Michel Banabila belde een paar dagen geleden zijn Oekraïens-Nederlandse collega Maryana Golovchenko, of ze samen niet een fund-raiser-album voor de Oekraïne konden samenstellen? Golovchenko ging meteen bellen met haar muzikale Oekraïense vrienden over de hele wereld en binnen een paar dagen was het rond, en zo kun je nu via BandCamp een digitaal album kopen waarmee je meteen ook rechtstreeks mensen in de Oekräine helpt. Het kost je maar een tientje, al kun je altijd meer geven, en je krijgt er bijna twee uur aan fantastische muziek voor terug in alle mogelijke genres, van folk en jazz tot fusion, elektronica en hedendaags klassiek, en allemaal even goed. Meteen doen dus.
#StandWithUkraine
Boelo Klat is wat mij betreft een van de allerbeste pianisten die er momenteel rondlopen, waar dan ook. Ik hield altijd wel van pianotrio’s als die van Ahmad Jamal of Ramsey Lewis, maar Klatwerk3 van Boelo is van een geheel ander niveau, want Klat combineert jazz met klassiek, minimal music, pop en wereldmuziek, op een subtiele manier, hij speelt kristalhelder, elegant en soepel en tegelijk melancholiek, en elk nieuw album blijkt weer een meesterwerk te zijn. Dat geldt ook voor de nieuwe dubbel-cd Space Age Suite, een uur en drie kwartier puur genieten. En dan wil je hem eigenlijk meteen weer opnieuw draaien.
Klatwerk3 – Space Age Suite
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 4 is een spel van optische illusies waarbij perspectief en diepte veranderen als je gaat kantelen, maar zelfs als je wat langer blijft kijken bij het staande schilderij kan het zomaar zijn dat de dieptewerking ineens anders wordt, en dat je er totaal anders naar kijkt.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 145 is er opnieuw een die je beslist van een afstandje moet bekijken. Wat je er dan in ziet mag je zelf bepalen, ik hoorde al verschillende mogelijkheden langskomen, dus deze blijkt multi-interpretabel te zijn.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 146 ziet er iets ingewikkelder uit, maar als je er even wat meer tijd en aandacht aan geeft blijkt dat enorm mee te vallen en valt er ook hier weer veel te ontdekken, niet alleen qua beeld, maar ook op het gebied van diepte en perspectief.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 147 is een combinatie van zoekplaatje en optische illusies, en bij deze is het ook weer de moeite waard om even in te zoomen, dat levert toch weer een iets ander perspectief op.
Drie Nederlanders, een Zweed en een Canadees vormen samen de Americanaband Tennessee Studs, waarin ze bluegrass, country, folk en blues combineren tot een aanstekelijke vorm van Anericana, waar je geheid een goed humeur van krijgt, en dat kunnen we altijd goed gebruiken, dacht ik zo.
Tennessee Studs – Turn Up the Heat.
Jan-Willem Spakman maakt voor Quest Junior dierenstrips, waarin hij humor en wetenschap mooi combineert, met de nadruk op humor – je wordt op een hilarische manier wijzer gemaakt over de dierenwereld, en Spakman kreeg er dan ook de stripschapspenning voor het beste jeugdalbum voor. Nu ligt het derde deel in de reeks er al weer, en die is al even sterk als de eerste twee.
Helemaal Wild! 3 – De leukste dierenstrips uit Quest Junior.
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 3 is een golvend schilderij dat je beslist van een afstand moet bekijken. Van impressionisten ben je dat wel gewend – als je schilderijen van de Haagse school-schilders van dichtbij bekijkt zie je alleen maar woeste verfstreken, maar van een afstand valt alles op zijn plaats, maar bij abstract werk lijkt het niet zo vanzelfsprekend om op dezelfde manier afstand te nemen. Toch doen!
