In 1935 vestigde generaal Metaxas in Griekenland een dictatuur en voerde meteen ook censuur in. Die ging behoorlijk ver, zeker ook voor iedereen die muziek maakte, want alle liederen waarin oosterse toonladders voorkwamen werden verboden, en dat betekende dat er geen rebetika meer gezongen mocht worden. Muziekinstrumenten werden vernield, de vingers van muzikanten die bleven spelen werden door de politie gebroken, en de muzikanten hadden eigenlijk maar één keuze – andere muziek op andere instrumenten gaan spelen. Rébétissa is het verhaal van Katina, de eigenaresse van een café waar muzikanten uit Rébétiko en hun twee zangeressen altijd welkom zijn. Het is een verhaal over passie, liefde, identiteit en over de macht van een dictatuur die zomaar een hele muzikale cultuur kan wegvagen. Indrukwekkend.
Rébétissa – (het tegengif)
Giacomo Pedicini is een geniale bassist uit Napels waar ik het een paar dagen geleden al over had naar aanleiding van zijn nieuwe album, maar ik ontdekte dat ik zijn vorige album van anderhalf jaar geleden volledig gemist had, en dat is zo goed dat ik dat alsnog even omhoog wil steken hier – elektrische bassen zoals je ze nog nooit eerder gehoord hebt. Fenomenaal.
Giacomo Pedicini – Hypothesis for a memory
Holly’s stempelgrafiek nummer 6963 is een variatie op een thema, waarbij optische illusies weer een rol spelen, net als ritme en herhaling en structuur. Langer kijken helpt om greep te krijgen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6964 heb ik ook weer gemaakt met vier verschillende zwarte stempelkussens, wat de merkwaardige kleuren en tinten grijs verklaart. Ook hier kun je het beste even wat langer blijven kijken.
Ze – aflevering 4 – het wekelijkse feuilleton van Ruud Moors begint langzaamaan op stoom te komen, en dit keer gaat het onder meer over humor en families. Elke zondag hier een nieuwe aflevering.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6961 is op-art met een rafelrandje, dus de optische illusies kunnen je als kijker weer op het verkeerde been zetten, terwijl er voor de liefhebbers van zoekplaatjes voor gevorderden ook weer het nodige te vinden is. Ga er maar even rustig voor zitten.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6962 heb ik gemaakt op aquarelpapier, met stempels die ik sneed uit rubberen gummen. Het handmatig stempelen deed ik weer met mijn verzameling zwarte stempelkussens, waarbij het soms wel heel duidelijk wordt dat de zwarte inkt van kastanjes gemaakt wordt.
In een stadje in Texas dat geteisterd is door de Amerikaanse Burgeroorlog, heeft de godsdienstwaanzinnige Sister Oz de bevolking ervan overtuigd dat ze het recht in eigen hand moeten nemen, ook om de frustraties van het verlies van de Zuidelijke waarden te compenseren. En wat haar betreft moeten ze vooral voorkomen dat Eleonor Winthorp abortus pleegt. Alle middelen zijn daarvoor toegestaan: vernedering, intimidatie, en zelfs de moord op de dokter die de operatie zou uitvoeren. Maar dan duikt de Undertaker op, de reizende begrafenisondernemer Jonas Crow. Een ding staat vast, niemand komt ongeschonden uit de wereld volgens Oz. Want deze dame gaat wel heel erg ver – de sheriff heeft ze al vermoord omdat hij homosexueel zou zijn, en nu is de dokter die de abortus zou uitvoeren aan de beurt. Haar fanatieke aanhang staat er bij te juichen. Dit is geen strip voor tere zieltjes, en toch stoort dat niet, omdat het verhaal overtuigt, en het niet alleen bijzonder goed in elkaar zit maar ook geweldig goed getekend is. Het wilde westen wordt hier op een onnavolgbare, magistrale manier tot leven gewekt. Fenomenaal goed.
