Underwater Cairgorms is een opmerkelijk project. Opnametechnicus David de la Haye maakte een jaar lang onderwateropnames van vijf Schotse lochs. Componiste Mhairi Hall voegde daar haar muziek aan toe, waardoor er een unieke combinatie ontstond. Het levert een fascinerend album op, met muziek die op een intrigerende manier opgaat in de watergeluiden. Verbazingwekkend en prachtig.
Erik Voermans heeft Bandcamp ontdekt en dat is goed nieuws, want nu kun je zijn muziek daar vinden. Na de homages aan zijn gitaarhelden nu een instrumentaal gitaaralbum met eigen composities, ook weer solo gespeeld op een aantal klassieke elektrische gitaren. Vijf nummers, variërend van ambient tot vrolijke rock. Voldoende variatie, maar tegelijkertijd een mooi uitgebalanceerd album. Erg leuk!
Erik Voermans – Hum Hum Twiddle
Holly’s stempelgrafiek nummer 6917 is weer een voorbeeld van “op-art met een rafelrandje”, of zelfs met roestvlekken. Ik hou niet zo van perfectie, dus ik streef naar doorleefde grafieken. Neem er gewoon even de tijd voor, zou ik zeggen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6918 heb ik weer gemaakt met behulp van mijn ruime verzameling zwarte stepelkussens, waarbij de grijzen dit keer bijna een aluminiumkleur opleveren, en het kastanjebruin een mooie achtergrond oplevert.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6919 laat zien dat dezelfde stempelkussens ook een verzameling fraaie edelstenen kan opleveren. Je kunt hier natuurlijk ook gewoon naar kijken als een abstarct spel van optische illusies, dat zet je als kijker misschien net iets meer op scherp.
Dit keer geef ik je hier zomaar ongevraagd mijn stemadvies. De multiculturele samenleving is, volgens mij, in Nederland een doorslaand succes, en merkwaardig genoeg kun je dat heel goed aantonen door naar de grootste tegenstanders te wijzen. Die vallen af, maar de grote linkse partijen om diverse redenen ook. Er blijft er voor mij maar één over, de noodzakelijke luis in de pels.
Mijn stemadvies.
Hoewel er momenteel veel Oekraïners in ons land verblijven hoor je hier opmerkelijk weinig Oekraïense muziek. Murmurosi is een Oekraïens kwartet dat vanuit het Canadese Montreal werkt. Oekraïense polyfone zang, nieuwe composities waarbij hun inspiratie komt uit het gebied van de Karpaten tot de Griekse eilanden. Het multiculturele Montreal laat zijn invloed dan ook nog eens gelden, en dan krijg je folk uit de Oekraïne, maar dan opnieuw uitgevonden door een gepassioneerde band. Als je luistert naar hun album zul je getroffen worden door de veerkracht en het optimisme, de energie en de passie die uit de muziek spreekt. Indrukwekkend.
Murmurosi – Svitanok
Holly’s stempelgrafiek nummer 6915 is wederom een spel van suggestie en bedrog, waarbij het even kan duren voordat alles op zijn plaats valt. Loop de galerie vooral even helemaal door en neem daar even uitgebreid de tijd voor, dat is echt de moeite waard.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6916 is op een andere manier lastig om te veroveren. Van een afstandje ontstaat er op een bepaalde manier diepte die verdwijnt als je gaat inzoomen, maar dan valt er weer meer aan subrielere details te ontdekken.
Ze – aflevering 1 – vandaag begint er een nieuwe reeks bijdragen van Ruud Moors aan dit magazine, dit keer een novelle in afleveringen, een feuilleton, zou je kunnen zeggen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6911 heb ik gemaakt met slechts één van mijn vele zwarte stempelkussens, en maar drie verschillende stempels, die ik alledrie uit rubberen gummen heb gesneden.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6912 lijkt wat grof opgezet, maar ik ben met als Midas Dekkers van mening dat perfectie de dood in de pot betekent, dus ik bouw bewust de nodige imperfectie in.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6913 is een spel van suggestie en bedrog dat je het beste van een afstandje kunt bekijken, dan werken de optische illusies ook het beste. En neem weer even de tijd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6914 is opnieuw een variatie op een thema, als een jazzcompositie, al improviserend opgezet met stempels die ik speciaal voor deze grafiek met een afbreekmesje uit een rubberen gum gesneden heb.
Dat de Belgische accordeoniste Sara Salvérius mooie, melancholieke melodieën kan schrijven, dat wisten we al. Voor het Klarafestival verbleef ze een week in een woonzorgcentrum waar de bewoners haar inspireerden tot composities voor accordeon en klarinet. Dat blijkt een gouden greep, want het melancholieke geluid van de klarinet blijkt perfect te passen bij de accordeon. De samenwerking tussen Salvérius en klarinettist Jean-Philippe Poncin leverde heel intieme muziek op, maar soms ook uitbundige verhalen. Al met al een prachtplaat!