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 142 combineert optische illusies met een vreemd fantasylandschap waarin van alles en nog wat verborgen zit. Afstand nemen werkt het beste, maar als je inzoomt kun je nog wel eens extra verbaasd raken door wat je allemaal te zien krijgt.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 143 bevat allemaal stukken van mensen, maar hoe dat nu allemaal precies in elkaar steekt, dat moet je nog maar eens even rustig bekijken. Inzoomen helpt misschien een beetje bij het greep krijgen op het geheel, hoewel het ook daar wat merkwaardig blijft allemaal.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 144 is de weerbarstigste van de drie, tenminste op het eerste gezicht, maar in feite heeft hij alleen iets meer tijd en aandacht nodig. Bij deze is het overigens zeker zo dat inzoomen je helpt om greep te krijgen op het geheel, al zul je ook daar even wat langer moeten kijken om te zien hoe geraffineerd hij in elkaar zit.
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 2 kun je het beste van een afstandje bekijken, dan kun je het mooiste de diepte in kijken. Hij lijkt heel slordig in elkaar te zitten, maar schijn bedriegt, want dat ruwe randje heb ik er bewust in gestopt.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 139 is een combinatie van optische illusies en een merkwaardig zoekplaatje waar je met een beetje fantasie van alles in kunt ontdekken. Kantelen levert verschillende verrassingen op, met name als het gaat om diepte en perspectief.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 140 moet het opnieuw hebben van de subtiele optische illusies, en ook hier gebeurt er van alles als je gaat kantelen. Afstand nemen werkt hier erg goed, maar inzoomen is zonder meer ook aan te bevelen, zeker als je wat sneller greep op het geheel wil krijgen. En in tegenstelling tot veel andere grafieken is dit een bijna stedelijk landschapje geworden.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 141 is opnieuw een kwestie van optische illusies, en hier moet je vooral ook even letten op de verschillende tinten grijs die de schaduwen subtiel beïnvloeden. Ook hier geldt dat afstand nemen erg goed werkt, maar dat inzoomen op een heel andere manier ook intrigerend is.
Ik werd onverwacht geveld door een hevige migraine-aanval, daardoor laat ik hier alleen eigen werk zien vandaag, want muziek luisteren en lezen zat er even niet in, dus recensies schrijven ook niet helaas.
Brian Bones is een privédetective die werkt voor een autoverzekeraar, en elk stripavontuur draait dan ook rond een bijzondere auto. In het vierde deel in de reeks is dat de Citroën DS 29, die door Bones van Amerika naar het hoofdkantoor van Citroën in Frankrijk moet worden gebracht. In die auto zit namelijk een revolutionaire motor die op bieten draait, zuinig, ecologisch en net zo goed presterend als een benzinemotor. Dus de olie-industrie zal er alles aan doen om er voor te zorgen dat die motor nooit op de plaats van bestemming komt.
Brian Bones Privédetective – DS 29
Holly’s schilderijen – maart 2022 – nummer 1 ziet er op het eerste gezicht niet meteen heel aantrekkelijk uit, maar het is er wel een met een fascinerende optische illusie, die lang niet iedereen meteen ziet. Kijk wat langer naar het eerste plaatje dat je zometeen ziet als je de galerie opent en je ziet het schilderij staand. Als je goed kijkt zie je dan hoge golvende figuren die achter elkaar opgesteld staan. Blauw en rood zijn de zijkanten.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 136 is van een afstandje vooral een spel van optische illusies, maar als je een beetje dichterbij komt zie je vogeltjes. Let daarbij even goed op want de volgende twee grafiekjes heb ik met dezelfde stempel gemaakt, al is hij daar iets aangepast en bijgesneden. Maar vergelijken is interessant dit keer.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 137 heb ik met dezelfde stempel gemaakt als nummer 136, maar dan wel iets bijgesneden, waardoor het vogelkopje er net even iets anders uit komt te zien. Andere stempelkussens maken ook verschil, zoals je zult zien.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 138 is met dezelfde stempel gemaakt, maar dit keer heb ik er wat andere stempels mee gecombineerd, waardoor je een totaal ander beeld krijgt, en als je gaat kantelen kun je zelfs bedoeïenen met een mondkapje zien, een maraboe en allerlei andere vogels en dieren. Laat je fantasie maar even de vrije hand, want er valt hier heel wat te ontdekken.
