Het Konijn was een fabelachtig mooie strip waar nu een vervolg op is verschenen dat nog beter en mooier is. Maker Sasha Javavovich weet je op elke pagina opnieuw met verbluffende raadselachtige beelden te verrassen, en met een verhaal dat zo ingenieus in elkaar zit dat je het boek meteen een tweede keer wil lezen om te kijken welke verbanden je de eerste keer hebt gemist. Niets minder dan een subliem meesterwerk!
Het Konijn – Draver 1
Holly’s schilderijen – juli 2022 – nummer 13 is op-art met een rafelrandje, met optische illusies die echt gaan werken als je wat langer blijft kijken. Geef het wat meer tijd en aandacht dan je normaliter voor een beeldscherm gewend bent en je zult verbaasd zijn over wat er in één simpel schilderij allemaal te ontdekken valt.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 526 is gemaakt met verschillende zwarte stempelkussens, wat de verschillende tinten grijs en de subtiele kleuren verklaart. Wat langer kijken en je ziet dat perspectief en diepte bepaald niet vastliggen.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 527 heb ik gemaakt met zwarte stempelinkt en witte acrylverf op aquarelpapier, waarbij de acrylverf een vreemde verbinding aanging met de stempelinkt waardoor er een opmerkelijke groene kleur is ontstaan.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 528 is een spel van licht en schaduw en een tamelijk subtiel spel van optische illusies, waarbij je pas ziet hoe je op het verkeerde been wordt gezet als je wat langer blijft kijken. Als je dan je focus verplaatst verschuift het perspectief ook op een opmerkelijke manier.
In juli 1962, nu zestig jaar geleden, werd Algerije, na meer dan 130 jaar een kolonie van Frankrijk te zijn geweest, onafhankelijk. De zogenaamde pied-noirs, de zwartvoeten, Franse kolonisten die in Algerije geboren waren, verlieten massaal het land na een bloedbad in Oran, waarbij een grote groep Europeanen gedood was. Dat is de achtergrond van de strip Enkele Reis, die gaat over een groep pied-noirs die overhaast met een vliegtuig naar Marseille gaan, maar die boven Oran worden gesommeerd te landen. De piloot negeert dat bevel, zet de radio uit en vliegt laag verder. maar de problemen zijn dan niet bepaald opgelost, want het gemêleerde gezelschap dat zich aan boord bevindt zorgt zelf ook voor wat ellende. Een stukje voor ons tamelijk onbekende geschiedenis, verpakt in een fenomenale strip.
Non-Retour – Algerije, juli 1962.
Victoria Vox is een singer-songwriter die ook een fanatiek ukelele-speler is, maar op haar nieuwe album, met liedjes die geïnspireerd zijn door de licht surrealistische schilderijen van Fred Stonehouse, is de ukelele volledig naar de achtergrond verdwenen. Dat was even wennen, maar ook dit is weer een bijzonder fraai plaatje geworden.
Victoria Vox – Nirvana in Rem – inspired by the art of Fred Stonehouse.
Holly’s schilderijen – juli 2022 – nummer 12 is een spel van optische illusies, een spel dat bovendien steeds verandert als je gaat kantelen. Blijf met name eens even wat langer kijken bij de staande versie van dit schilderij.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 523 moet je echt van een afstandje bekijken, want dan werkt de optische illusie werkelijk verbluffend goed. Het witte accent dat ik met acrylverf heb aangebracht speelt daar een doorslaggevende rol in. Als je gaat inzoomen zie je pas goed hoe de sterk de kracht van suggestie is, want die valt steeds verder weg naarmate je verder inzoomt.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 524 is een spel van licht en schaduw, waarmee heel wat optische illusies in gang worden gezet. Kijk maar eens wat langer en je ziet hoe alles kan verschuiven als je je focus ook maar een beetje verplaatst.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 525 is naast een spel van optische illusies ook weer een zoekplaatje voor gevorderden, want die probeer ik er toch elke dag wel bij in te smokkelen, net zoals ik probeer elke dag drie totaal verschillende grafiekjes te presenteren, want ik wil jou als kijker wel een beetje scherp houden natuurlijk.