Sara Salvérius & Jean-Philippe Poncin – Verhalen zonder woorden
Holly’s stempelgrafiek nummer 6909 is een variatie op een thema, dat betekent weer wat optische illusies die je als kijker op het verkeerde been zetten en wat suggestie en bedrog waardoor je even wat langer moet kijken om te zien wat je nu eigenlijk ziet.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6910 is ook weer een spel van suggestie en bedrog, en ook hier is het beste advies dat ik je kan geven: gewoon wat langer blijven kijken.
“1629 … of het vreselijke verhaal van de schipbreukelingen van de Batavia” is een strip in twee delen over een verbijsterend, maar waargebeurd verhaal, dat gebaseerd is op de logboeken van de kapitein van het schip, die de schipbreukelingen uiteindelijk van het eiland waar ze gestrand waren ophaalde, al waren er toen van de tweehonderd oorspronkelijke overlevenden niet veel meer over. Dat er zoveel doden vielen op het eiland was te danken aan het schrikbewind van Jeronimus Cornelisz, die na het vertrek van de kapitein de hoogste VOC-er in rang was, maar die als een ware psychopaat alleen maar bezig was om zich van zoveel mogelijk mensen te ontdoen. De enige die nog tegen Jeronimus durfde in te gaan was Lucretia Jans, en zij was ook de enige waar Jeronimus niet tegen opgewassen leek.
1629 … of het vreselijke verhaal van de schipbreukelingen van de Batavia – deel 2 – Het Rode Eiland
Sinds Erik Voermans met pensioen is als schrijver voor het Parool is hij des te actiever geworden op andere vlakken – als romanschrijver en als componist en musicus. Daar is nu een ruim tien minuten durende Homage aan David Gilmour bij gekomen waarin het onmiskenbare gitaargeluid van de gitarist van Pink Floyd mooi benaderd wordt. Verder speelt Voermans alles zelf en neemt ook de zang voor zijn rekening. Een fraai huzarenstukje, allemaal rond dat fraaie, melodieuze gitaargeweld.
Erik Voermans aka VR Noisemaker – Homage to David Gilmour
Holly’s stempelgrafiek nummer 6907 is een spel van suggestie en bedrog, een combinatie van geraffineerde optische illusies en een zoekplaatje voor gevorderden. Neem er even rustig de tijd voor, want er is weer veel te ontdekken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6908 heeft ook wat tijd nodig om er greep op te krijgen. Ook deze is weer gemaakt met stempels die ik uit rubberen gummen heb gesneden en waarbij ik handmatig, met gebruik van een aantal zwarte stempelkussens een unieke grafiek in een oplage van één enkel exemplaar van heb gemaakt.
The Klezmatics is een New Yorkse klezmerband die al veertig jaar actief is en die de klezmer zonder enige twijfel op een unieke manier nieuw leven heeft ingeblazen, door de Oosteuropese klezmer te mengen met jazz, gospel, punk, zelfs klassiek, Latin, en verschillende Balkan invloeden. Vanwege het veertigjarig juileum wordt het eerste album van de band opnieuw uitgebracht, en dat blijkt nog net zo fris en energiek te klinken als veertig jaar geleden. Als je de Klezmatics nog niet kende is dit een perfect album om mee te beginnen.
The Klezmatics – Rhythm & Jews Revisited
Holly’s stempelgrafiek nummer 6905 vraagt weer het bijna onmogelijke van jou als beeldschermkijker, namelijk om wat langer en aandachtiger te blijven kijken. Iemand verkondigde met grote stelligheid dat ik dat niet meer aan kijkers kan vragen in deze snelle tijden. Tja. Probeer het toch maar eens, zou ik zeggen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6906 is zelfs nog iets weerbarstiger, dus daar zullen nog wel meer kijkers bij afhaken, vrees ik. Misschien moet je het gewoon als een minicursus meditatief kijken beschouwen. Gewoon verstand op nul en alleen maar wat langer blijven kijken.
Retablos is de naam die Riccardo Tesi, diatonische accordeonist en een meester in het schrijven van schitterende melodieën, en Giua, songwriter, zangeres en gitariste, gaven aan hun vruchtbare samenwerking. Het live album dat de gezamenlijke muzikale passie van dit duo opleverde betekent ruim een uur puur genieten voor de luisteraar, want je hoort niet alleen de meesterlijke Tesi weer op zijn best, maar ook Giua, met haar ietwat ongepolijste stem, maakt diepe indruk.
Giua & Riccardo Tesi – Retablos
Holly’s schilderijen 2025 nummer 40 is een spel van optische illusies in lekker felle kleuren, anders dan de grafieken dus, maar ook hier kun je gerust spreken van “op-art met een rafelrandje”. Neem de tijd en laat alles even riustig op zijn plek vallen.