Contemporary Sunset nummer 92 is deel van een reeks horizonschilderijen waarin ik probeer de zee of het platte Groninger landschap vast te leggen tijdens de schemering, de mooiste tijd van de dag, die je op foto bijna niet kunt pakken, vind ik, dus probeer ik het maar zo. Hoe verder ik vorder met deze serie, hoe mooier ik het vind als er zo weinig mogelijk gebeurt, zoals hier, met een vrij kalme zee en een weinig opzienbarende wolkenlucht. Dan krijgt de serene rust van de schemering alle aandacht. Hoop ik toch.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 133 is een spel van optische illusies die vooral worden veroorzaakt door de schaduwen. Kijk maar eens wat langer, dan zie je dat er met die schaduwen iets merkwaardigs aan de hand is.. Zoom bij deze vooral ook even in, dan kun je dat nog beter bekijken.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 134 is ook een spel van optische illusies, en deze is ook een merkwaardig zoekplaatje, waarin je nooit precies weet waar je nu eigenlijk naar zit te kijken, maar het komt je wel vaag bekend voor allemaal. Wat je zegt, heel irritant, haha.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 135 lijkt op het eerste gezicht de weerbarstigste van de drie, maar als je even door de schwung en de losse opzet heen kijkt valt dat behoorlijk mee. Als je even inzoomt krijg je nog wat sneller greep op het geheel, en dan blijkt hij uiteindelijk misschien wel de sterkste van de drie te zijn.
Vrijheid aflevering 16, het zestiende essay in de reeks filosofische opstellen van Ruud Moors die we hier elke week publiceren. Deze week gaat het over eeuwenoude ideeën die aan de hand van oude Chinese teksten worden verduidelijkt, en die verbazingwekkend tijdloos en actueel blijken te zijn.
Irena is de titel van een stripreeks die het aangrijpende, waargebeurde verhaal vertelt van Irena Sendlerowa, die als welzijnswerkster tijdens de Tweede Wereldoorlog maar liefst 2500 kinderen wist te redden uit de hel die het getto van Warschau was. In het eerste deel lezen we hoe haar verhaal begon, en daar word je wel even stil van.
Irena – 1 Het Getto.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 130 ziet er bedrieglijk eenvoudig uit, maar ook dit is weer een samenspel van subtiele optische illusies waar je je nauwelijks bewust van bent bij de eerste blik. Als je wat langer kijkt zie je pas dat er wat merkwaardige dingen in zitten die niet helemaal lijken te kloppen.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 131 is nog een slag geraffineerder, met wat meer lagen. Bij deze is het ook de moeite waard om even helemaal in te zoomen, dan krijg je net wat gemakkelijker greep op het geheel van de grafiek, en je kunt de details even wat beter bekijken.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 132 lijkt vrij simpel en rechthoekig, maar als je even de moeite neemt wat langer te blijven kijken zul je zien dat de subtiele schaduwpartijen je behoorlijk op het verkeerde been kunnen zetten.
Oksana Linde is een Venezolaanse vrouw van 74 die zojuist haar debuutalbum heeft uitgebracht met elektronische muziek die ze in de jaren tachtig maakte op de eerste generatie synthesizers. Ze is de dochter van Oekraïense emigranten en op het album staat een aanzet voor een Oekraïense folksymfonie waarbij je het onbehaaglijke gevoel krijgt dat ze de oorlog heeft voelen aankomen.
Oksana Linde = Aquatic and other worlds.
Afgelopen dagen heb ik je twee keer een reeks variaties op een simpele basistekening laten zien, de eerste keer een reeks deconstructietekeningen, de tweede keer ging ik de diepte in, maar er is nog een derde reeks variaties, want simpel is nooit gewoon maar simpel. Als je beter kijkt is zelfs de eenvoudigste tekening nog eindeloos intrigerend.
