Ze – aflevering 8 – het wekelijkse feuilleton van Ruud Moors, met in plaats van elke week een essay nu een duidelijk vervolgverhaal, een roman in afleveringen. Elke zondag vind je hier een nieuw hoofdstuk.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7028 is gemaakt met mijn ruime verzameling zwarte stempelkussens bij de hand, en dat levert ook dit keer weer merkwaardige kleuren op die de optische illusies alleen maar versterken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7029 verandert steeds als je hem gaat kantelen, en hij ziet er ook nog eens heel anders uit als je afstand neemt of je gaat inzoomen. Je wordt elke keer op een andere manier op scherp gezet als kijker.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7030 is opnieuw gemaakt met verschillende zwarte stempelkussens, en als je inzoomt kun je goed zien hoe het zwart langzaamaan steeds andere kleuren aannneemt als je een stempelkussen iets langer gebruikt.
Leo (Luis Eduardo de Oliveira) is de bedenker van de Werelden van Aldebaran met verre planeten als Aldebaran, Betelgeuze, Antares, Neptunus en Bellatrix waar de twee hoofdrolspeelsters in deze strip, Kim en Manon, steeds voor nieuwe uitdagingen komen te staan. Als lezer krijg je een spiegel voorgeschoteld van onze eigen maatschappij, maar dan wel eentje met extreme landschappen, vreemde dieren, onbekende planten en opmerkelijke buitenaardse beschavingen en daarbij vooral ook de schade die de mens aanricht omdat hij het heelal zo nodig moet koloniseren. Bellatrix is een planeet die zich op een gevaarlijk kantelpunt bevindt dat wel erg sterk doet denken aan de politieke situatie hier en nu. Religieuze fanaten in witte pakken terroriseren de maatschappij met hun simpele boodschap dat de vrouw volstrekt minderwaardig is, en Manon en Kim worden naar de planeet gestuurd om een moordaanslag op de progressieve, vrouwelijke tegenkandidaat bij de verkiezingen te voorkomen. Dat heeft nogal wat voeten in de aarde, want hun reis naar Libreville zit vol onverwachte tegenslagen.
Bellatrix – 3e episode
Holly’s schilderijen 2025 nummer 49 is een kleurig spel van optische illusies, geschilderd op een vloerplaat die overbleef na een mislukte verbouwing. Kantelkunst die verandert bij elke kanteling en kunst die wat meer tijd en geduld nodig heeft.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7026 is een spel van suggestie en bedrog, waarbij je na elke kanteling opnieuw niet preciues weet waar je naar zit te kijken. Neem de tijd en loop de galerie even op je gemak door.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7027 is een subtiel spel van optische illusies, subtieler dan je op het eerste gezicht zou denken, dus ook hier geldt dat wat extra tijd en aandacht de moeite lonen.
The New Yorker is, wat mij betreft, het beste weekblad ter wereld, en ik realiseerde me, toen het blad dit jaar haar honderdjarig bestaan vierde, dat ik al een halve eeuw op dit magazine geabonneerd ben. Ik zat dus meteen klaar toen er een documentaire op Netflix verscheen en heb anderhalf uur lang geboeid zitten kijken, onder meer naar een van mijn grote helden, hoofdredacteur David Remnick. Ook als je het blad nog niet kent een absolute aanrader.
The New Yorker at 100.
Holly’s schilderijen 2025 nummer 48 is een mooi voorbeeld van op-art met een rafelrandje, en dat rafelrandje zie je pas echt goed als je gaat inzoomen. Bij deze kun je dan ook het beste wat afstand bewaren, dan werken de optische illusies het beste.
Ruud Voesten is een Rotterdamse drummer en componist die gefascineerd is door Dante’s Goddelijke komedie. Met zijn project Ambrosia heeft hij eerder al het Inferno onder handen genomen, en nu is het Vagevuur aan de beurt. Het verhaal wordt verteld in tien instrumentale stukken. De band is geen gewone jazzband en de composities van Voesten zijn geen gewone composities. Voesten zet de boel graag op de kop, zoals in de afsluiter, Tuin, waar de blazers voor het ritmische houvast zorgen terwijl de drummer als een vrolijke danser door de tuin stuitert. En zo zit dit hele album vol verrassingen. Bij het vagevuur zou je een somber album verwachten, maar ik werd vooral erg vrolijk van deze muziek, vanwege de onverwachte wendingen, de opmerkelijke arrangementen en de spannende verwikkelingen, want ik heb me geen seconde verveeld.