Virgile is een oud-basketballer die als hij bijna zestig is tot zijn verbijstering van zijn vrouw te horen krijgt dat ze wil scheiden. Zes jaar later maakt hij, als hij een kat uit een boom probeert te redden, een ongelukkige val waardoor hij grotendeels verlamd raakt, en deze strip gaat over hoe het Virgile verder vergaat. Dat levert een ontroerend, maar ook tenenkrommend verhaal op, want zijn dochters, kleinkinderen, broer en vrienden reageren allemaal anders op deze nieuwe situatie. Virgile besluit uiteindelijk tot euthanasie. Alle personen in deze strip gaan voor je leven, niet alleen Virgile, ook de dochters, de kleindochters, de broer, de drie basketballvrienden en zelfs de buurvrouw die hem geholpen heeft. Een indrukwekkende, aangrijpende strip.
Holly’s schilderijen 2025 nummer 39 is een kleurig spel van optische illusies en vreemde schaduwen. Hij ziet er op het eerste gezicht bedrieglijk simpel uit, maar als je inzoomt zie je dat hij toch wat geraffineerder in elkaar zit dan je zou denken.
Fotograaf Vincent Mentzel is zeker niet de eerste of de enige beroepsfotograaf die meteen de mogelijkheden van de iPhone onderkende. Het was al snel duidelijk dat de technische kwaliteit van de foto’s die je met dat mobieltje maakte niet slecht was, en het formaat had allerlei bijkomende voordelen. Zo kun je altijd net doen of je even je mail zit te checken terwijl je ondertussen ongegeneerd foto’s zit te maken. Er zijn collega’s die Mentzel er van verdenken dat hij zijn iPhone eigenlijk nergens anders voor gebruikt. Gelukkig heeft Martien Frijns van M10Boeken de gelegenheid gekregen uit al die foto’s nu ook een fysiek boek samen te stellen. Dat is een fraai, handzaam boek geworden dat lekker in de hand ligt en waar je eindeloos in kunt blijven bladeren. Er zijn een paar essays in opgenomen, maar het zijn toch de foto’s die het overweldigende verhaal vertellen in dit prachtboek.
#VincentMentzel – Handpalmfotografie
Hella is een Vlaams acapella kwartet met een totaal eigen geluid, met samenzang die niet altijd even vanzelfsprekend klinkt en soms bijna wringt en daardoor buitengewoon spannend is. Oude verhalen en melodieën komen samen met hedendaagse muziek, wat het allemaal nog intrigerender maakt. Een werkelijk magnifiek debuutalbum.
Hella – Meeremin
Holly’s stempelgrafiek nummer 6903 is een spel van licht en schaduw en van optische illusies. Neem er als kijker even rustig de tijd voor en loop vooral ook even op je gemak door de galerie.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6904 is er ook weer een waar erg veel in te ontdekken valt als je als kijker de moeite neemt er wat tijd en aandacht voor uit te trekken.
Dat komt mooi uit – aflevering 26 is de laatste aflevering in deze reeks filosofische en autobiografische essays van Ruud Moors, en deze is geschreven in de vorm van een brief. Volgende week de start van een nieuwe reeks.
De Blauwbloezen is een van de langstlopende Belgische strips, ook al gaat hij over de Amerikaanse Burgeroorlog en twee soldaten uit het Noordelijke leger. Blutch is de onwillige, eeuwig deserterende soldaat, Chesterfield zijn fanatieke sergeant die hem steeds weer probeert in het gareel te krijgen. De twee zijn ondanks hun constante geruzie onafscheidelijk. Deel 69 in de reeks begint met Blutch die zijn paard laat neerstorten en Chesterfield die hem daar fel op aanspreekt. Alleen wordt het dit keer door een fanatieke kapitein gezien die Blutch meteen de volgende dag wil laten executeren als deserteur. Die nacht weet Blutch met een andere terdoodveroordeelde, een zuidelijke spionne, te ontsnappen, en hij sluit zich aan bij de zuidelijke verzetsgroep van deze Belle. Om zich te bewijzen moet hij eerst een generaal doodschieten, om uiteindelijk Lincoln te vermoorden. Uiteraard loopt alles anders.
De Blauwbloezen 69 Lincoln als schietschijf
Holly’s stempelgrafiek nummer 6901 is op-art met een rafelrandje, dus je moet als kijker even extra je best doen. Nou ja, even wat langer blijven kijken is vaak al voldoende om er greep op te krijgen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6902 is, net als mijn andere grafieken, opgezet als een ritmische jazz-compositie, met ruimte voor improvisatie. Ook hier geldt weer dat je als kijker het beste even wat langer kunt kijken omdat je dan steeds meer gaat zien.
