De eeuw van Marc Sleen is een groot, hardcover, zeer rijk geïllustreerd boek dat zijn titel meer dan waar maakt. Want Sleenkenners Kerremans en Slangen bieden met dit bijzonder fraaie boek niet alleen een mooi overzicht van het imposante oeuvre van de unieke stripmaker die Sleen was, ze schreven ook een meer dan uitstekende, kernachtige biografie waarin ook de minder aangename kanten van Sleen aan de orde komen. En de geschiedenis van België en de wereld wordt vrijwel ongemerkt meegenomen – en dat alles verluchtigd met heel veel tekeningen en strips van de absolute grootmeester van de Vlaamse absurdistische humorstrip.
Holly’s stempelgrafiek – 2023 – nummer 5 – bloemblaadjes, hondenkoppen? Dat zijn maar twee van de interpretaties van deze grafiek. Kijk zelf maar eens, en neem er even de tijd voor, zodat je ook nog rustig op het verkeerde been gezet kunt worden op andere manieren.
Holly’s stempelgrafiek – 2023 – nummer 6 is op-art met een rafelrandje, en daardoor wat weerbarstiger. Kijk er van een afstandje wat langer naar en je ziet vanzelf de structuren verschijnen, en de verschillende dieptes duiken dan ook wel op, vermoed ik zo.
Holly’s stempelgrafiek – 2023 – nummer 7 ziet er op het eerste gezicht helderder en overzichtelijker uit, maar deze is misschien nog wel ongrijpbaarder dan de vorige twee. Neem ook hier maar eens even uitgebreid de tijd, dan zie je wel wat ik bedoel.
De Blauwbloezen is een opmerkelijke stripreeks, die humor gebruikt om de absurditeiten van de oorlog te laten zien. De reeks draait rond sergeant Chesterfield en de eeuwige deserteur soldaat Blutch tijdens de Amerikaanse burgeroorlog, en in het zesenzestigste deel gaat het ook nog eens over de Ierse brigades die aan beide kanten vochten, wat tot krankzinnige situaties leidde. Het is een vreemde combinatie, humor en oorlog, maar hier werkt het wel.
De Blauwbloezen # 66 – Irish Melody.
Als er een raket gelanceerd wordt zie je meestal alleen het aftellen, de knal, de vuurzee en de raket die vertrekt aan haar reis de ruimte in. Van de raketbasis krijg je nauwelijks iets mee – je weet misschien dat die zich nooit in bewoond gebied bevindt wegens het altijd aanwezige ontploffingsgevaar, maar dat is het wel zo’n beetje. Daar kan verandering in komen, want er is nu een boek verschenen waarin je uitgebreide informatie vindt over de 29 belangrijkste ruimteraketlanceringssites wereldwijd, en dat brengt je van poolgebieden tot woestijnen, jungles en steppen tot de zee aan toe. Je krijgt de geschiedenis, maar ook kaarten, foto’s, alle bijzonderheden en eigenaardigheden van elke site. Een boek waar iedereen die van ruimtevaart, architectuur, geschiedenis of technologie houdt volledig in kan verdwalen.
The Atlas of Space Rocket Launch Sites.
Holly’s stempelgrafiek – 2023 – nummer 3. Ook dit jaar ga ik gestaag door met het maken van slow art, waarin optische illusies samengaan met figuratieve zoekplaatjes – op-art met een rafelrandje, of Escher over the top? Zegt u het maar. Wat langer kijken is in ieder geval een must als je er echt van wil genieten.
Holly’s stempelgrafiek – 2023 – nummer 4 is net iets weerbarstiger, maar ook hier helpt het als je wat langer blijft kijken. Dan valt alles toch weer op zijn plek. Ook deze is gemaakt met stempels die ik met gewone afbreekmesjes heb gesneden uit verschillende gummen – plastic gummen en rubberen gummen, die allebei een andere structuur hebben.