Ruud Voesten – Ambrosia II
Nadat de uitgeverij helaas na wat protesten van trouwe fans met de Nieuwe avonturen van de Kiekeboes stopte, is de oude reeks weer opgepakt. Zo zijn we inmiddels bij deel 167 aangeland waarin zoontje Nopel de hoofdrol speelt, nu als rapper MC Konstant (voor de duidelijkheid, Nopel’s volledige naam is Konstantinopel Kiekeboe…). Dat geeft aanleiding tot een groot aantal misstanden die langzaam maar zeker allemaal onthuld worden. De wereld van het entertainment hangt tenslotte van de corruptie aan elkaar, en als pa Kiekeboe vrijwel ongezien een contract tekent weet je al snel dat hij daar erg veel spijt van gaat krijgen. Spannend verhaal en weer heel erg grappig
De Kiekeboes 167 – Nopelpop
Holly’s schilderijen – contemporary sunset nummer 111 is een van de schilderijen in mijn reeks horizonschilderijen, waarin ik de wadden probeer te vangen bij schemerlicht, of bij regenachtig weer. Hier is dat bij een bijna schetsachtig schilderij redelijk goed gelukt, vind ik zelf.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7023 lijkt wel een verzameling gladgeslepen keien, totdat je wat beter gaat kijken. Zoom bij deze vooral ook even in om het wat beter te bekijken. Daarvoor is de galerie de perfecte manier.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7024 moet je echt in zijn geheel bekijken, dan zie je hoe alle onderdelen met elkaar samenwerken en elkaar beïnvloeden. Inzoomen levert wel een interessant beeld op, maar dan mis je de wisselwerking.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7025 is nog wat weerbarstiger, dus deze kun je het beste van een afstandje bekijken, en ik vrees dat hij zelfs dan nog net even wat meer tijd en aandacht nodig heeft. Maar dat loont dan wel weer de moeite, dat scheelt.
Sisters is een gagstrip over twee zussen, de tiener Wendy en haar kleine zusje Marine. Marine is een meisje met een handleiding en dat levert hilarische situaties op. Wendy weet inmiddels wel hoe ze haar zusje in toom kan houden, maar ook zij komt regelmatig voor verrassingen te staan, en dan hebben we het nog niet gehad over haar licht naïeve vriendje en de vriendinnen, die ook telkens weer met Marine te maken krijgen. Deel twintig in de reeks is weer een heerlijke verzameling grappen, waarbij je vooral niet moet vergeten op de details in de tekeningen te letten, want daar zitten vaak weer kleinere grappen in verwerkt. Een jeugdstrip die leuk is voor alle leeftijden.
Sisters 20 – Ikke, ikke, ikke!
Holly’s stempelgrafiek nummer 7020 is een variatie op een thema, rotmisch opgezet als een jazzcompositie, met de nodige improvisatie en voldoende optische illusies om de kijker scherp te houden. Neem rustig de tijd, zou ik zeggen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7021 heb ik gemaakt op dik aquarelpapier, wat het nadeel heeft dat het een nogal nadrukkelijke structuur heeft. Je kunt daarom bij deze het beste een beetje afstand nemen, dan werkt hij veruit het beste.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7022 is een spel van licht en schaduw en toch ook weer een spel van subtiele optische illusies, dus er wordt opnieuw een beetje meer inzet van je gevraagd als kijker. Nou ja, even wat langer blijven kijken is vaak al voldoende om er greep op te krijgen.
Nu Suske en Wiske in de subreeks Amoras eindelijk volwassen zijn geworden (of toch bijna), worden de verhalen ook steeds volwassener, wat het voor de volwassen stripliefhebber alleen maar aantrekkelijker maakt om deze Amorasreeksen te blijven volgen. In de reeks Suske en Wiske, De Helden van Amoras verscheen na het tamelijk spectaculaire eerste deel nu ook deel 2 dat zich voor het grootste deel afspeelt in een voormalige diamantmijn die echt bestaan heeft. Een bijzonder spannend verhaal wordt hier gekoppeld aan allerlei actuele kwesties als neokolonialisme, racisme, hebzucht en nog wat persoonlijker zaken als trouw, verraad, enzovoorts. Dit deel van De Helden van Amoras kan gewoon als op zich zelf staand verhaal gelezen worden, dus ook als je de andere delen van de Amoras-sage nog niet kent kun je hier zonder enig probleem instappen.