Selenie is een verbluffend mooi getekend science fictionverhaal dat zich op de achterkant van de maan afspeelt, waar een kolonie mensen zich gevestigd heeft om de onleefbaar geworden aarde te ontvluchten, want daar heeft een buitenaardse invasie plaatsgevonden met grote gevolgen. Een geweldig verhaal met een verrassende ontknoping. Een absolute aanrader.
Selenie.
Holly’s schilderijen – 2022 – nummer 11 hoort volgens een vriend van me echt in de categorie “op-art met een rafelrandje”, en daar heeft hij wel een punt, vind ik. Dat rafelrandje breng ik er bewust in, want ik ben tamelijk allergisch voor gladde kunst, terwijl deze ongemerkt toch behoorlijk subtiel en geraffineerd in elkaar zit, maar dat zie je pas als je langs die ruwe randjes heen kijkt.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 520 is een spel van licht en schaduw, en hoewel je denkt dat je iets half bekends denkt te zien is het gewoon een abstracte compositie die iets realistisch suggereert. Altijd leuk om je weer eens op een andere manier op het verkeerde been te kunnen zetten.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 521 heb ik met witte acrylverf en zwarte stempelinkt op zwart papier gemaakt, en al zou je het op het eerste gezicht niet zeggen – ik heb hier toch echt een paar gekken koppen in verstopt. Voor de geoefende kijker, zullen we maar zeggen.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 522 is een spel van licht en schaduw, waarbij je vooral ook even moet inzoomen om echt goed te zien hoe dat werkt, want daar zie je pas goed hoe het licht op dat centrale takje valt. Optische illusies zitten er ook weer ingebakken, waardoor je vrijwel ongemerkt op het verkeerde been wordt gezet als kijker. Pas als je wat langer kijkt zie je waar het wringt.
Culturele Concepten aflevering 6 gaat over gelijkheid en gelijkwaardigheid, en Ruud Moors legt het verschil tussen die twee in dit nieuwe filosofische essay heel mooi uit door het carnaval in Den Bosch met dat in Maastricht te vergelijken. Een wereld van verschil, geloof me.
Gisteren was het Parool een stuk kaler en leger dan op andere zaterdagen. De hele week was het al een beetje stil geweest, en ik had het moeten weten, want vorige week zaterdag stond zijn laatste Eerste hulp-stukje in de krant plus een groot afscheidsinterview, maar het is nog steeds wennen dat mijn favoriete muziekrecensent ermee is gestopt. De man die het beste over klassieke en serieuze muziek kon schrijven in Nederland en verre omstreken heeft me zo’n dertig jaar onvoorstelbaar veel muziek laten ontdekken, dus ik zal zijn stukken enorm missen, en het Parool zal nooit meer hetzelfde zijn.
Erik Voermans en het Parool.
Holly’s schilderijen – juli 2022 – nummer 10 is kantelkunst die je het beste van een afstandje kunt bekijken, en na elke kanteling in de galerie moet je eigenlijk even wat langer blijven kijken om de nieuwe situatie even tot je door te laten dringen. Slow art noemen ze dat, haha.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 517 ziet er totaal anders uit als je gaat inzoomen, maar eigenlijk is hij dan bijna nog fascinerender dan van een afstandje. Het is bij deze eigenlijk wel aan te raden bij elke stap even wat langer te blijven kijken. Dat wil zeggen: elke keer als je in de galerie een volgend plaatje aanklikt even rustig kijken en wachten voor je doorgaat naar de volgende.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 518 ziet er op het eerste gezicht wat warriger en rommeliger uit, maar dat komt doordat ik hier ook wat gezichten in verstopt heb voor de gevorderde kijker. Verder is het vooral een spel van optische illusies met een rafelrandje.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 519 lijkt wel een verzameling planeten of halve knikkers, maar als je beter kijkt zie je dat je hier als kijker ook weer subtiel op het verkeerde been wordt gezet – de kracht van suggestie en optische illusies gaan hier hand in hand.