Undertaker 8 De wereld volgens Oz
Holly’s stempelgrafiek nummer 6959 is een spel van optische illusies waarin dit keer weer heel veel te ontdekken valt, want het is tegelijkertijd ook een zoekplaatje voor gevorderden, waar je steeds meer in ontdekt hoe langer je kijkt.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6960 lijkt iets eenvoudiger, maar blijkt wat weerbarstiger als je hem beter bekijkt, dus ook deze heeft wat meer tijd en aandacht nodig, vrees ik. Een les voor iedereen die van kunst wil leren genieten – neem er de tijd voor.
Giacomo Pedicini is een contrabassist uit Napels die ronduit verbazingwekkende dingen met zijn instrument doet. Zijn nieuwe is ook weer een adembenemd album, met slechts vier nummers die samen nog geen kwartier duren, maar die net zoveel impact hebben als een compleet album. Iedere Haiku is een poging om vast te pakken wat niet te grijpen valt, en dat levert verbluffende muziek op.
Giacomo Pedicini – Haiku Leftovers.
Een jongen van twaalf wordt door zijn harteloze familie verwaarloosd, en als hij van school gestuurd wordt moet hij ver van huis naar een andere mysterieuze school. Onderweg in de trein sluit hij vriendschap met twee andere kinderen, die net als hij van scholen gestuurd zijn en die het thuis ook niet gemakkelijk hebben. Als ze in een afgelegen kasteel aankomen op een afgelegen eiland ontdekken ze dat ze in een magische wereld terecht zijn gekomen. Komt het verhaal je een beetje bekend voor? Alleen is dit niet het verhaal van Harry Potter, maar dat van David Eliot, en werden zijn avonturen bedacht door Anthony Horowitz, die de boeken over Groosham Grange, dat in het Nederlands Grieselstate werd, al in 1988 uitbracht, negen jaar voordat de avonturen van Potter en zijn vrienden het licht zouden zien. Alleen daarom al is het mooi dat de verhalen rond David nu ook als strip worden uitgebracht, zodat een groter publiek kan kennismaken met het verrassend leuke Grieselstate.
Grieselstate – deel 1 en 2 – Een nieuwe school en De zwarte ring
Holly’s stempelgrafiek nummer 6957 is een spelletje suggestie en bedrog. Vertel me wat je ziet en ik zal je vertellen dat daar niets van klopt. Kijk nog maar eens wat beter.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6958 is een combinatie van merkwaardige archietctuur en optische illusies. Eeen beetje afstand nemen en wat langer blijven kijken, dan krijg je er vanzlf greep op.
Stargate is een Amerikaanse geheime dienst die missies uitvoert waar andere agentschappen op stukgelopen zijn, dus de risico’s zijn groot. De agenten hebben wel een geheim wapen achter de hand – de kaarten van Arcana lijken gewone tarotkaarten, maar ze verbergen heel wat eeuwenoude geheimen en zijn gevaarlijker dan reguliere wapens. De twee agenten van Statgate die we in de stripreeks Arcana volgen zijn Walter Duncan en Miss Mood. Als je openstaat voor idiote samenzweringstheorieën is dit wel een strip voor jou, want het is zowel fantasy als geschiedvervalsing als gewoon spannende avonturenstrip bij elkaar. Maar wees wel voorbereid op wat onmogelijke situaties met occulte kaarten en zaken die volledig buitenaards lijken.
Arcana 6 – Bunker 73
ALGOL is een bijzonder internationaal trio dat bestaat uit een Duitse drummer, een Oostenrijkse pianist en een fluitspeler uit Peru. Hun muziek is avontuurlijk, spannend en volstrekt uniek. De ene keer is de piano de verrassende factor, de andere keer de fluit, maar ook de percussie is vaak buitengewoon, terwijl de experimentele elektronica alles nog eens naar een hoger plan tilt. Geweldig trio, prachtig plaatje!
Holly’s stempelgrafiek nummer 6955 is een mooi voorbeeld van op-art met een rafelrandje. Pas als je wat langer kijkt zie je dat de diagonalen ook hun storende werk doen, en dat die de zaak een andere kant op kunnen sturen. Neem dus weer even rustig de tijd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6956 is een spel van suggestie en bedrog, waar je als kijker steeds meer in kunt ontdekken als je de moeite neemt om langer en aandachtiger te kijken en de hele galerie op je gemak door te lopen.