Kolmanskop – Suske en Wiske, de Helden van Amoras 2
Holly’s schilderijen 2025 nummer 46 heb ik geschilderd op een oud houten schaakbord dat ik in de rommelmarkt vond. Ik koop nog steeds elk schaakbord dat ik tweedehands tegenkom en maak er een op-artschilderij van. Optische illusies zetten je dus ook hier weer op het verkeerde been.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7018 is een tamelijk subtiel spel van oprische illusies – op-art met een rafelrandje is hier wel de geschikte omschrijving, denk ik. Neem er de tijd voor, dan valt alles uiteindelijk op zijn plek, en dat geeft altijd weer een kick.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7019 is op een andere manier weer een spel van suggestie en bedrog, en ook hier loont het de moeite om wat langer te blijven kijken, omdat je dan simpelweg steeds meer gaat zien.
Wat is het geheim van Boelo Klat? Klat is een Groninger pianist en componist, en bij de eerste tonen meteen herkenbaar. Dat zit hem in de combinatie van sprankelend, glashelder pianospel en een diepe, altijd aanwezige melancholie en altijd weer machtig mooie melodieën. En die combinatie is helemaal niet zo vanzelfsprekend als het lijkt, want met name de melancholie en dat sprankelende die bij Klat zo prachtig samenkomen maken zijn muziek zo uniek. Dat kun je ook weer concluderen op zijn magnifieke nieuwe solo-album.
Boelo Klat – No Kings Blues
Katy Hessel schreef eerder een boek dat een reactie was op het standaardwerk The Story of Art van Gomrich, waarin opmerkelijk genoeg geen enkele vrouw voorkwam. Hessel schreef The Story of Art (Without Men), dat ook een standaardwerk werd, want er bleken verbijsterend veel vrouwen onder de radar van de mannelijke kunsthistorici te zijn gebleven. “Hoe leef je een kunstrijk leven” is de titel van Kessels nieuwe boek, met als ondertitel “366 dagen inspiratie van kunstenaars”. Na het voorgaande zal het je waarschijnlijk niet verbazen dat de citaten allemaal afkomstig zijn van vrouwelijke kunstenaars. Dat vind ik wel mooi, want zonder het te benadrukken wordt hier duidelijk gemaakt dat het niet uitmaakt of je man of vrouw bent, een kunstenaar is een kunstenaar. Het idee is geweldig, en de citaten zijn erg goed. Een inspirerend boek.
Hoe leef je een kunstrijk leven – 366 dagen inspiratie van kunstenaars.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7015 heb ik gemaakt met stempels die ik heb gesneden uit plastic gummen van de Hema. Die zijn ineens aanzienlijk duurder geworden, dus daar stop ik ook weer mee. Ik heb er nog een paar liggen, maar nieuwe koop ik niet meer. Het moet niet te gek worden.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7016 laat weer eens mooi zien dat elk merk stempelkussen andere inkt gebruikt. Bij elk nieuw kussen is de inkt eerst mooi zwart, maar al heel snel vernadert dat, zodat ik nu, door mijn ruime verzameling zwarte stempelkussens, een heel palet aan merkwaardige kleuren tot mijn beschikking heb.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7017 is weer een weerbarstige, dus ga er even rustig voor zitten en loop kalm en bedaard de hele galerie door, dan krijg je, als je helemaal bent ingezoomd, langzaamaan ook wel greep op het totaalbeeld.
Ze – aflevering 7 – het wekelijkse feuilleton van Ruud Moors met deze week aflevering zeven. Elke zondag vind je hier een nieuw hoofdstuk.
Dakota 1880 is een deel in de reeks hommages aan Lucky Luke, en scenarist Apollo en tekenaar Brüno hebben er een heel bijzondere aflevering van gemaakt, want dit is, naast het verhaal van Luke voordat hij de beroemde revolverheld werd die sneller kon schieten dan zijn eigen schaduw, ook het verhaal van Baldwin Chenier, een kleinzoon van een vrijgemaakte slavin die het halve continent doorkruiste, eerst samen met zijn grootmoeder, later alleen, en we zien hem hier vooral op een postkoets samen met Lucky Luke, die dan nog als beveiliger bij een postkoetsbedrijf werkt. Overigens hebben de grootmoeder en Baldwin eerst nog het leven van Luke gered, en kom je hier ook te weten waar hij dat “lucky” aan te danken heeft. Doordat Luke op die postkoets de VS via de noordwestverbinding doorkruist, met als eindbestemming Californië, komt hij met een aantal markante historische figuren in contact, en al die verhalen worden in dit boek ook verteld. Indrukwekkend goed!