De ruiterlijke confessies van Dragon Dragon is een strip over een laffe soldaat die tijdens de Franse Revolutie, eind achttiende eeuw, om te beginnen zijn eigen generaal doodschiet omdat die te hard roept dat ze moeten aanvallen, en die bovendien een seksverslaafde dief is – billen zijn nooit veilig voor deze schurk, die elke man die hij gehad heeft daarna vrolijk chanteert. Toch zal hij ondanks zichzelf geschiedenis schrijven in dit hilarische verhaal.
Holly’s schilderijen – juli 2022 – nummer 9 ziet er bedrieglijk eenvoudig uit, maar zit net een tikkeltje geraffineerder in elkaar dan je op het eerste oog zou denken. Wat langer kijken, dan zie je op een bepaald moment wel wat ik daarmee bedoel, denk ik.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 514 is speciaal gemaakt om van een afstandje te bekijken, dan zijn de optische illusies op hun best te bewonderen en pas als je dan gaat inzoomen zie je wat de kracht van suggestie vermag.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 515 is een variatie op hetzelfde thema, alleen is her ook nog een gezicht in verstopt. Iemand anders zag er alleen merkwaardige stenen in, en het is natuurlijk ook weer een geraffineerd spel van optische illusies, dus je wordt als kijker alle kanten op gestuurd als je niet uitkijkt. Gewoon even rustig blijven kijken. Geen paniek.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 516 is ook weer een variatie op een thema, en ook hier heb je weer te maken met optische illusies. De kleuren komen ook hier weer uit verschillende zwarte stempelkussens – het blijft me verbazen hoeveel soorten zwart er uit stempelkussens komen waar de fabrikant simpelweg “zwart” op heeft gezet.
Gisteren een vrolijk zomerplaatje, vandaag heel andere kost – De Canadees-Tsjechische zangeres Lenka Lichtenberg vond, toen haar grootmoeder een paar jaar geleden overleed, in haar bureaula in Praag twee kleine notitieboekjes met gedichten die ze in de oorlog in Theresienstadt had geschreven. Die handgeschreven getuigenissen uit de hel op aarde vertelden een verhaal dat ze later nooit meer verteld had, en Lichtenberg besloot ze op muziek te zetten, wat een buitengewoon ontroerend en soms echt aangrijpend album opleverde.
Lenka Lichtenberg – Thieves of Dreams – Songs of Theresienstadt’s Secret Poetess – Anna Hana Friesová
Giovanni Segantini was een Zwitserse Alpenschilder, panoramaschilder en misschien wel de laatste grote symbolist van de fin de siècle. In een fraai boek wordt de geschiedenis van zijn laatste monumentale werken uit de doeken gedaan.
Giovanni Segantini – La Vita, La Natura, La Morte.
Holly’s schilderijen – juli 2022 – nummer 8 is een variatie op een thema, ritmisch opgezet als een jazz-compositie, met maar een paar kleuren. Hij ziet er bedrieglijk simpel uit, maar kijk er toch eens wat langer naar, dan zou je toch verrast kunnen worden.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 511 is gemaakt om van een afstandje te bekijken. Ik heb altijd grote bewondering gehad voor de schilders van bijvoorbeeld de Haagse school die realistische schilderijen maakten die bijna abstract leken als je dichtbij kwam, door de losse penseelstreken.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 512 is een combinatie van optische illusies en een zoekplaatje waar dit keer een knaagdiertje in verstopt zit. Ik probeerde een muisje te maken, maar iemand vond dat dat niet echt goed gelukt was, dat het meer op een ander knaagdiertje leek. Kijk zelf maar eens.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 513 is een vreemde, want van een afstandje zie je diepte en rondingen, maar als je gaat inzoomen blijft er een vrij plat plaatje over, maar dat is zeker niet minder interessant, opmerkelijk genoeg.
