Holly’s stempelgrafiek nummer 5392 kun je op verschillende manieren bekijken, niet alleen wat betreft diepte en perspectief, maar ook als je er naar kijkt als een zoekplaatje voor gevorderden. Dus als je wat tijd over hebt, ga er dan eens rustig voor zitten en kijk wat langer dan je voor een beeldscherm gewend bent.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5393 is er een waar veel beweging in zit, maar als je er echt greep op wil krijgen kun je het beste eerst even inzoomen en daar even wat beter kijken. Dan heb je daarna sneller greep op het totaalbeeld.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5394 lijkt op het eerste gezicht misschien wat weerbarstig, maar als je wat langer kijkt opent dit subtiele spel van licht en schaduw zich bijna vanzelf voor je.
Terug naar Eden is het verhaal van een foto, een moeder en een hele familie. Antonia is de moeder van de tekenaar en schrijver van dit aangrijpende en zelfs hartverscheurende boek. Hij vertelt haar levensgeschiedenis, dat van een ongeschoolde vrouw uit een doorsnee Spaans gezin. Haar leven werd door de Spaanse Burgeroorlog met armoede en honger nog zwaarder dan het in de machocultuur die er heerste toch al was. Stukje voor beetje wordt aan de hand van die ene foto het verhaal van de familie verteld, en dat is een indrukwekkend verhaal dat je niet snel zult vergeten.
Paco Roca – Terug naar Eden.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5389 is een spel van optische illusies waarvan de effecten het beste werken als je een beetje afstand neemt. Bovendien is het een zoekplaatje voor gevorderden, maar daarvoor kun je het beste een beetje inzoomen. Geduld en extra aandacht zijn ook hier weer onontbeerlijk, vrees ik.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5390 is ook weer een spel van optische illusies, maar het is niet heel moeilijk om er een verzameling dode ogen in te zien. Kijk er toch eens wat langer naar, zou ik zeggen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5391 heb ik gemaakt op bruin kraftpapier met zwarte stempelinkt en witte acrylverf. De effecten zijn net weer wat anders.
“De kleur van dingen” is een unieke strip die gestileerder is dan welke andere strip dan ook – je ziet alles van bovenaf, zonder perspectief, de mensen worden voorgesteld als bolletjes en je zult dus als lezer zelf heel veel moeten invullen. De teksten helpen je daarbij goed op weg, want het verhaal van de dikkige puber Simon die bij de paardenraces bijna per ongeluk zestien miljoen wint, wat hem meteen in de problemen brengt is dramatisch genoeg. Een meesterlijke strip en een volstrekt unieke, fascinerende leeservaring.
De kleur van dingen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5386 is er een waar dankzij de kracht van suggestie erg veel beweging in zit. Bovendien liggen perspectief en dieptewerking niet zonder meer vast. Je focus bepaalt veel. Langer kijken helpt als je daar greep op wil krijgen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5387 ziet er op het eerste gezicht bedrieglijk simpel uit, maar hier zitten toch ook weer wat geraffineerde haken en ogen aan, die je als kijker op scherp zouden kunnen zetten.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5388 is een variatie op een thema, dus je kunt weer optische illusies verwachten in een vorm van op-art met een rafelrandje, waardoor je wat langer zult moeten kijken voordat je echt greep op het geheel krijgt.
De Catalaanse pianist Marco Mezquida is een avontuurlijke musicus, die al een keer een album maakte met een akoestische gitarist en met een trio dat bestond uit een drummer/percussionist, een cellist en hemzelf, maar dit keer komt hij met een iets traditioneler ogend jazztrio, van contrabas, drums en piano, maar de muziek is iets stormachtiger dan je zou verwachten. Een magnifieke energieke groeidiamant van een album.
Marco Mezquida – Tornado
Holly’s stempelgrafiek nummer 5382 is een wonderbaarlijk spel van licht en schaduw. Zoom eerst eens in naar de laatste plaatjes, dan zul je daarna nog verbaasder naar de lichtval in het totaalbeeld kijken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5383 heb ik gemaakt met stempels die ik uit een plastic gum gesneden heb, dat levert altijd wat strakkere vormen op, vergelijk hem maar eens met de vorige. Hersenen of stenen’ Wat zie je hier?
Holly’s stempelgrafiek nummer 5384 is van een afstandje vooral een spel van optische illusies, maar het is stiekem ook weer een zoekplaatje voor gevorderden, waarin wat merkwaardige koppen in verborgen zitten. Neem er dus weer even de tijd voor.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5385 heb ik weer gemaakt met stempels die ik uit rubberen gummen heb gesneden. Daar gebruik ik altijd de grootste gummen van het Tsjechische merk Koh.i.noor Hardtmuth voor.
Ruud’s stokpaardjes aflevering 57 werd geïnspireerd door deze lezersvraag in de krant Trouw: ‘Hebt u zelf een jonge geest? En hoe krijgt u dat voor elkaar?’ Het uitgebreide en verrassende antwoord van Ruud Moors leverde de zevenenvijftigste aflevering op in deze reeks filosofische en autobiografische essays, waarvan we er hier elke zondag een publiceren.
Piano, bas en drums, het klassieke jazztrio, ik heb er altijd een zwak voor gehad, zeker als ze op avontuur gaan zoals Het Blue Lines Trio dat improvisatie weet te mengen met compositie, swing en humor. Dat levert een heerlijk album op met ruim een uur feel-good jazz.
Blue Lines Trio – Chance and Change
Holly’s stempelgrafiek nummer 5379 is een combinatie van optische illusies en het spelen met de kracht van suggestie. Zoom bij deze eerst maar eens in, dan krijg je wat sneller greep op het geheel, en dan zie je ook het spel van licht en schaduw wat beter.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5380 is ietwat aan de weerbarstige kant, want het kan even duren voordat je hier op verschillende manieren de diepte in duikt. Een beetje afstand nemen is dan het handigste.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5381 verandert sterk van karakter als je hem gaat kantelen, dus ik begrijp weer waarom een vriend van me deze grafieken wel eens kantelkunst noemt. Loop de galerie maar eens op je gemak door, dan snap je het ook wel.