Holly’s stempelgrafiek nummer 7012 is wat aan de weerbarstige kant, maar als je gaat inzoomen zie je misschien de schoonheid er wat beter van in. Ook deze heeft overigens wat meer tijd nodig, vrees ik.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7013 is een spel van licht en schaduw dat je het beste van een afstandje kunt bekijken, dan werken de effecten het beste. En neem ook hier even wat langer de tijd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7014 is ook weer wat weerbarstig, en ook hier wordt de doorzetter, of de kijker die de moeite neemt om met een beetje afstand wat langer te bliven kijken ruim beloond voor zijn geduld, want het zijn altijd weer “kicks voor niks” als alles toch weer op zijn plek valt.
Ik was even bang dat Ik ben hun stilte, de strip over een moordzaak in Barcelona waarin de gestoorde psychiater Eva de hoofdrol speelde, een eenmalig verhaal zou blijken te zijn, maar gelukkig is er nu toch een vervolg, waarin Eva anderhalf jaar later op een hijskraan staat en neerkijkt op twee benen die uit een laag beton steken. Het verhaal is op dezelfde krankzinnige maar buitengewoon effectieve manier verteld en getekend. Het knappe is dat Jordi Lafebre van verschillende door elkaar lopende verhalen toch één consistent verhaal heeft weten te maken dat voor de lezer zelfs gemakkelijk te volgen is. Spannend, soms tenenkrommend omdat je je hart vasthoudt bij deze roekeloze heldin, maar heel erg vaak ook hilarisch. En het is weer prachtig getekend. Eva is in werkelijkheid misschien een meid om bij uit de buurt te blijven, want serieus gestoord, maar als heldin in deze strip ongeëvenaard goed.
Ik ben een verdwaalde engel – een moordzaak in Barcelona
Holly’s stempelgrafiek nummer 7009 is een combinatie van optische illusies en suggestie, dat wil zeggen dat de liefhebber van het zoekplaatje voor gevorderden weer blij kan zijn. Het vinden van de ogen is gemakkelijk genoeg, maar er zit nog wel wat meer verstopt in deze ingenieuze grafiek.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7010 lijkt misschien wat weerbarstig, maar als je gaat inzoomen zul je merken dat je er toch vrij snel greep op kunt krijgen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7011 is van een afstandje vooral een wat donker spel van schaduwen en optische illusies, en pas als je gaat inzoomen zie je dat er ook nog wat verrassende details in verstopt heb.
De Amerikaanse pianiste Carmen Staaf was al vroeg gegrepen door de muziek van Thelonious Monk, en later kwam Mary Lou Williams daar bij. Staaf besloot een album op te nemen waarin Monk en Williams een dialoog met elkaar zouden aangaan, waarbij ze zich zou laten begeleiden door de beste jazzmusici in de Bay. Het vergt lef om met name Monk te willen spelen, vind ik, en Staaf doet het zeker niet slecht, al weet ze het ongrijpbare en grillige dat Monk nu net zo bijzonder maakte net niet bij de staart te pakken. Maar als conversaties tussen het werk van Mary Lou Williams en Thelonious Monk is dit album absoluut geslaagd te noemen.
Carmen Staaf – Sounding Lines
Holly’s stempelgrafiek nummer 7006 is een spel van optische illusies en tegelijkertijd een zoekplaatje voor gevorderden waar de liefhebber wel een tijd in kan ronddwalen, want er valt heel wat te ontdekken hier. Neem rustig de tijd en geef niet te snel op.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7007 is wat abstracter van opzet, maar is net zo’n spel van optische illusies, en zelfs hier heb ik voor de liefhebber van alles in verstopt. Kijken blijft een kunst die je moet leren.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7008 is wederom gemaakt met verschillende zwarte stempelkussens, die nog steeds verschillende merkwaardige kleuren opleveren. En de stempels zoijn ook dit keer weer gesneden uit rubberen gummen.