Saboteuses is een op waarheid gebaseerde stripreeks over de vrouwen die als geheim agenten werden ingezet in de Tweede Wereldoorlog, en die als agenten van Churchill’s “Ministry of indecent warfare” vaak het vuile werk moesten opknappen. In het vierde deel van de serie staat Naald, inmiddels zes maanden zwanger, aan het hoofd van het netwerk, maar om sabotageacties met succes te kunnen uitvoeren is de hulp van de wel heel jonge Julie, alias Schnaps onvoldoende. Als ze wordt opgehaald om naar Engeland te gaan hoort ze dat Muis nog leeft maar gevangen zit en ze besluit meteen dat ze haar zal gaan bevrijden. Het verhaal is behoorlijk realistisch. Dat de medestanders daarbij ook nog eens behoorlijk verstorend kunnen werken (haantjes, nietwaar) maakt het allemaal nog waarachtiger. Uitstekende strip.
Saboteuses IV Paradijs
Nâbu Péra is een opmerkelijk trio uit Cyprus dat de geluiden van Nicosia op een bijzondere manier vermengt met traditie en moderne muziek, waarbij fluiten, elektronica, zang en percussie op een verrassende manier worden ingezet.
Nâbu Péra – Soundscapes of Nicosia
Holly’s stempelgrafiek nummer 6952 heeft, net als al mijn grafiek eigenlijk, wat meer tijd en aandacht nodig dan je normaalgesproken voor een beeldscherm aan beeld geeft. Hij ziet er misschien op het eerste gezicht wat slordig uit, maar zit feitelijk heel geraffineerd in elkaar.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6953 is vooral een zoekplaatje voor gevorderden, waarin je onder meer veel gezichten kunt ontdekken. Van een afstandje zie je misschien alleen ogen, maar als je in gaat zoomen komen er landschapjes langs en heel veel gezichten.. Neem de tijd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6954 is een variatie op een thema, en deze kun je misschien het beste van een afstandje bekijken, hoewel hij ook fascinerend is als je gaat inzoomen.
Het 21ste is meteen ook het laatste, afsluitende deel in de stripreeks Hauteville House, en in dit laatste deel worden dan ook de eindjes aan elkaar geknoopt en de laatste geheimen onthuld. Ik heb zelf een hekel aan spoilers, dus over het verhaal ga ik niet veel vertellen. Wat ik wel kan zeggen is dat Hauteville House een unieke strip was, waarin de geschiedenis een vreemde draai kreeg, de literatuur via schrijver Victor Hugo een bijrol kreeg, en vreemde krachten en krankzinnige machines een hoofdrol speelden in een merkwaardig steampunk-avontuur. En het verhaal wordt heel mooi afgesloten!
Hauteville House 21 Uir de Diepte
Holly’s stempelgrafiek nummer 6950 laat duidelijk zien dat mijn ruime verzameling zwarte stempelkussens inmiddels als een waar schilderpalet werkt. Ik moet wel heel goed onthouden welk stempelkussen inmiddels welke kleur verbergt, want van de buitenkant lijken ze nog steeds allemaal zwart.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6951 is een spel van optische illusies, waarbij licht en schaduw een grote rol spelen. Hij zit geraffineerder in elkara dan je op het eerste gezicht zou denken, dus het loont beslist de moeite wat langer en aandachtiger te kijken.
Uur U is de overkoepelende titel van een reeks strips waarin de geschiedenis anders loopt dan we gewend zijn – het zijn allemaal “wat als…”-verhalen. Het Uur U is dan het moment waarop alles veranderde en de geschiedenis een beslissende andere wending neemt. Maxime Waterson staat als jonge jongen op het bovendek van de Titanic met zijn kijker naar de witte ster te speuren als zijn vader zegt dat hij naar bed moet. Dan ziet hij voor zich een ijsberg opdoemen, waardoor de kapitein een botsing maar net weet te vermijden, zodat de Titanic ongehavend in New York aankomt. Vanaf dat moment volgen we de loopbaan van deze Maxime Waterson, die als journalist het krantenimperium van William Stead erft, die hij op de Titanic ontmoet had. Waterson ontwikkelt zich daarna tot een wereldspeler, een vierde macht, zoals hij zelf zegt, die eerst wil zorgen dat de hele wereldbevolking schoon water en voldoende voedsel heeft, terwijl hij daarna door het instellen van een wereldregering en het opheffen van grenzen oorlogen wil uitbannen. Dat dit loffelijke streven vervolgens gruwelijk uit de hand loopt, daar hoef je maar op te wachten, maar het wordt hier in een intelligent en overtuigend scenario helemaal uitgetekend. Topafllevering in een toch al sterke reeks.