The Miners is een Amerikaanse countryrockband die al een jaar of vijftien bestaat, maar die vorig jaar pas haar debuutalbum uitbracht, en dan kun je horen dat vijftien jaar samen spelen ook echt wat oplevert – een hechte band, fraaie samenzang, en ook nog eens tien prachtliedjes. Een aanrader dus.
The Miners – Megunticook.
Holly’s stempelgrafiek – 2023 – nummer 1. Een nieuw jaar, dus ik begin weer vanaf nummer één te tellen, nadat ik geconstateerd had dat ik vorig jaar bijna elfhonderd grafiekjes hier gepresenteerd heb (en tot mijn eigen verbazing moet ik dan ook nog bekennen dat ik er heel wat heb laten afvallen omdat ik je hier niet wou overvoeren). Ook deze is weer een combinatie van optische illusies en een zoekplaatje voor gevorderden, dus als kijker wordt er iets meer van je verwacht – iets langer kijken kan al voldoende zijn.
Holly’s stempelgrafiek – 2023 – nummer 2 is een variatie op hetzelfde thema, al zou je dat zo niet meteen zeggen, maar ook hier gaat het om een combinatie van optische illusies en een merkwaardig zoekplaatje, en ontdek je de geheimen pas als je er wat langer naar kijkt. Ik stempel elke grafiek handmatig, en daarbij oefen ik best veel druk uit, en daardoor kreeg ik de afgelopen tijd wat rsi-achtige pijnklachten, waardoor het stempelen me wat minder gemakkelijk afging. Vandaar de redelijk stille periode op dit gebied van de afgelopen weken.
Ook vandaag weer een paar afleveringen in mijn serie Mapping the Streets of Trier, want ik ontdekte onder meer weer een aantal fraaie staaltjes graffiti. De simpele tags sla ik al lang over, en ook de onnozelaars die andermans kunstwerken rücksichtslos overspuiten geef ik liever geen podium, maar er lopen toch een paar prima urban artists rond in Trier die dat allemaal goedmaken, en die werk maken waar ik blij van word.
Mapping the Streets of Trier – aflevering 111 – graffiti.
Elke keer als ik in de Trier kom zijn er weer overal stickers bijgekomen, en sinds de vorige keer (drie jaar geleden) waren er dat voor mijn gevoel wel honderden. en na een paar korte wandelingen presenteer ik je hier de laatste zeventig stickers van mijn selectie, en dat brengt de oogst voor dit jaar op een kleine driehonderd stickers, waarmee je toch aardig de culturele temperatuur van de stad kunt meten, dacht ik.
Mapping the Streets of Trier – aflevering 112 – stickers deel 5 – december 2022
De laatste in deze reeks bevat een aantal onderwerpen waar ik uitgebreidere series van had kunnen maken, maar nu zijn het kleine brokjes geworden – van opmerkelijke beelden, van vreemde contrasten, bijzondere huizen, stoepen en deuren, gebouwen in aanbouw of verbouw, de bankjes of stoelen in voortuinen bij min 5, de vele sigarettenautomaten, de bakken die je overal tegenkomt op stoepen waarin groente wordt gekweekt die de buurt kan oogsten, een loos, roestend hek en tot slot is er ook nog de zeer oude kapster, die haar kapsalon nu definitief gesloten lijkt te hebben, maar waar je nog wel aandoenlijke foto’s in de etalage kunt bekijken waaruit je de beknopte geschiedenis van de kapsalon kunt afleiden.
Mapping the Streets of Trier aflevering 113 – beelden, deuren, huizen, stoepen en vreemde contrasten.
Culturele Concepten aflevering 30 is meteen ook de laatste aflevering van deze serie filosofische en autobiografische essays van Ruud Moors. Maar vrees niet, want volgende week gaat hier een nieuwe reeks van start, met ongetwijfeld opnieuw prikkelende stukken.
