Furore is een sinds 1975 onregelmatig verschijnend tijdschrift dat de laatste jaren gemiddeld één keer per jaar lijkt te verschijnen. Nummer 27 verscheen zojuist, maar is gedateerd op januari 2022, maar feitelijk maakt dat niets uit, omdat ook dit nummer weer volstrekt tijdloos blijkt te zijn, met reportages over twee fotosessies met Willem Frederik Hermans, voordat hij als schrijver doorbrak, een beeldententoonstelling op het Frederiksplein in Amsterdam en nog veel meer. Voor liefhebbers van Hermans een must, voor anderen een absolute aanrader, al was het maar voor de unieke, subtiele humor.
Furore # 27 – janu 2022.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 16 is een tikkeltje aan de weerbarstige kant, maar als je eerst even inzoomt krijg je wat gemakkelijker greep op het geheel. Uiteindelijk blijkt dan alles toch behoorlijk strak en gestructureerd in elkaar te zitten, weliswaar met ruwe randjes, maar toch.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 16a is wat donker uitgevallen, maar dat maakt het wel tot een mooi schemerwerkje met een bijzonder licht. Het gaat hier ook weer om subtiele optische illusies die je bijna ongemerkt op het verkeerde been dreigen te zetten. Langer kijken helpt.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 16b is de weerbastigste van de drie die ik je vandaag laat zien, maar als je gaat inzoomen zie je pas goed dat het toch wel een erg mooi spel van licht en schaduw is. Als je dan daarna weer uitzoomt en je kijkt er even wat langer naar valt alles ook beter op zijn plek, en dan blijkt hij toch wat minder ontoegankelijk dan je zou denken.
Eric Devries kende ik al van Hidden Agenda Deluxe en de laatste en beste versie van Matthews Southern Comfort, maar verrassend genoeg is zijn nieuwe solo-album nog net weer een paar slagen mooier en leuker dan dat. Hollandse Americana op zijn allerbest.
Eric Devries – Song & Dance Man.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 15 heb ik gemaakt met stempels die ik uit plastic Hemagummen heb gesneden, voor de afwisseling. Bovendien heb ik dit keer maar één stempelkussen gebruikt, al levert dat wel verschillende grijstinten op. Er is toch nog genoeg te beleven hier, zeker als je even wat langer blijft kijken.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 15a werkt het beste van een afstandje, en dan moet je eigenlijk ook wat langer blijven stilstaan elke keer als je hem kantelt, want dan verandert hij tamelijk wezenlijk van karakter. Hier heb ik wel weer verschillende stempelkussens in de strijd gegooid, en dat levert dan ook verschillende bijzondere kleuren op.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 15b is vooral een kwestie van focussen. Het witte vlakje kun je zien als het glimmende hoogste punt dat het meeste licht vangt, maar met name als je gaat inzoomen kun je het ook gemakkelijk zien als een gat waar je doorheen kunt kijken, en dan zie je ineens een heel ander plaatje.
Nadat hij zijn klus als vertaler van Hong Yingming’s aforismen had afgerond (vorige week kon je hier de laatste vijf aforismen lezen van de 360 die hij rechtstreeks uit het klassieke Chinees vertaalde) begon Ruud Moors met een reeks essays over vrijheid, waarvan je hier vandaag de eerste aflevering kunt lezen.
Ruud Moors – Vrijheid – aflevering 1.
Susanna Syrjäläinen is een Finse celliste en singer/songwriter die niet alleen bijzonder mooie liedjes schrijft, maar die ook prachtige arrangementen schrijft, die ze met haar sublieme ensemble (piano, contrabas, twee violen) bloedstollend mooi uitvoert. Mooie, meeslepende, melancholieke muziek.
