Holly’s schilderijen – januari 2022 – nummer 1 is er een die je echt van een afstandje moet bekijken, als je gaat inzoomen blijft er van de magie helemaal niets over. Deze lijkt op momenten ook niet helemaal te kloppen, alof er iets mis is gegaan in het drukproces, en er lagen niet goed op elkaar aansluiten, maar geloof me, dat heb ik bewust zo geschilderd.
Gisteren werden de namen bekend gemaakt van alle bewindslieden in het nieuwe kabinet Rutte. Het Journaal en de kranten besteedden daar ruim aandacht aan, maar één persoon bleef wat mij betreft wat onderbelicht. Het gaat om de Groningse gedeputeerde Henk Staghouwer. Als je zijn voorgeschiedenis kent weet je meteen waarom ik de hoop op een verbetering van dit kabinet meteen heb opgegeven.
De deal van Henk Staghouwer
Vrijheid – aflevering 8 – het achtste filosofische en licht autobiografische essay van Ruud Moors, dat dit keer vooral gaat over verschillende soorten leiderschap.
Zelf bracht ik het grootste deel van de eerste dag van dit nieuwe jaar door in bed met een ouderwetse griep – koorts, hoofdpijn en spierpijn. Ik begin dus even heel kalm aan hier.
We beginnen dit jaar met avontuurlijke muziek uit de catalogus van het Belgische label New Wave of Jazz, met opnames die gitarist Dirk Serries en pianiste Martina Verhoeven maakten met percussionist Kris Verstraeten. Verstraeten stelde een drumstel samen met onverwachte objecten, waaronder kinderspeelgoed en keukengereedschap, dus er mag ook gelachen worden, maar het is vooral spannende muziek voor liefhebbers van muziek op het randje. Een subliem, tijdloos groeiplaatje.
Serries, Vanderstraeten en Verhoeven – Impetus.
Dankzij wat lichamelijke ongemakken heb ik een tijd lang niet kunnen schilderen, maar dat komt nu langzaamaan weer op gang, en dat betekent dat ik ook weer een horizonschilderij heb gemaakt, geïnspireerd op de zee en het platte Groninger landschap en het bijzondere licht van de schemering.
Holly’s schilderijen – Contemporary Sunset nummer 90.
Deze cartoon kregen we toegestuurd van Ruud Moors, als extra aanvulling op dit magazine:
Mocht je zin hebben nog eens op je gemak terug te kijken op dit jaar en er ook nog eens ongegeneerd om te lachen, dan kan ik je De wereld volgens Hein de Kort aanraden. Het derde deel in deze reeks compilaties laat cartoons zien die hij maakte voor het Parool, het Financieel Dagblad, Quest en Nieuwe Revu. De Kort gaat daarbij geen enkel onderwerp uit de weg – de lockdown, racisme, beeldenstorm, roofkunst, het klimaat, alles wordt op een heerlijk oneerbiedige manier tegen het licht gehouden.
De wereld volgens Hein de Kort – deel 3
Holly’s stempelgrafiek – december 2021 – nummer 31 – de laatste stempelgrafiek van dit jaar heb ik gemaakt met stempels die ik met een afbreekmesje gesneden heb uit plastic gummen van de Hema en rubberen gummen van het Tsjechische merk Koh-i-noor Hardtmuth, en het is weer een combinatie van optische illusies en zoekplaatje die het beste werkt als je hem van een afstandje bekijkt.
Miel Vandepitte is een jonge Vlaamse stripmaker die ongelofelijk mooi gebouwen kan tekenen, en landschappen. Dat is ook meteen het eerste dat opvalt aan zijn debuutstrip Centralia, die losjes gebaseerd is op het werkelijk bestaande Amerikaanse mijnwerkersstadje waar al meer dan zestig jaar een ondergronds brand woedt die de grond zo heet maakt dat je er glas op kunt smelten. In Vandepitte’s Centralia is het allemaal nog wat verder uit de hand gelopen.
Centralia.
Holly’s stempelgrafiek – december 2021 – nummer 30 is wederom een combinatie van optische illusies en een van die merkwaardige zoekplaatjes waarin in allerlei hoekjes beestjes zitten verstopt als je goed oplet. Afstand nemen, wat langer en aandachtiger kijken dan je voor een beeldscherm gewend bent en je bent al een aardig eind op weg om dit soort slow art te waarderen.
Holly’s stempelgrafiek – december 2021 – nummer 30a is vooral een spel van optische illusies, waarbij lichtval en schaduwen het belangrijkste werk doen. Deze werkt van een afstand verreweg het beste. Dus een beetje afstand nemen en dan weer even wat langer kijken, dan valt op een bepaald moment alles op zijn plek. Tot je even met je ogen knippert, want dan ziet alles er ineens toch weer anders uit.
Holly’s stempelgrafiek – december 2021 – nummer 30b is ook een combinatie van optische illusies en een zoekplaatje, al lopen de meningen nogal uiteen over wat je in dat zoekplaatje allemaal tegen kunt komen, dus dat laat ik in dit geval geheel en al aan je eigen verbeeldingskracht over.
.
