Wegens ziekte tijdelijk gesloten…
Ik vond in onze plaatselijke rommelmarkt eindelijk weer eens een mooie grote globe op een pootje, die ik meteen heb omgevormd tot Planet X, met andere woorden, ik heb er mijn dertiende globebeeld van gemaakt. Ik maak mijn beelden tegenwoordig als prototypes van karton en papier, maar je krijgt zo wel een redelijk idee van wat ik wil maken, volgens mij.
Holly’s globebeeld nummer 13.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 9 is er een waarin iemand meteen neusmonsters en andere vreemde beesten in zag, maar voor mij is het vooral een abstracte compositie die zo gekneed is dat je op een aantal manieren op het verkeerde been wordt gezet. Inzoomen is een aanrader hier, want dan zie je van dichtbij hoe ingenieus hij in elkaar steekt.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 10 lijkt op het eerste gezicht niet bijster interessant, maar als je inzoomt of de moeite neemt even wat langer te kijken zul je zien dat er toch wel een fascinerend spel met licht en schaduw gespeeld wordt waardoor je toch ook weer enigszins op het verkeerde been dreigt te worden gezet.
Trupa Trupa is een basisrockband uit Gdansk, die subtiele pokkeherrie maakt. Nou ja, op het eerste gehoor is het lo-fi pokkeherrie, maar als je wat beter luistert blijken er de nodige finesses en details in te ontdekken die het behoorlijk intrigerende muziek maken. Ik heb er wel een zwak voor, moet ik bekennen, voor dit soort intelligente en humoristische pokkeherrie.
Trupa Trupa – B Flat A.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 nummer 6 is een combinatie van optische illusies en een bijzonder zoekplaatje waarin glas, lichtval en een fles de hoofdrol spelen. Het is bij deze zeker ook weer eens de moeite waard om in te zoomen, al werkt hij van een afstandje ook heel speciaal.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 7 is net even een fractie subtieler, en daardoor wat weerbarstiger – je krijgt er wat minder gemakkelijk greep op. Het is bijna alleen maar huid, op het eerste gezicht. Toch zit er nog behoorlijk wat structuur is. Wat langer en aandachtiger kijken helpt, en even inzoomen wellicht ook.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 8 is pas echt een weerbarstige, die echt wel even wat meer van je vraagt als kijker. Van een afstand zitten er wat vreemde golven in, en als je wat beter op detail gaat kijken zie je fragmenten van gezichten , beesten, en nog meer vreemde zaken. Je wordt hier dus op verschillende manieren op het verkeerde been gezet.
Vrijheid – aflevering 9 – het negende essay van Ruud Moors in zijn serie filosofische en vaak licht autobiografische essays waarvan we er hier elke zondag een publiceren. Dit keer gaat het onder meer over de krachtige werking van angst.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 nummer 3 is opnieuw een variatie op een thema, waarbij je als kijker op verschillende manieren subtiel op het verkeerde been wordt gezet. Van aan afstandje gaan er verschillende diepte-effecten spelen, maar als je gaar inzoomen wordt hij op een heel andere manier fascinerend.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 nummer 4 is een combinatie van optische illusies en een merkwaardig zoekplaatje waar iedereen wat anders in lijkt te zien. Ook hier geldt dat de effecten die je van een afstandje ervaart wegvallen als je gaat inzoomen, terwijl daar een andere sensatie voor terugkomt. Kijk maar eens rustig, en neem er vooral even de tijd voor.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 nummer 5 ziet er op het eerste gezicht tamelijk eenvoudig uit, maar als je echt gaat inzoomen zie je pas hoe geraffineerd hij eigenlijk in elkaar zit. Daardoor kun je er toch even wat langer naar kijken dan je wellicht had verwacht.
Componist Steven Kamperman is een van de beste klarinettisten die ik ken, en zeker de avontuurlijkste, dus bij elk nieuw album van hem zit ik handenwrijvend klaar, zeker als hij ook weer eens een waar droomteam om zich heen verzameld heeft – de Vlaamse trompettist Bart Maris en bassist Dion Nijland in dit geval, plus de jonge Gronings-Rotterdamse gitarist Jorrit Westerhof. City Maps is dan ook weer een energieke aanrader geworden, met muziek die de veelzijdigheid van Kamperman laat zien zonder dat het een chaos wordt, integendeel zelfs – het is een schitterend, afgerond, compleet subliem album geworden. Een juweeltje.