Susanna.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 14 is een spel van optische illusies, waarbij licht en schaduw een doorslaggevende rol spelen. Wat langer kijken helpt ook hier weer om greep te krijgen op de manier waarop perspectief en diepte kunnen gaan schuiven.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 14a is wat weerbarstiger omdat hij op het eerste gezicht wat chaotischer in elkaar lijkt te zitten, maar als je even wat beter kijkt blijkt dat nogal mee te vallen. Even de tijd nemen, dan valt alles vanzelf op zijn plek, en dan is deze interessanter dan je zou denken.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 14b is er weer een die het beste werkt als j hem van een afstandje bekijkt, een beetje als de schilders van de Haagse school, als je daar met je neus bovenop gaat staan zie je alleen ruwe penseelstreken, maar van een afstand valt alles op zijn plek. Dat geldt hier met name ook voor de lichtval.
De strips die scenarist Rob van Bavel en tekenaar Fred de Hey maken over de Brabantse verzetsgroep Haas behoren tot de beste realistische oorlogsstrips die ik ken, mede doordat zich binnen die verzetsgroep een gewelddadige psychopaat bevindt die je, omdat hij in het verzet zat, gemakkelijk als held zou kunnen betitelen, maar die we hier in zijn volledige hufterigheid geportretteerd zien. Ook in het zevende deel misdraagt hij zich weer op een buitensporige manier.
Haas – deel 7 – Ontspoord.
Van een geheel andere orde is Monster on the Hill, een knusse fantasystrip die al een tijd geleden uitkwam, maar die hier tussen de kieren was gevallen. Een hilarische griezelstrip voor jong en oud over het Engeland van de negentiende eeuw waarin elk Engels plaatsje zijn eigen monster had dat de bevolking de stuipen op het lijf joeg, behalve één plaats, die een wat suf monster had dat nodig bijgespijkerd moest worden. Een excentrieke wetenschapper en een slimme weesjongen gaan met hem op pad om zijn zelfvertrouwen wat op te krikken..
Monster on the Hill.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 13 is een variatie op een thema, en ook bij deze geldt dat het helpt om er even wat langer naar te kijken dan je voor een beeldscherm gewend bent. Perspectief en diepte blijken dan allesbehalve vast te liggen, en er valt nog wel meer te ontdekken.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 13a is er een waar je gemakkelijk bananen in zou kunnen zien, maar als je gaat inzoomen kom je daar toch wel weer op terug, vermoed ik. Een verwarrende dus, waar je alle kanten mee op kunt, maar die voor de geduldige kijker (iemand noemde dit wel eens meditatiekunst) een bron van inspiratie, want je ziet steeds meer en steeds wat anders.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 13b is er een die buitengewoon fascinerend is als je hem van een ruim afstandje bekijkt. Hij verliest zijn magie echter volledig als je er met je neus bovenop gaat staan. Afstand nemen dus, want daar is hij voor gemaakt.
De Belgische violist en componist Nicolaas Cottenie heeft een sublieme zeskoppige band om zich heen verzameld waarmee hij muziek maakt die Westerse klassieke kamermuziek combineert met traditionele Joodse klezmer, en muziek uit de Balkan en het Midden-Oosten. Het resultaat is energiek, gepassioneerd en melancholiek, en uniek, en vooral ook hoopgevend, want al die landen die daar met elkaar overhoop liggen maken hier feitelijk samen de prachtigste muziek.
Halva – Dinner in Sofia.
Big Daddy Wilson was voor mij een onbekende naam totdat ik hem samen met Hans Theessink op een duo-album zag verschijnen, iets meer dan een week geleden. Dat maakte nieuwsgierig, en ik werd op mijn wenken bediend, want Wilson’s nieuwe album (zijn zevende, moet ik tot mijn schande bekennen) is net verschenen, en het blijkt een juweeltje te zijn. Blues, relaxed gemengd met soul, country, R&B, gospel en country.