Uur U 25 De Witte Ster – 17 april 1912: De Titanic legt haar eerste reis tussen Southampton en New York zonder problemen af.
Holly’s schilderijen 2025 nummer 41 – optische illusies in een kleurrijk schilderij, geschilderd op een vloerplaat die overbleef na een mislukte verbouwing. Langer kijken is ook hier weer aan te raden.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6948 is “op-art met een rafelrandje”, zoals een vriend van me het ooit treffend fomuleerde, en dat betekent dat het even wat langer kan duren voor je er als kijker greep op krijgt. Even iets langer blijven kijken dus.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6949 lijkt wel een verzameling ogen vóór de staaroperatie. Zo sluipt het dagelijkse leven ook ongemerkt de kunst binnen, zou je kunnen zeggen. Nee, zelf heb ik geen staaroperatie gehad, maar mijn partner wel.
Ze – aflevering 3 – het derde hoofdstuk in dit feuilleton van Ruud Moors, een novelle in afleveringen dit keer. Elke zondag een deel.
Erik Voermans is langzaam maar zeker bezig zijn hele muzikale oeuvre via Bandcamp voor iedereen toegankelijk te maken, en dat is zonder meer goed nieuws, want er zitten heel wat verborgen pareltjes tussen, die nauwelijks meer te vinden waren. The Dying of the Light is zo’n pareltje, een ingetogen wonder van gitaarspel en elektronica waar je je gewoon aan moet overgeven. Ga lekker liggen, zet je koptelefoon op en ga luisteren, dan komen de kleinste detals en de fijnzinnige finesses van dit album tenminste volledig tot hun recht.
Erik Voermans – The Dying of the Light
Holly’s stempelgrafiek nummer 6946 heb ik gemaakt in een van de nieuwe schetsboekjes die ik heb aangeschaft. Altijd weer afwachten hoe dat bevalt, maar deze lijkt prima.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6947 komt ook uit een nieuw, bijna vierkant schetsboek, of eigenlijk scrapbook, met extra stevig papier. Werkt wel fijn, moet ik zeggen.
Spinifex is de meest avontuurlijke jazzrockband in Europa, spelend vanuit Nederland maar met een internationale bezetting. De band bestaat twintig jaar, en daarom hebben ze drie gasten uitgenodigd, en daarmee worden de grenzen opnieuw opgerekt en uitgebreid. Free jazz, punk en improvisatie waren altijd zo’n beetje de handelsmerken van deze ongeëvenaarde live-band, maar dit keer wordt om te beginnen het arsenaal wat uitgebreid en daar komen dan de gasten bij – vibrafoon, cello en altviool, waarmee het ensemble een kamermuziekachtig spectrum krijgt. De energie en de felheid hebben daar overigens absoluut niet onder te lijden. Een absoluut topalbum.
Spinifex Maxximus featuring Evi Filippou, Elisabeth Coudoux en Jessica Pavone.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6943 is een van mijn architectuurfantasiën, al is het tegelijk ook weer een studie in optische illusies, of, zoals een vriend van me ooit zei “op-art met rafelrandjes”. Neem er de tijd voor, dan zie je hoe alles kan verschuiven en veranderen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6944 is opnieuw een combinatie van optische illusies en een zoekplaatje voor gevorderden, al zullen heel wat kijkers er meteen ogen in zien. Toch valt er nog wel meer in te ontdekken als je wat langer en aandachtiger kijkt.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6945 is een wat weerbarstiger spel van optische illusies, en dat betekent in de praktijk dat je hem het beste rustig van een afstandje kunt bekijken. Neem ook hier weer even rustig alle tijd, dan krijg je er echt wel greep op.
