Liberdjango is een opmerkelijk trio dat de libertango van Astor Piazzolla combineert met de toentertijd al net zo vernieuwende gypsyjazz van meestergitarist Django Reinhardt, en dat pakt verrassend goed uit.
Liberdjango – A Ramingo
Dolly was een wereldberoemd gekloond schaap, maar het origineel, Molly, werd volledig genegeerd. Toen Dolly dood was wou Molly ook wel eens in de spotlights staan, en over die avonturen is nu een bijzonder leuke nonsensstrip gemaakt.
Molly 1 Op naar de sterren.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5748 is een mooi voorbeeld van “kantelkunst”, want deze verandert echt van karakter als je hem gaat kantelen. Blijf na elke kanteling wel even iets langer kijken en geef alles de kans om op zijn plek te vallen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5749 is een spel van licht en schaduw en uiteraard ook van optische illusies. Je kunt hem het beste van een afstandje bekijken, en er even de tijd voor nemen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5750 heeft ook wat meer tijd nodig, vrees ik. Ook deze heb ik weer gemaakt met stempels die ik uit rubberen gummen heb gesneden en die ik handmatig op hoogwaardig papier heb gestempeld, een druktechniek die unieke grafieken oplevert, in een oplage van één.
The Void Of Expansion is een duo bestaande uit de Belgische gitarist Dirk Serries en de Noorse drummer Tomas Järmyr. Samen maken ze magische muziek die niet zomaar in een hokje te plaatsen is. Soundscapes, weidse verten, magistrale horizonnen, je kunt het allemaal horen in deze avontuurlijke, spannende muziek.
The Void of Expansion – Escaper.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5745 is puur opgebouwd uit optische illusies, en dat betekent dat alles gaat schuiven als je wat langer blijft kijken – de diepte verandert en het perspectief blijkt onbetrouwbaar. Neem er dus even rustig de tijd voor.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5746 stuurt je als kijker ook alle kanten op, zeker als je gaat kantelen. Een spel van licht en schaduw, en uiteraard ook weer van optische illusies, dus je weet dat je als kijker weer op scherp wordt gezet.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5747 is opnieuw een spel van licht en schaduw, dat er dit keer bedrieglijk simpel uitziet. Kijk toch maar eens wat langer, dan merk je dat er toch meer te ontdekken valt dan je op het eerste gezicht zou denken.
Ruud’s stokpaardjes aflevering 74 gaat over de basisvoorwaarden voor vriendschap. Dit is de vierenzeventigste aflevering in deze reeks prikkelende filosofische en autobiografische essays van Ruud Moors, waarvan we hier elke zondag een aflevering publiceren.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5742 is, hoewel je het misschien niet zou denken, toch ook weer een zoekplaatje voor gevorderden, waarin wat mannenhoofden en vogeltjes verstopt zitten. Maar het is natuurlijk vooral ook aan abstract spel van optische illusies waarin het perspectief nergens vast lijkt te liggen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5743 is al net zo’n combinatie, al waan je je hier in een wel heel merkwaardig aquarium. Neem ook hier weer even rustig de tijd en neem een beetje afstand, zodat het perspectief je lekker in verwarring kan brengen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5744 zit net iets subtieler in elkaar dan je op het eerste gezicht wellicht zou denken, dus neem er even rustig de tijd voor, dan zie je hoe hij langzaam gaat bewegen, zeker de staande versie.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5739 is een variatie op een thema, net als bij een jazzcompositie al improviserend en variërend op een thema samengesteld met als basisingrediënten wat optische illusies en wat verborgen zaken voor de liefhebbers van zoekplaatjes voor gevorderden. Genoeg dis om je als kijker op scherp te zetten.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5740 kun je het beste van een afstandje bekijken, maar verder geldt voor deze hetzelfde als voor de vorige, dus ook hier word je als kijker subtiel op het verkeerde been gezet dankzij wat bijna onmerkbare optische illusies.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5741 kun je zien als een abstract spel van optische illusies, maar als je goed kijkt laat ik er toch ook wat vogels in rondvliegen, en dat maakt hem wat mij betreft toch net nog even een slag leuker.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5737 ziet er wat slordig samengesteld uit, maar als je even inzoomt zie je dat hij wel degelijk goed gestructureerd in elkaar zit. Als je dan weer uitzoomt heb je misschien wat sneller greep op het totaalbeeld, waarin alles in elkaar haakt.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5738 ziet er van een afstandje misschien niet bijster fascinerend uit, maar als je inzoomt zie je misschien waarom ik een klein stukje stoep toch intrigerend genoeg vind om er een portret van te maken.