Vandaag laat ik je nog meer onverwachte kanten zien van de oude Duitse stad Trier, waar we begin december weer eens twee weken rondliepen, en waar ik mijn langjarige fotoserie Mapping the Streets of Trier weer heb kunnen uitbreiden, onder meer met een nieuwe reeks kelderraampjes – de verbluffende variatie in deze raampjes die door iedereen letterlijk over het hoofd gezien worden vind ik fascinerend, en als je deze reeks bekijkt begrijp je misschien waarom.
Mapping the Streets of Trier aflevering 107 – kelderraampjes
Triernix is een beetje een buitenbeentje in de serie Mapping the Streets of Trier, waarin ik de stad Trier fotografisch probeer te portretteren, want ik fotografeer hier stukjes niks, dat wil zeggen, dichtgemetselde ramen en deuren, namen van hotels en bedrijven die slordig weggehaald zijn en die je geacht wordt niet meer te zien, plekken waar ooit posters hingen of billboards maar waar nu alleen leegte is overgebleven enzovoorts. Bij de laatste reeks heb ik nu twee foto’s kunnen toevoegen.
Mapping the Streets of Trier – Triernix
Ook de regenpijpen blijven me intrigeren, vooral omdat ik er spillebenen en voetjes in blijf zien, en ze op die manier op mijn lachspieren blijven werken, al heb ik er dit keer ook wat andere regenpijpen aan toegevoegd die ik ook merkwaardig genoeg vond om ze vast te leggen.
Mapping the Streets of Trier aflevering 108 – regenpijpen.
En dan een nieuwe reeks, van doorkijkjes. Als je door het centrum van Trier loopt en je kijkt opzij word je regelmatig verrast door opmerkelijke doorkijkjes. Die ben ik tijdens dit bezoek aan de stad voor het eerst gaan vastleggen.
Mapping the Streets of Trier aflevering 109 – doorkijkjes
Trier is de geboortestad van Karl Marx, en dat betekent dat je er altijd Chinese toeristen tegenkomt, maar ook dat er gigantisch veel commerciële troep met de kop van Marx te koop is (hij draait zich om in zijn graf, ik weet het). Maar het betekent ook dat je hem telkens weer op andere actiestickers tegen kunt komen. In het vierde deel van mijn stickerreportage vind je er in ieder geval twee, er zaten er ook al een paar in de andere afleveringen.
Mapping the Streets of Trier aflevering 110 – stickers deel 4 – december 2022
Ook vandaag nemen we even de temperatuut op van de oude Duitse stad Trier, via de stickers die je er, als in elke grote stad, overal kunt vinden op lantaarnpalen, regenpijpen, elektriciteitskastjes, verkeersborden en andere onnozele plaatsen. De derde selectie van zestig stuks, tijdens een korte wandeling verzameld in de eerste week van december.
Mapping the Streets of Trier 106 – stickers – december 2022.
Tegenwoordig begin en eindig ik de dag met handjevol aan medicijnen – onder meer om te voorkomen dat ik te vaak hevige migraineaanvallen krijg. Langzaamaan ben ik bijna een expert in medicijnverpakkingen geworden, en heb ik ook een hekel gekregen aan doordrukstrips.
En morgen gezond weer op – via doordrukstrips…
Zoals mijn vaste lezers weten ben ik al jaren voorzitter van het anti-december-comité (ik ontdekte overigens vorige week dat de Belgische regisseur en schrijver Marc Didden ook een overtuigd lid is, net als Raymond van het Groenewoud), dus ik doe niet aan kerstwensen, maar een nieuwjaarswens is vaste traditie. De kaarten moesten de deur uit voor de brievenbussen weer op slot gaan dus wij waren vandaag de hele dag bezig met printen, vouwen, schrijven, in envelopjes stoppen, postzegels plakken en adressen opsnorren en overschrijven. Allemaal gelukt, maar nu ben jij aan de beurt, en jij krijgt er de nieuwjaarskaart van Ruud Moors ook nog bij, plus een strip van zijn hand. Iets te vroeg, ik weet het, maar geen tijd meer voor de reguliere inhoud van dit magazine, dus…
De nieuwjaarswensen voor 2023.