Steven Kamperman – City Maps
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 1. Ik heb besloten de stempelgrafieken vanaf nu anders te gaan nummeren, tot nu toe deed ik dat op datum, met a, b c en verder als toevoeging, nu begin ik gewoon met nummer 1 en eindig ik op 31 december met de laatste dan dit jaar – kan ik gelijk zien hoeveel ik er dit jaar gemaakt heb. Tot nu toe had ik altijd wel een vaag idee, maar meer ook niet. Deze is overigens een combinatie van optische illusies en een merkwaardig zoekplaatje, waarin meer vreemde beesten zitten verstopt dan je op het eerste gezicht zou denken.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 2 is ook een combinatie van optische illusies en een zoekplaatje, maar deze pakt totaal anders uit, met hel andere gezichten en andere struikelpunten, om het zo maar te zeggen. Wat langer kijken en je ontdekt langzaam maar zeker wat ik daarmee bedoel.
Overigens heb ik een week lang niets kunnen doen in mijn zolderatelier, eerst en vooral omdat ik ziek was – griep gevolgd door nierstenen – dat brengt je wel echt in een jubelstemming – maar nu ik me een beetje beter begon te voelen kreeg ik de deur niet meer open. Die moest ik na een dag heel voorzichtig met een koevoet weer open wrikken. Waarschijnlijk de vele regen, waardoor de deur uit is gaan zetten. En ik kan in dat atelier alleen komen via een te steile trap en die ene deur.. Maar goed, vandaag was hij even open en kon ik deze twee grafieken maken. Morgen kijken we wel weer.
Robilar is een vadsige kat in een welvarend, doodnormaal sprookjeskoninkrijk. Zijn leventje wordt op een dag volledig ondersteboven gegooid en Robilar wil vervolgens alleen maar wraak nemen op iedereen die hem slecht behandeld heeft. Het gaat hier om een stripversie van De Gelaarsde Kat, maar dan wel een sterk verbeterde versie, die grappiger is, met veel meer verrassingen dan het originele verhaal. Een zeer aangename verrassing, niet alleen door het geweldige scenario, maar ook door de sublieme tekeningen.
Robilar – De Meesterlijke Kat – 1 – Miauw!!
Het Rubicon Quartet bestaat uit gitarist Dirk Serries, pianiste Martina Verhoeven en twee blazers die nog aan de wieg van de Belgische free jazz hebben gestaan, Patrick de Groote en Cel Overberghe. De combinatie pakt verrassend goed uit, met een subliem album dat ik meteen al tot een tijdloos juweeltje wil bestempelen. Muziek voor mensen met open oren.
Rubicon Quartet – Crosscurrents.
Van Post.nl kreeg ik een berichtje dat er een pakketje op me lag te wachten bij de plaatselijke Bruna. Het zou bijna een kilo wegen en 37×50 cm zijn, wat ik vreemd vond, want in de bijbehorende factuurbrief, die uitlegde dat ik er inklaringskosten over moest betalen, stond dat het om een cd ging. Toch maar eens kijken dus, hoewel ik niks gekocht had en dus ook geen kosten zou moeten hoeven betalen. En toen werd het allemaal wel heel vreemd, want het pakje bleek niet alleen uit Zweden te komen, wat een EU-land is, er bleek nog veel meer aan de hand waaruit blijkt dat ze bij Post.nl behoorlijk aan het blunderen zijn.
De capriolen van Post.nl
Nieuwjaarswens
Het jaar begint hier wat ongemakkelijk, met één klein gevolg dat we niet helemaal voorzien hadden. Vorige week hadden we hier een klein jongetje te logeren van anderhalf die alle aandacht kreeg, en meteen nadat hij opgehaald werd werden wij ziek – de griep, met koorts, spierpijn en hoofdpijn (nee, geen corona, de zelftest was er tot twee keer toe duidelijk over). En we zijn nog steeds ziek, komen alleen even uit bed om thee te zetten of een eitje te bakken, en dan gauw weer plat.
Maar dat betekent ook dat een jarenlange traditie van zelfgemaakte nieuwjaarskaarten dit keer even niet door kan gaan. Dus ik wens iedereen bij deze een open, ontspannen, gezond en verstandig 2022 toe, en het fantastische idee dat we voor een kaartje hadden vergeten we gewoon voor één keer.