Chip Taylor heeft in de jaren zestig een paar monsterhits geschreven, waarvan de bekendste wel Wild Thing is. Hij verdween een tijd uit zicht toen hij een loopbaan als beroepsgokker belangrijker vond, maar later kwam hij terug als singer/songwriter, en toen kwam er voor de fijnproever met grote regelmaat een album met steevast een reeks meesterlijke liedjes uit, intiem gezongen door de meester, altijd begeleid door een meer dan uitstekende band, met vaak topgitarist John Platania als drijvende kracht.

En nu heeft Taylor, terwijl hij tot op het laatst liedjes aan het schrijven was, de strijd tegen de kanker toch verloren en is hij overleden, 86 jaar oud.

Ik denk nog steeds met enorm veel plezier terug aan een optreden in de Groninger Oosterpoort waar hij zo heerlijk op dreef was dat hij op een bepaald moment tegen de zaal moest zeggen dat de mensen die hun auto in de parkeergarage hadden staan nu weg moesten omdat die zou worden gesloten, maar dat ze hier nog even zouden doorgaan, en dat deed hij dan ook, nog zeker een uur lang, met een zaal die telkens weer verrast werd met hits die hij geschreven bleek te hebben maar die ze alleen kenden in de versie van anderen.

De laatste jaren was Taylor niet heel erg goed meer bij stem, maar feitelijk maakte dat niet uit, want zelfs als hij zijn liedjes bijna fluisterde wist hij zijn verhaal nog over te brengen. Het platenlabel dat hij speciaal in het leven heeft geroepen, Train Wreck Records, heeft al beloofd dat er nog behoorlijk wat materiaal klaarligt dat nog uitgebracht zal worden, dus voorlopig hoeven we Chip nog niet echt heel hard te missen, maar we staan wel even stil bij het feit dat een van de grootste singer/songwriters ooit er niet meer is.

Hier een aantal stukjes die ik schreef over Chip en de link naar Train Wreck Records

En kijk vooral ook even naar de video van Chip’s Black and Blue America en realiseer je dan dat hij dat nummer schreef nog voordat de Twin Towers sneuvelden…