Big Daddy Wilson – Hard Time Blues
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 12 is een fraai staaltje kantelkunst – deze verandert echt wezenlijk van karakter bij elke kanteling, terwijl hij er toch op zich behoorlijk eenvoudig uitziet. Bedrieglijke eenvoud dus. Kijk maar eens goed.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 12a is een spel van optische illusies en een zoekplaatje waar onze vaste zoekplaatjesfanaat meteen al veel meer in zag dan ik er in had gestopt, en dat zijn natuurlijk de leukste, wat mij betreft – ik vind het wel mooi als ik je fantasie op een onverwachte manier kan triggeren.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 12b is ook weer een bedrieglijk simpel gevalletje van subtiele optische illusies, die je zonder dat je er erg in hebt op het verkeerde been kunnen zetten. Even wat langer kijken en even inzoomen zijn bij deze aan te raden.
Gitarist Daniel Thompson en saxofonist Colin Webster maken geïmproviseerde muziek die spannend, licht en humoristisch is. Ze maakten een album van de drie sets die in september 2020 opnamen, en je zit met open mond te luisteren. Akoestische gitaar en sax, en er gaat een nieuwe wereld open.
Daniel Thompson & Colin Webster – hakons ea
De verhalen over Koning Arthur, de ridders van de Ronde Tafel en tovenaar Merlijn zijn al vele malen verteld, op heel veel verschillende manieren. De Franse scenarioschrijver Jean-Luc Istin koos ervoor om de wereld rond Koning Arthur vanuit Merijn te vertellen, en dat leverde drie verschillende reeksen strips op rond de tovenaar. Van de eerste reeks, de Initiatie, verscheen zojuist het elfde deel, waarin Arthur, die door Merlijn werd opgevoed en voorbereid op het koningschap, het zwaard Excalibur uit de rots trekt en zo koning van Engeland wordt. En voor Arthur begint het dan eigenlijk pas…
Merlijn – De Initiatie 11 – Koning Arthur.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 11 werkt het beste van een afstandje, en dit is er ook weer een die wezenlijk verandert als je hem gaat kantelen. Wat diep was wordt dan hoog en omgekeerd. Even wat langer kijken dan je voor een beeldscherm gewend bent levert ook wat op in dit geval. Voor slow art moet je gewoon echt een beetje meer tijd nemen.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 11a zit net even iets geraffineerder in elkaar dan je op het eerste gezicht zou denken. Ook als je gaat kantelen verschuift er op een subtiele en verrassende manier van alles waardoor je steeds opnieuw even op het verkeerde been wordt gezet.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 11b kun je het beste van een afstandje bekijken – als je bij deze gaat inzoomen zie je weliswaar goed hoe hij in elkaar gestoken is, maar hij verliest daar ook wat van zijn magie, wat mij betreft. Afstand werkt hier echt het beste.
Cor Morelli is een rechercheur die veel open dossiers heeft, onopgeloste zaken waar nooit een dader bij gevonden is, of een exacte toedracht. In de korte strips rond die dossiers krijg je als lezer wel alle extra informatie, waardoor je precies weet waarom de politie met de handen in het haar zit. Een verrassende detectivestrip, met slimme en ingenieuze verhalen.
Cor Morelli – Open Dossiers 3 Beulskind.
Suzy Starlite en Simon Campbell vormen de basis van de Starlite Campbell Band, een zeer Britse bluesrockband, die aanstekelijke feel-good muziek maakt die soms eerder tegen de pop dan tegen de rock aanzit. Ik kreeg in ieder geval een goed humeur van hun tweede album.