Vandaag een tweede selectie van zestig stickers die ik begin december tegenkwam op lantaarnpalen, elektriciteitskastjes en andere beplakbare plekken in de oude Duitse stad Trier. Het is wederom een vreemd allegaartje, met vrij veel activistische teksten (mijn favoriet is het bedoeld of onbedoeld humoristische “organiseer anarchie!”), merkwaardige reclame-uitingen (met opmerkelijk veel tattoo-shops) en een aantal heerlijk cryptische. De vrijwel onzichtbare kant van een stad, in een momentopname.
Mapping the Streets of Trier 105 – stickers – december 2022 – deel 2.
Van singer/songwriter Peter Gallway en zijn partner Annie Gallup konden we jaren lang wel drie meesterlijke albums per jaar verwachten – twee solo-albums en een van het stel als het duo Hat Check Girl. Maar Annie werd langdurig ziek, en toen werd het aanzienlijk stiller. Peter vond een nieuwe band met een paar muzikale vrienden en dat pakte verrassend goed uit, en nu ligt er het nieuwe album van die gelegenheidsformatie. De liedjes werden door Gallway tijdens de pandemie geschreven en gaan over de zaken die er volgens hem echt toe doen, de band is subliem, Gallway zingt met de melancholie die hem kenmerkt en er ligt kortom weer een meesterlijk plaatje.
Peter Gallway & The Real Band – It’s Deliberate.
We waren voor het eerst in drie jaar weer eens een aantal dagen in de oude Duitse stad Trier, en ik maak dan meteen gebruik om mijn serie Mapping the Streets of Trier aan te vullen, want er bleken ook nu weer honderden nieuwe stickers bijgeplakt te zijn op lantaarnpalen, elektriciteitskastjes en andere onlogische plaatsen als verkeersborden, allemaal plekken waar niemand ooit stil zal blijven staan om jouw boodschap te bestuderen. Maar ik vind het altijd interessant om te kijken wat er broeit in een stad, en stickers zijn mooie thermometers, vind ik.
Mapping the Streets of Trier 104 – stickers december 2022
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 1093 is er een waar je een heleboel dode ogen in zou kunnen zien, maar je kunt er ook naar kijken als een abstracte compositie met heel veel gaten. Zoom vooral ook even in, en kijk er wat langer naar, want dan zie je beslist meer dan je wellicht zou verwachten.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 1094 wou ik zelf in eerste instantie hier overslaan omdat ik hem wel erg eenvoudig van opzet vond, maar toen liep er iemand langs die er wel heel erg van gecharmeerd bleek te zijn, dus laat ik hem toch hier zien. Even back to basics, als het ware.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 1090 heb ik gemaakt in een van de schetsboekjes die ik in Trier heb gekocht – ik ben blij dat ik na twee weken eindelijk weer eens aan het werk kon met mijn stempels. Deze ziet er vrij simpel uit, maar als je gaat kantelen zul je zien dat het perspectief tamelijk opzienbarend van karakter verandert.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 1091 is een subtiel spel met schaduwen, en bij deze moet je dan ook beslist even inzoomen om te kijken hoe dat nu precies werkt met die schaduwen, want je wordt als kijker weer eens vrij ongemerkt op het verkeerde been gezet. Iets langer en beter kijken dus.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 1092 is opnieuw een spel van licht en schaduw, en van optische illusies. Ook hier geldt dat langer kijken een vereiste is om te zien waar het echt om gaat, want terwijl je kijkt kan de diepte soms kantelen en kun je ineens naar een totaal ander beeld kijken.
Ik moet de griep nog even helemaal uit mijn botten schudden en even helemaal op gang komen, merk ik. Morgen weer wat meer.