Als je als fantasy-liefhebber hebt kennisgemaakt met de strips die geschreven zijn door de Franse scenarioschrijver Christophe Arleston wil je ze het liefst meteen ook allemaal lezen, want de werelden die Arleston verzint zijn onweerstaanbaar, en zijn verhalen zijn uniek en nieuw. Bovendien weet hij altijd fenomenaal goede tekenaars te vinden die de sfeer optimaal weten te treffen, waardoor je nog beter het verhaal wordt ingetrokken. Kortom, fantasystrips op zijn best, en je kunt rustig ergens in een serie stappen, want je kunt het verhaal al snel goed volgen. Dat geldt ook voor dit twaalfde deel van een sublieme reeks.
De Wouden van Opaal – Deel 12 – De verbolgen vonkel.
Holly’s stempelgrafiek – december 2021 – nummer 29 is er een die het vooral moet hebben van de schaduwen en de subtiele lichtval. Dat zie je pas echt goed als je even helemaal gaat inzoomen. Dan is het effect ook net even anders dan van een afstand, maar zeker niet minder fascinerend, vind ik zelf.
Het Verval is een strip over een pandemie die de wereld volledig ontwricht. Het opmerkelijke van deze strip, die gemaakt werd door de Zwitserse stripmaker Jared Muralt, is dat hij hem schreef en tekende voordat Covid 19 op het toneel verscheen. Deel 2 van het verhaal is al net zo indrukwekkend als het eerste deel.
Het Verval – Boek 2.
Holly’s stempelgrafiek – december 2021 – nummer 28 is er een die volkomen van karakter verandert als je gaat inzoomen. Van een afstand zou je nog aan bloemetjes kunnen denken, maar als je er met je neus bovenop gaat staan vergeet je dat meteen weer.
Holly’s stempelgrafiek – december 2021 – nummer 28a – de meningen zijn hier verdeeld over waar je eigenlijk naar zit te kijken, dus ik geef ook geen suggesties, ik vind het altijd wel leuk als iets multi-interpretabel blijkt te zijn, eerlijk gezegd.
Holly’s stempelgrafiek – december 2021 – nummer 27 is een combinatie van geraffineerde optische illusies en een ingewikkeld zoekplaatje, waarin gezichten half om hoekjes heen kijken. Nee beetje afstand nemen en rustig de tijd nemen, dat werkt hier het beste.
Holly’s stempelgrafiek – december 2021 – nummer 27a kun je echt het beste van een afstandje bekijken, en dan ook liefst wat langer dan je voor een beeldscherm gewend bent te doen. Slow art. Heeft gewoon iets meer tijd en aandacht nodig. Tja.
Holly’s stempelgrafiek -. december 2021 – nummer 27b. Kijk wat langer en het perspectief gaat niet alleen schuiven, je gaat ook verschillende vreemde beesten zien en hij blijkt bij elke kanteling nieuwe verrassingen tevoorschijn te toveren.
Vrijheid aflevering 7 – het zevende filosofische en autobiografische essay van Ruud Moors, waarin hij ons op een prikkelende manier aan het denken zet over wezenlijke levensvragen. Vandaag gaat het onder meer over verslavingen. Een perfect stuk voor tweede kerstdag, wat mij betreft.
Holly’s stempelgrafiek – december 2021 – nummer 26 lijkt wel een serie scherpe zwartwit-foto’s, maar als je goed gaat kijken is het tamelijk onduidelijk waar je nu eigenlijk naar zit te kijken. Van een afstandje kun je er allerlei dieren in zien, maar als je inzoomt wordt alles weliswaar scherper, maar de voorstelling wordt steeds geheimzinniger.
Holly’s stempelgrafiek – december 2021 – nummer 26a ziet er wat minder scherp, wat wolliger uit, maar deze is eigenlijk zeker zo fascinerend, want ook hier kun je van alles in vinden, terwijl er ook wat optische illusies in zitten, die je door de op het eerste gezicht slordig ogende opzet niet meteen doorhebt.
Holly’s stempelgrafiek – december 2021 – nummer 26b is gemaakt voor de afstand, om het zo maar te zeggen. Deze komt alleen maar echt tot zijn recht als je er ruim afstand van neemt. Hoe dichterbij je komt, hoe meer hij van zijn magie verliest. Dus neem even flink afstand, of verklein hem even fors.
Eerder deze maand ontdekte ik het kleine Belgische platenlabel New Wave of Jazz van de Vlaamse gitarist Dirk Serries, die al een tijd lang in verfijnde kartonnen hoesjes sublieme opnames van geïmproviseerde muziek uitbrengt. De laatste drie cd’s van het label, die ik hier de afgelopen weken besprak, bleken ware meesterwerkjes te zijn, dus ik duik nu wat uitgebreider in de catalogus, die een ware goudmijn blijkt te zijn voor iedereen met open oren en een avontuurlijke muzikale smaak. Veel namen kende ik al, maar hier hoor ik ze in onbekende settings, wat verrassende nieuwe avonturen oplevert. Ik pikte er om te beginnen een willekeurige cd uit 2020 uit, die ook weer een waar juweeltje bleek te zijn, met altsaxofonist Colin Webster en drummer Andrew Lisle. Puur genieten!
Colin Webster & Andrew Lisle – New Invention.
Holly’s stempelgrafiek – december 2021 – nummer 25 is een combinatie van optische illusies en een merkwaardig zoekplaatje, waarin ik van alles en nog wat heb verstopt. Bij elke kantelbeurt kun je eigenlijk wel iets nieuws ontdekken als je goed oplet. Mooi puzzelwerkje dus voor de feestdagen, haha.