Starlite Campbell Band – The Language of Curiosity.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 10 is een zoekplaatje en een spel van optische illusies, dus je hoeft je als kijker niet meteen te vervelen. Van een afstand even wat langer kijken levert al veel op, maar even inzoomen is bij deze ook de moeite waard.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 10a heeft net even wat meer tijd en aandacht nodig, maar als je eerst even inzoomt krijg je wellicht wat sneller greep op deze grafiek.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 10b heeft ook weer die fraaie herfstkleuren, die opnieuw uit verschillende zwarte stempelkussens komen, zowel de okerkleuren als de merkwaardige blauwen. Een verklaring is dat zwarte inkt ook gemaakt wordt van kastanjes en walnoten, waardoor dat bruin er altijd doorheen komt op een bepaald moment.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 9 is een spel van optische illusies en een vreemd zoekplaatje, want er zitten wat gezichten in verborgen, maar daarvoor moet je wel echt goed zoeken dit keer. Afstand nemen werkt hier het beste als je de dieptewerking en het spel met perspectief het beste wil ervaren. De kleuren komen ook hier weer uit de verschillende zwarte stempelkussens die ik gebruik.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 9a is wat weerbarstiger, tegen het chaotische aan, maar als je ruim afstand neemt en je neemt er even de tijd voor valt alles toch op zijn plek, en dan zie je dat er een geraffineerde jazzcompositie schuilgaat onder de schijnbare chaos.
De migraine sloeg vandaag weer toe en gooide zo roet in het eten, want dat betekende dat ik een groot deel van de dag als verloren kon beschouwen. Vandaar deze bescheiden aflevering van dit magazine.
Catherine Graindorge is een Belgische violiste en componiste die samenwerkte met Nick Cave, Debby Harry en Mark Lanegan en daarnaast muziek schreef voor film en theater, maar haar solo-album is toch een geheel ander kopje thee. Voor minimal music of soundscapes heeft het net te veel ruwe randjes, en haar ode aan een Rwandese vouw die de gruwelen van Rwanda ontvluchtte voor een veilig leven in België schuurt en wringt, en grijpt je aan. Kamermuziek voor de 21ste eeuw, waarin de componiste zelf vluchtelingen opvangt in haar eigen huis. Een indrukwekkend album.
Catherine Graindorge – Eldorado.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 8 is een combinatie van optische illusies en een zoekplaatje, waarin je vrij gemakkelijk gezichten kunt vinden, en als je wat langer kijkt nog heel veel meer aan merkwaardigs.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 8a is er een waarbij je niet goed weet waar je naar zit te kijken. Het ziet er allemaal op de een of andere manier wel vertrouwd en bekend uit, maar wat het nu eigenlijk is blijft toch onduidelijk. Een abstractie compositie, zullen we maar zeggen, haha.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 8b moet het hebben van de subtiele maar merkwaardige schaduwen die je op een vreemde manier op het verkeerde been dreigen te zetten. Inzoomen en wat langer kijken en je ziet beter wat ik daarmee bedoel.
Hong Yingming’s Diepzinnige woorden die zich voeden aan de bron nummer 356 tot en met 360. De laatste vijf aforismen van deze Chinese filosoof, zoals die een paar eeuwen geleden door hem werden opgetekend. Ze werden rechtstreeks uit het klassieke Chinees vertaald door Ruud Moors en je kon ze hier tweeënzeventig weken achter elkaar voor het eerst lezen. En elke keer weer bleken ze verrassend tijdloos en vaak ook uiterst actueel te zijn.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 7 heb ik gemaakt met zwarte en witte stempelinkt, wat in dit geval een bijzondere lichtval oplevert. Een abstracte compositie, waar sommigen meteen een apocalyptisch landschap in menen te zien, waarschijnlijk ook door dat onwaarschijnlijke licht. Kijk zelf maar eens, en zoom vooral ook even in.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 7a is wat strakker dan de vorige, maar ook dit is weer een subtiel spel van optische illusies. Wat langer kijken levert ook bij deze veel op, al denk je waarschijnlijk dat je het in één oogopslag wel bekeken hebt.
Holly’s stempelgrafiek – november 2021 – nummer 7b is vooral een kwestie van focussen, want je perspectief kan bij deze heel gemakkelijk omklappen, waardoor je ineens naar een totaal ander beeld zit te kijken doordat je beleving van diepte is verschoven. Even met je ogen knipperen kan soms al voldoende zijn.