Hungrytown is een opmerkelijk duo dat je met hun muziek voor een deel terugbrengt naar de jaren zestig en de softpop van de Amerikaanse Westcoast, bands als de Byrds, of ook Britten als Fairport Convention of Nick Drake, al geven ze er met hun intelligente en humoristische teksten en bijzondere arrangementen wel degelijk hun eigen draai aan. Hun nieuwe album is het ontdekken dan ook weer meer dan waard.
Hungrytown – Circus for Sale
Holly’s stempelgrafiek nummer 5734 is een mooi voorbeeld van “op-art met een rafelrandje”. Een beetje afstand nemen en wat langer kijken, dat zijn de enige tips die ik je dit keer geef.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5735 blijkt, naast een spel van optische illusies, ook een multi-interpretabel zoekplaatje voor gevorderden te zijn, waarin je van alles kunt zien, vooral van plantaardige en dierlijke aard.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5736 is een spel van licht en schaduw en een abstract spel van optische illusies, maar er zitten ook wat somber kijkende mannenkoppen in verscholen, voor de oplettende kijker.
Emile Koopmans is een architect die een vaste column over architectuur heeft in onze dorpskrant, en hij steekt daarin regelmatig wat veren in zijn eigen gat. Dat is tamelijk gênant, maar meestal ook niet meer dan dat. Maar deze week ging hij daarin net iets te ver, en werd ik echt boos, en dat gebeurt niet zo heel vaak.
Een beschamende column.
Dash! is een uniek jazzrocktrio rond de Amsterdamse componist Maarten Ornstein die zelf tenorsaxofoon, klarinet en basklarinet speelt. Alex Oele speelt basgitaar en Eric Hoeke drums en hun nieuwe album kun je alleen digitaal aanschaffen, maar dan krijg je de bladmuziek er bij, en aanwijzingen voor improvisatie en uitgebreide toelichtingen bij de verschillende composities. Funk, jazz, klassiek, met een vleugje elektronica en wereldmuziek, en spannend en verslavend. Mooi plaatje dus.
Dash! – Radio Rotor
Gisteren was het Biotopendag, de dag waarop de kunstenaars, musici, en bedrijfjes die actief zijn binnen de unieke kunstenaarsenclave de Biotoop in ons dorp Haren zich presenteren. Er was ook dit jaar een optreden van het unieke klarinetorkest Capriccio, het levenswerk van John de Beer, die er een orkest van absolute wereldklasse van gemaakt heeft. John is helaas begin dit jaar overleden, maar zijn dochter heeft het stokje van hem overgenomen en het orkest speelde als altijd de sterren van de hemel. Ze gaan binnenkort naar Dublin voor een speciaal concert ter ere van John de Beer, en je kunt nog naar het benefietconcert in Hoogezand op 5 juni!
Capriccio Clarinet Orchestra in de Biotoop.
Ruud’s stokpaardjes aflevering 73 gaat over vergelijken, schijnheiligheid, de PVV en Wilders. De drieënzeventigste aflevering in deze reeks filosofische en autobiografische essays van Ruud Moors is weer net zo prikkelend als altijd. Elke zondag vind je hier een nieuwe aflevering.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5730 is een subtiel spel van licht en schaduw en van optische illusies die je bijna ongemerkt op het verkeerde been zetten. Inzoomen helpt om je gemakkelijker greep op deze grafiek te laten krijgen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5731 kun je het beste van een afstandje bekijken, dan valt alles het snelste op zijn plek. Ook hier weer een spel van licht en schaduw en optische illusies die je als kijker op scherp zetten.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5732 ziet er bedrieglijk eenvoudig uit, maar als je hem gaat kantelen kom je er wel achter dat hij toch wat geraffineerder in elkaar steekt dan je op het eerste gezicht zou denken. Neem er dus even wat langer de tijd voor.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5733 ziet er op een andere manier simpel uit, maar als je langer kijkt kan het perspectief zomaar de andere kant op kantelen . Deze heeft dus ook weer wat extra tijd nodig, vrees ik.