Variaties op een simpele basistekening – deel 3.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 127 is een spel van optische illusies waar je toch weer even de tijd voor moet nemen wil je er echt greep op krijgen, vrees ik. Dit soort slow art werkt eigenlijk het beste als je het ergens op kunt hangen op een plek waar je er regelmatig even rustig naar kunt kijken. Het beeldscherm is niet ideaal, vrees ik, maar aan de andere kant kun je hier weer mooi even inzoomen.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 128 is ook een spel van optische illusies, en ook weer een ziekplaatje waar iedereen met een levendige fantasie weer van alles in kan ontdekken. Grafieken waar een actieve kijker zich niet snel bij hoeft te vervelen.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 129 is een variatie op hetzelfde thema, maar dan net weer even anders. Let bij deze vooral ook even op de kleuren, die opnieuw uit verschillende zwarte stempelkussens komen, en zoom vooral ook even in, want daar wordt deze eigenlijk alleen maar fascinerender van.
Sett is een gelegenheidsband met een behoorlijk ongewone bezetting, zelfs voor een free jazz-kwartet. Het gaat hier om twee unieke, eigenzinnige gitaristen, de Vlaming Dirk Serries en de Brit Daniel Thompson, contrabassist John Edwards en violaspeler Benedict Taylor. Drie Britten en een Belg, maar alle vier uit hetzelfde avontuurlijke hout gesneden. Als luisteraar wordt er wat extra aandacht en concentratie gevraagd, maar daar krijg je ook wel wat voor terug – puur avontuur en een juweel van een album.
Sett – First and Second.
Een paar dagen geleden liet ik je hier wat variaties op een thema van een vrij simpele tekening zien die ik jaren geleden heb gemaakt op kleine kartonnen kaartjes van 10 bij 15 centimeter. In datzelfde sigarenkistje uit mijn archief kwamen nog meer variaties op diezelfde eenvoudige basistekening, alleen ga ik hier niet deconstrueren, maar ga ik juist de diepte in, op verschillende manieren.
Variaties op een eenvoudige basistekening – deel 2
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 124 is, zoals je inmiddels wel gewend bent als je wat vaker naar mijn grafiekjes hebt gekeken, een combinatie van optische illusies en een zoekplaatje, waarin dit keer in ieder geval gezichten verstopt zitten.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 125 is wat minder fijnzinnig, maar ik weet dat er kijkers zijn die juist een voorkeur hebben voor dit soort grof opgezette grafieken, die iets weerbarstiger zijn en waar je als kijker misschien iets meer moeite voor moet doen. Ook hier kun je gezichten vinden, en een beetje afstand nemen helpt om er greep op te krijgen.
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 126 lijkt op het eerste gezicht wat rommelig en chaotisch, maar als je de moeite neemt even wat langer en aandachtiger te kijken blijkt al snel dat hij gestructureerder en vooral ook geraffineerder in elkaar zit dan je zou denken.
Wij hebben twee kleine logé’s, dus ik heb even geen tijd om muziek te luisteren of te lezen, of stukjes te schrijven. Even geduld, dan ga ik hier weer uitgebreider los, maar nu is het even heel erg druk op een ander front, vrees ik.
Als altsaxofonist Colin Webster en gitarist Daniel Thompson samen gaan spelen weet je dat je het onverwachte kunt verwachten – twee opmerkelijke virtuozen die juist omdat ze hun instrument beheersen de vrijheid op kunnen zoeken op een extreme manier. Als luisteraar moet je alle zeilen bijzetten, maar met open oren valt er erg veel te genieten, vooral ook omdat ze niet alleen maar serieus aan het experimenteren zijn, maar er ook gelachen mag worden.
Daniel Thompson & Colin Webster – Boskage
Holly’s stempelgrafiek – 2022 – nummer 123 is zowel een spel met optische illusies als een merkwaardig zoekplaatje, eentje waarin je zelf maar moet bepalen wat je er in ziet, want daar lopen de meningen nogal over uiteen. Laten we het maar op details uit een fantasyverhaal houden.
De winterschilders waren eindelijk klaar (de aardbevingsscheuren in de keuken zijn hersteld), dus we konden onze keuken en bijkeuken weer opnieuw inrichten. Het ophangen van een hele muur vol schilderijen kost dan aanzienlijk meer tijd dan het afhalen, zo blijkt. Maar goed, vandaar deze bescheiden aflevering van dit magazine.