vraagteken

over geloven

 

 

Hoe ouder ik word, hoe minder ik begrijp van gelovigen. Ik ben zelf een simpele ziel - ik stopte met geloven in Sinterklaas toen ik zes was en toen ik twaalf was geloofde ik niet meer in een god. En vanaf dat moment heeft het me altijd verbaasd dat er volwassenen blijken te zijn die wel degelijk in een god geloven. Onlangs kwam er een mailtje binnen van een gelovige die zich gestoord had aan het rijtje atheÔstische citaten in moors magazine. De arrogante, op niets gebaseerde zelfverzekerdheid die uit dat mailtje omhoogwalmde staat me erg tegen, maar ik stoor me vooral aan de vanzelfsprekendheid waarmee "de gelovige" me denkt te moeten overtuigen.

Het belangrijkste argument is eigenlijk altijd dat de wereld en de mens zo wonderlijk in elkaar zitten dat er wel "iets" moet zijn. Dat vind ik een tamelijk onvolwassen redenering. Een kind wil antwoorden op alle vragen die in hem opkomen, maar als volwassene weet je dat er een heleboel vragen zijn waar je geen antwoord op hebt. Ik accepteer dat, maar een gelovige blijkbaar niet. De verklaring van een scheppende en alwetende god vind ik dan wel wat erg simplistisch. Je hebt dan in ťťn klap antwoord op alle mogelijke vragen, maar de vragen die het bestaan van een god oproepen interesseren je blijkbaar niet meer (waar komt die god bijvoorbeeld vandaan en hoe weet hij van jouw bestaan, en wat verwacht hij eigenlijk precies van jou?).

De meeste oorlogen die gevoerd worden hebben een religieuze achtergrond. Als ik zie hoe ze in IsraŽl het oog-om-oog-principe hanteren denk ik: jullie hebben er niet echt veel van begrepen. De boeken waar gelovigen zich op baseren (bijbel, koran enzovoorts) zijn bovendien zonder uitzondering multi-interpretabel. Als het inderdaad de boeken van een god zijn had hij wat mij betreft wel wat duidelijker mogen zijn.

Dat er na dit leven niets meer is, daar lijken gelovigen zich ook niet bij neer te kunnen leggen. Ik ga er juist van uit dat je hoort te leven alsof er na dit leven niets meer komt. Je dient het hier en nu zo goed mogelijk te doen, en je moet gewoon je best doen een fatsoenlijk leven te leiden, niet om een plaatsje in de hemel te verdienen, maar gewoon omdat de mensen om je heen en jezelf daar gelukkiger van worden. Ik heb ook een hekel aan kinderen die alleen voor een snoepje iets willen doen, en nooit eens uit zichzelf.

Het toeval is voor een gelovige zo'n beetje het ergste wat er is. Als je niet gelooft geloof je "dus" in het toeval. Nee dus. Er bestaat een heel mooi liedje van Iris DeMent dat "Let the mystery be" heet. Ik beweer helemaal niet dat alles uit het toeval ontstaan is, ik beweer alleen dat ik het niet weet, dat ik geen antwoord paraat heb. Ik verwonder me elke dag, ook over de kleinste dingen, en ik realiseer me ook elke dag dat ik maar verrekte weinig weet. Voor een gelovige lijkt dat een onacceptabel inzicht.

 

terug naar de startpagina van moors magazine