Met dit weer is het tijd voor zomermuziek, en het perfecte zomerplaatje werd aangeleverd door Grupo Rebolu, een in New York gevestigde band die als de belangrijkste vertegenwoordigers van de New Colombian Music wordt gezien. De Colombiaanse tradities blazen ze op een verfrissende, energieke manier nieuw leven in, wat een heerlijk swingend zomerplaatje oplevert. Onze zomer kan voor ons niet meer stuk.
Grupo Rebolu – Mi Herencia / My Heritage.
Holly’s schilderijen – juli 2022 – nummer 7 is echt een kantelschilderij, waarbij je na elke kanteling eigenlijk verplicht minstens een kwartier van een afstand rustig zou moeten kijken tot je alle geheimen van de optische illusies en de vreemde perspectieven hebt doorgrond. Ik weet het, het is wat veel gevraagd, en als je gaat inzoomen ga je al helemaal twijfelen, want dan zie je een schilderij dat bewust slordig lijkt te zijn geschilderd, en waarbij de magie vrijwel verdwijnt als je het van te dichtbij bekijkt.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 508 wordt juist op een andere manier heel fascinerend als je gaat inzoomen. Dan zie je de kleurnuances bijvoorbeeld des te beter en zie je goed hoe geraffineerd hij in elkaar zit. Maar bekijk hem vooral ook eens van een afstandje.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 509 is een variatie op een thema die weer heel anders uitpakt. Deze kun je het beste van een afstandje bekijken, want deze verliest duidelijk zijn magie als je helemaal gaat inzoomen.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 510 lijkt wel een verzameling metalen halve bollen, maar ook dat is gezichtsbedrog. Als je wat langer en beter kijkt zul je zien dat je hier op meer manieren op het verkeerde been wordt gezet.
De Kronieken van Amoras is de beste Suske en Wiske-reeks ooit – scenarioschrijver Marc Legendre en tekenaar Charel Cambré zijn er op een fenomenale manier in geslaagd Suske en Wiske deze eeuw binnen te loodsen voor een (jong)volwasen publiek, met verhalen die geraffineerd in elkaar zitten, en waar je als lezer dus echt je kop bij moet houden. Geweldig getekend, met stripfiguren die voor het eerst echt menselijk zijn geworden. Het nieuwste verhaal in het Amoras-universum, waarin een voorvader van Suske een hoofdrol speelt, is weer een absoluut juweeltje.
De Kronieken van Amoras – De Zaak Sus Antigoon #2
Holly’s schilderijen – juli 2022 – nummer 6 is er een met de nodige rafelrandjes. Deze is het mooiste als je hem van een afstand bekijkt, en als je er de tijd voor neemt, want dan zie je de subtiele (ja echt) optische illusies langzaam maar zeker wel langskomen. Ruw en rauw van dichtbij, maar met subtiele nuances van een afstand.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 505 heb ik opnieuw gemaakt met verschillende zwarte stempelkussens. Het lijkt wel of de kleur die in die zwarte stempelkussens in potentie verborgen zit steeds nadrukkelijker naar voren komt als je zo’n kussen langer en intensiever gebruikt. Het groen en bruinrood hier is daar een goed voorbeeld van.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 506 kun je het beste van een afstandje bekijken, dan zie je de rondingen en de diepte het beste, en word je ook het mooiste door de optische illusies op het verkeerde been gezet. Inzoomen kan altijd natuurlijk, dan kun je in ieder rustig geval bekijken hoe je nou eigenlijk precies voor de gek wordt gehouden.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 507 heb ik gemaakt op zwart papier met witte acrylverf en grijze en zwarte stempelinkt. Dat levert weer geheel andere vergezichten op.
A New Wave of Jazz is een van de interessantste platenlabels van de laatste tijd – De Vlaamse gitarist Dirk Serries brengt op dat label in hoog tempo de ene na de andere sublieme opname van een geïmproviseerd concert uit, en het blijken eigenlijk allemaal groeidiamantjes te zijn, albums die na elke draaibeurt beter worden. Dat geldt ook voor de opnames die gitaristen Dirk Serries en Daniel Thompson maakten samen met Martina Verhoeven op contrabas – spannend, avontuurlijk, en vooral ook erg humoristisch. Een absolute aanrader voor iedereen met open oren.
Serries Thomson Verhoeven – Today and all the tomorrows
Holly’s schilderijen – juli 2022 – nummer 5 lijkt wel erg slordig geschilderd als je gaat inzoomen, maar als je een beetje afstand neemt valt alles mooi op zijn plek. Als je dan wat langer blijft kijken blijkt dat dat relatief is, want als je je focus een beetje verlegt verschuift ook het perspectief en kijk je anders de diepte in. Kortom, je hoeft je bij dit schilderij echt niet te vervelen.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 502 is een merkwaardige combinatie van optische illusies en een zoekplaatje dat steeds weer andere vreemde koppen laat zien als je gaat kantelen. Er was laatst een lezer die dacht dat ik iedereen voor de gek hield als ik het over zoekplaatjes had, omdat hij die gezichten helemaal niet kon ontdekken, maar ze zitten er toch echt in. Een beetje afstand nemen en niet te fanatiek zoeken misschien.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 503 is een subtiel spel van licht en schaduw, wat alles in dit geval een slag schuiner doet lijken dan het in werkelijkheid is. Als je wat langer kijkt zie je nog veel meer dat vreemd is, en wordt hij alleen maar intrigerender.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 504 ziet er wat merkwaardig uit, maar dat komt doordat de witte acrylverf, die ik gebruikt heb bij gebrek aan witte stempelinkt, een vreemde verbinding aangaat met de stempelinkt, en daar op een of andere manier de groene kleur uitzuigt, waardoor er een bijna lichtgevend lichtgroen ontstaat.
Zestig Lentes is het verhaal van een vrouw die op haar zestigste haar uitgebluste huwelijk achter zich laat en met een volkswagenbusje vertrekt. Haar man, zoon en dochter begrijpen daar niets van en proberen haar uit alle macht een schuldgevoel aan te praten, maar Josy heeft een jonge moeder ontmoet op de parkeerplaats waar ze terechtkwam waar ze een warm contact mee opbouwt, en die brengt haar in contact met de Club van Ontsnapte Huissloven, waar ze Christine ontmoet, en dat wordt een nieuwe liefde waarmee een nieuw leven compleet lijkt. Maar dan zijn we er nog niet. Geweldige strip van scenarioschrijver Ingrid Chabbert en tekenaar Aimée de Jongh!
Zestig lentes.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 499 kun je het beste van een afstandje bekijken, en dan moet je eigenlijk ook nog even proberen om je focus te verleggen, waardoor het lichte hoekje niet alleen een doorkijkje wordt, maar ook een hoogtepuntje. Even wat langer kijken kan hoe dan ook geen kwaad.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 500 is een subtiel spel van licht en schaduw en van verfijnde optische illusies, waarbij je als kijker op een bijzondere manier op het verkeerde been wordt gezet. Mijn verzameling zwarte stempelkussens zorgt ook hier weer voor bijzondere kleuren, die vooral tot hun recht komen als je gaat inzoomen.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 501 ziet er heel anders uit doordat ik witte acrylverf heb gebruikt als vervanger voor witte stempelinkt, omdat ik daar helemaal doorheen was. Die verf gaat een vreemde verbinding aan met de stempelinkt en wordt vreemd genoeg groen.
